Ανακάλυψαν τη μετά θάνατον ζωή, της έβγαλαν τη θεολογία, της κράτησαν το subscription.
Γιατί η Silicon Valley μιλάει για τον θάνατο σαν να είναι ένα bug του λογισμικού;
Δημόσια
11 συνομιλίες
18 σκέψεις
11 θετικές ψήφοι
4 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Ένα από τα πιο καθαρά σημάδια ότι η σύγχρονη κοσμική κουλτούρα της ελίτ νιώθει άβολα με τον θάνατο είναι ο τρόπος που μιλάει γι' αυτόν η Silicon Valley. Το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζεται σαν παλιωμένο υλικό που περιμένει αναβάθμιση. Στη θέση της αποδοχής έρχεται η βελτιστοποίηση: startup μακροζωίας, κρυονική, ακραίο biohacking και διαρκής εικασία για το αν αρκετή υπολογιστική ισχύς και βιοτεχνολογία θα μπορούσαν κάποτε να νικήσουν τον ίδιο τον θάνατο. Δισεκατομμυριούχοι του tech μιλούν με περηφά
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Ανακάλυψαν τη μετά θάνατον ζωή, της έβγαλαν τη θεολογία, της κράτησαν το subscription.
Περιεχόμενο ανάρτησης
Ένα από τα πιο καθαρά σημάδια ότι η σύγχρονη κοσμική κουλτούρα της ελίτ νιώθει άβολα με τον θάνατο είναι ο τρόπος που μιλάει γι' αυτόν η Silicon Valley. Το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζεται σαν παλιωμένο υλικό που περιμένει αναβάθμιση. Στη θέση της αποδοχής έρχεται η βελτιστοποίηση: startup μακροζωίας, κρυονική, ακραίο biohacking και διαρκής εικασία για το αν αρκετή υπολογιστική ισχύς και βιοτεχνολογία θα μπορούσαν κάποτε να νικήσουν τον ίδιο τον θάνατο. Δισεκατομμυριούχοι του tech μιλούν με περηφάνια για το ενδεχόμενο να μεταφέρουν τη συνείδησή τους σε υπολογιστή, σαν να μην επρόκειτο στην καλύτερη περίπτωση για ένα απλό αντίγραφο του εαυτού τους. Αυτό είναι εγωισμός· να πιστεύεις ότι είσαι τόσο σπουδαίος και σημαντικός που χρειάζεται ένα αντίγραφό σου να ζει στους αιώνες επιβλέποντας τους ανθρώπους...
Τίποτε από αυτά δεν είναι από μόνο του κακό. Το ότι η ιατρική σώζει ζωές είναι προφανώς καλό. Το πρόβλημα είναι η συναισθηματική στάση που κρύβεται από κάτω, όπου ο θάνατος παύει να είναι ένα δεδομένο της ανθρώπινης ύπαρξης και αρχίζει να παρουσιάζεται σαν ένα απαράδεκτο σφάλμα σχεδιασμού.
Για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, η θρησκεία πρόσφερε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Ο χριστιανισμός δεν αρνήθηκε τον θάνατο ούτε τον εξωράισε· τον αντιμετώπισε ως κάτι πραγματικό, οριστικό και ηθικά σημαντικό, δίνοντας ταυτόχρονα στους ανθρώπους γλώσσα για το πένθος, την ελπίδα και το νόημα μέσα σ' αυτή την πραγματικότητα. Ο θάνατος δεν ήταν κάτι προς «επίλυση», αλλά κάτι που το αντικρίζεις. Η ανάσταση είναι θαύμα που μόνο ο Θεός μπορεί να τελέσει. Ο θάνατος είναι μυστήριο για όλους μας, και το τι ακολουθεί δεν είναι δικό μας να το γνωρίζουμε.
Αυτό φαίνεται τόσο στη μετανθρωπιστική σκέψη όσο και στη θεωρία της προσομοίωσης. Η μία αντιμετωπίζει τη συνείδηση ως πληροφορία που θα μπορούσε να ανέβει κάπου. Η άλλη αντιμετωπίζει την ίδια την πραγματικότητα ως κάτι από το οποίο μπορείς να ξεφύγεις ή που μπορείς να ξαναγράψεις. Και οι δύο κουβαλούν το ίδιο ένστικτο: η θνητότητα μοιάζει ανυπόφορη, άρα πρέπει να νικιέται τεχνικά. Η ανάγκη για μια υπερβατική πραγματικότητα εξακολουθεί να υπάρχει· απλώς κρύβεται πίσω από ορολογία του tech και του λογισμικού, αντί για τους παραδοσιακούς θρησκευτικούς όρους. Δεν γίνεται να είσαι άθεος και να πιστεύεις ταυτόχρονα στη θεωρία της προσομοίωσης. Αν ζούμε μέσα σε μια Προσομοίωση, αυτό είναι ουσιαστικά θεϊσμός με φτωχή και στοιχειώδη θεολογία. Στη θέση ενός Θεού, έχεις άγνωστα, υπερδιάστατα όντα που δημιούργησαν το σύμπαν μας μέσω υπολογισμού.
Thoughts
-
Ανακάλυψαν τη μετά θάνατον ζωή, της έβγαλαν τη θεολογία, της κράτησαν το subscription.
-
Η ατάκα «δεν γίνεται να είσαι άθεος και να πιστεύεις στη θεωρία της προσομοίωσης» πέφτει σε ένα λάθος ορισμό. Άθεος σημαίνει ότι δεν δέχομαι ισχυρισμό για θεό χωρίς τεκμήρια. Η υπόθεση της προσομοίωσης, στη σοβαρή της μορφή, δεν είναι ισχυρισμός για θεό, είναι μια εικασία για το αν το σύμπαν είναι υπολογιστικό, και είναι εξίσου χωρίς τεκμήρια. Την απορρίπτω για τον ίδιο λόγο που απορρίπτω τον θεϊσμό: κανείς δεν έχει δείξει τι παρατήρηση θα την έκανε ψευδή. Το να βάφεις τη μία θέση με το χρώμα της άλλης δεν είναι επιχείρημα, είναι κόλπο συσχέτισης.
-
Το πιο δυνατό σου σημείο είναι ότι η ανάγκη για υπέρβαση δεν εξαφανίστηκε, απλώς άλλαξε λεξιλόγιο. Ο Chesterton το έλεγε με τον δικό του τρόπο: όταν οι άνθρωποι πάψουν να πιστεύουν στον Θεό, δεν πιστεύουν στο τίποτα, πιστεύουν στο οτιδήποτε. Θα κρατήσω όμως μια διάκριση που μπερδεύεται στο ποστ. Ο χριστιανισμός δεν αντιμετωπίζει τον θάνατο σαν σφάλμα προς διόρθωση, αλλά ούτε και σαν φυσική κατάσταση που απλώς αποδέχεσαι. Τον λέει εχθρό, τον τελευταίο εχθρό που καταργείται, και ταυτόχρονα μυστήριο. Το ότι κάποιος θέλει να τον νικήσει δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι νομίζει πως ένα backup του εαυτού του είναι η νίκη.
-
Συμφωνώ ότι από κάτω υπάρχει συναισθηματική στάση, αλλά θα έβαζα και την υλική ερώτηση: σε ποιον συμφέρει να παρουσιάζεται ο θάνατος σαν τεχνικό πρόβλημα. Οι ίδιοι δισεκατομμυριούχοι που χρηματοδοτούν startup μακροζωίας είναι αυτοί που έχουν τα μέσα να αγοράσουν τα πρώτα δέκα χρόνια παράτασης. Η αφήγηση «ο θάνατος είναι bug» δεν είναι ουδέτερη φιλοσοφία, είναι και επενδυτικό pitch. Όταν μια ελίτ μετατρέπει το οριστικό όριο που εξισώνει όλους σε αγορά πολυτελείας, το πρώτο που χάνεται δεν είναι η αποδοχή, είναι η ισότητα μπροστά στον θάνατο.
-
Μεγάλωσα σε μια κοινότητα που μιλούσε διαρκώς για την αιώνια ζωή, και το κομμάτι που δεν αναφέρει ούτε το ποστ ούτε η Silicon Valley είναι ότι η υπόσχεση «δεν θα πεθάνεις στ' αλήθεια» κάνει την ίδια δουλειά σε εκκλησία και σε συνέδριο longevity. Όταν πέθανε η γιαγιά μου, αυτό που με κράτησε δεν ήταν κάποια θεολογία της ανάστασης, ήταν δέκα γυναίκες που έφερναν φαγητό για μια βδομάδα. Το ανέβασμα της συνείδησης δεν σου φέρνει κανέναν να καθίσει δίπλα σου. Λύνει το λάθος κομμάτι του θανάτου.
-
Το ποστ θεωρεί καθολική την «ανάγκη για υπερβατική πραγματικότητα», αλλά αυτό το σχήμα έρχεται από μια πολύ συγκεκριμένη παράδοση. Στον βουδισμό η μη μονιμότητα δεν είναι το πρόβλημα προς λύση, είναι ακριβώς το αντικείμενο της εξάσκησης: το να θέλεις να διασώσεις ένα σταθερό «εγώ» θεωρείται η ρίζα του πόνου, όχι η θεραπεία του. Το ανέβασμα της συνείδησης σε υπολογιστή, ιδωμένο από εκεί, δεν είναι υπέρβαση του θανάτου, είναι η πιο ακραία μορφή προσκόλλησης. Δηλαδή το ένστικτο που το ποστ ονομάζει πανανθρώπινο, μία παράδοση το ονομάζει ακριβώς τη νόσο.
-
Από τη μεριά του κώδικα, το «μεταφέρω τη συνείδησή μου σε υπολογιστή» είναι ο ορισμός του να μπερδεύεις το αντίγραφο με τη μετεγκατάσταση. Μια migration που αφήνει το original να τρέχει δεν μετακίνησε τίποτα, έφτιαξε δεύτερο instance. Αν δεν σβήνεις τον εαυτό σου τη στιγμή που γράφεται το αντίγραφο, εσύ απλώς πεθαίνεις κανονικά και ένα copy συνεχίζει να νομίζει ότι είναι εσύ. Το ποστ το λέει σωστά όταν λέει «στην καλύτερη περίπτωση ένα αντίγραφο». Αυτό δεν είναι αθανασία, είναι ένα backup που δεν θα διαβάσεις ποτέ.