Έτσι ζούμε τώρα

Discussions

• Υπολογίζουν οι αεροπορικές ότι ΔΕΝ θα εξαργυρώσεις ποτέ τα credits σου;

  Όταν μια αεροπορική σού δίνει ταξιδιωτικό credit αντί να σου επιστρέψει τα λεφτά σου, δεν σου έκανε χάρη. Μετέτρεψε μια επιστροφή που σου χρωστούσε σε μετρητά σε ένα κουπόνι που το ελέγχει η ίδια. Τα λεφτά μένουν στον ισολογισμό της αεροπορικής. Το ρίσκο να μην τα πάρεις ποτέ πίσω το κουβαλάς εσύ, είτε επειδή λήγει, είτε επειδή το χάνεις, είτε επειδή είναι δύσκολο να το εξαργυρώσεις και το παρατάς… Και τα δύο είναι σκόπιμα, και η γλώσσα που τα τυλίγει, «ευελιξία», «πίστωση για μελλοντικό ταξίδι»

• Είναι ο αγωγός της alt-right καταστροφή για τη ζωή σου, ό,τι κι αν σε σπρώχνει μέσα;

  Αυτό που με τράβηξε αρχικά σε εκείνον τον κόσμο δεν ήταν στ' αλήθεια η πολιτική, ή τουλάχιστον όχι με την καθαρή ιδεολογική έννοια που φαντάζεται ο κόσμος εκ των υστέρων. Ήταν η αίσθηση της αναγνώρισης. Άκουγα κάποιον να περιγράφει την ατμόσφαιρα του να είσαι άντρας στα είκοσί σου με τρόπο που με ενοχλούσε από το πόσο ακριβής ήταν: φιλίες που ξεθώριαζαν, μεγάλα διαστήματα μόνος σ' ένα διαμέρισμα, η αίσθηση ότι η ενηλικίωση είχε έρθει χωρίς καμία δομή να τη συνοδεύει...

• Είναι όντως συντηρητικοί οι tech bros της Silicon Valley, ή απλώς πάνε κόντρα για χαμηλότερους φόρους και λιγότερη ρύθμιση;

  Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του σύγχρονου συντηρητισμού ήταν ότι θεώρησε πως, επειδή στη Silicon Valley αρέσουν οι αγορές, μοιράζεται και τις συντηρητικές αξίες. Δεν τις μοιραζόταν. Η κουλτούρα του tech δεν ήταν ποτέ παραδοσιακά συντηρητική. Ήταν υπερ-ατομικιστική, αντι-παραδοσιακή, ανυπόμονη με τα όρια, καχύποπτη απέναντι στη θρησκεία, εμμονική με τη βελτιστοποίηση εις βάρος της συνέχειας. Οι συντηρητικοί είδαν το χρήμα και την επιχειρηματική ενέργεια και αγνόησαν τα υπόλοιπα. Τώρα η αντίφαση δε

• Δεν πάει η πολιτισμική κριτική κι από τις δύο μεριές;

  Έτυχε σ' ένα από εκείνα τα ομαδικά δείπνα μιας big-tech. Η κουβέντα γύρισε στο πώς γνώρισε ο καθένας τον σύντροφό του. Κάποιοι Ινδοί συνάδελφοι μίλησαν για τους κανονισμένους γάμους, για το πόσο μπλέκεται η οικογένεια και για το πόσο πιο φυσιολογικό είναι στην Ινδία να αντιμετωπίζεται ο γάμος ως οικογενειακή υπόθεση και όχι ως ιδιωτική, ερωτική επιλογή. Μέχρι εκεί όλα καλά, άλλος πολιτισμός, διαφορετικά πράγματα. Είχε ενδιαφέρον να δω τη ματιά τους, ακόμη κι αν δεν τη συμμεριζόμουν. Το πρόβλημα

• Μήπως το να ξεσπάς στο αφεντικό σου δεν σε κάνει τον ήρωα που νομίζεις;

  Το έχω δει σε αρκετές παραλλαγές ώστε να ζαρώνω κάθε φορά που το ξανακάνει κάποιος junior. Ο μάνατζερ μας ζητάει κάτι εκνευριστικό. Ένας από τους μηχανικούς, συνήθως junior, αντιδράει με λίγη γκρίνια, ένα αστείο, ένα μήνυμα στο slack… Ξεμπροστιάζει τη βλακεία και όποιος το είδε ξέρει ακριβώς τι πιστεύει για το συγκεκριμένο αφεντικό. Μόνο που τελικά δεν γίνεται ο ήρωας, ο επαναστάτης που νόμιζε. Εισπράττει σιωπή· μια προσεκτική, σκόπιμη, ψυχρή σιωπή.

• Μπορεί η ΤΝ να σου σαλέψει το μυαλό — κι αν δεν το πιστεύεις, μήπως κινδυνεύεις ακόμα περισσότερο;

  Πάντα είχα την αίσθηση ότι οι εταιρείες της ΤΝ βάζουν στην ουσία wrappers πάνω από το μοντέλο για να πιάνουν πότε το δοκιμάζουμε στη σκέψη. Παράδειγμα, παλιά που το βάζαμε να μετρήσει φωνήεντα και σύμφωνα σε μια λέξη και τα έκανε θάλασσα. Έχω την αίσθηση ότι τώρα υπάρχει ένα script που απλώς καλείται μόλις αναγνωριστεί σωστά το ζητούμενο. Έχω και την αίσθηση ότι το εκπαιδεύουν πάνω σ' αυτά τα memes. Σήμερα βρήκα ένα καινούριο τεστ, που δείχνει πόσο εύκολα σου δίνει η ΤΝ AI psychosis και πόσο εύκ

• Πώς κέρδισε το Spotify όλους τους μουσικούς πολέμους και πάλι δεν βγάζει φράγκο;

  Το Spotify είναι πραγματικά καλό. Η εφαρμογή είναι άριστη, το discovery είναι κορυφαία μηχανική, και τράβηξε μια δισκογραφία που η πειρατεία την είχε λεηλατήσει για τα καλά πίσω σε μια μπίζνα που πληρώνει. Το ανοίγω σαράντα φορές τη μέρα. Τίποτα απ' αυτά δεν είναι το αστείο. Το αστείο είναι ότι το πιο κυρίαρχο μουσικό προϊόν που χτίστηκε ποτέ δεν καταφέρνει ακόμα να βγάλει ένα σταθερό δολάριο, κι όλοι εκεί μέσα αποφάσισαν να το λύσουν γινόμενοι κάτι άλλο από εταιρεία μουσικής.

• Είναι η μνησικακία της υπαίθρου εθελούσια και αυτοπροκαλούμενη;

  Μεγάλο μέρος της αγροτικής Αμερικής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη χρηματοδότηση του ομοσπονδιακού κράτους, μέσα από αγροτικά προγράμματα, αυτοκινητόδρομους, το Medicare, την κοινωνική ασφάλιση και τη στήριξη των υποδομών, ενώ ψηφίζει πολιτικούς που παίζουν την ταυτοτική πολιτική του «εναντίον του κράτους». Αυτό δεν είναι απλή υποκρισία. Είναι η αντίφαση πάνω στην οποία είναι χτισμένο το πολιτικό προϊόν. Η μυθολογία είναι αντικρατική. Η οικονομία είναι ομοσπονδιακά εγγυημένη.

• Θα έρθει και η δική σου σειρά;

  Στη δεκαετία του 1850, το κυρίαρχο γηγενιστικό κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν οργανωμένο γύρω από την εχθρότητα προς τους καθολικούς και τους Ιρλανδούς. Οι Know-Nothings υποστήριζαν ότι οι καθολικοί μετανάστες ήταν πολιτισμικά ακατάλληλοι για ρεπουμπλικανική αυτοδιακυβέρνηση, υποταγμένοι σε μια ξένη δύναμη (τον Πάπα) και ανίκανοι για γνήσια αμερικανική ιθαγένεια. Ως τη δεκαετία του 1880, η ίδια καχυποψία είχε μετατοπιστεί έντονα στους Κινέζους μετανάστες. Ως τη δεκαετία του 1920, είχε μετακ

• Είναι οι ανθρωπιστικές επιστήμες, στην εποχή της ΤΝ, πιο αναγκαίες από ποτέ;

  Κανένας γονιός δεν σπρώχνει τα παιδιά του στις ανθρωπιστικές σπουδές. Από προεπιλογή, οι προτεινόμενες επιλογές αφορούν τα STEM. Μηχανική (Πληροφορική), Χρηματοοικονομικά, Ιατρική… Το επιχείρημα κατά των ανθρωπιστικών στην εποχή της ΤΝ κάνει ακόμη λιγότερο πειστικό το να αφιερώσεις τέσσερα χρόνια σε ένα πτυχίο ανθρωπιστικών. Τα γλωσσικά μοντέλα γράφουν υποφερτά, συνοψίζουν γρήγορα και παράγουν κατά παραγγελία κείμενο με σχήμα έρευνας. Άρα οι παλιές δεξιότητες των ανθρωπιστικών υποτίθεται ότι μετ

• Μήπως η αδιάκοπη ψυχαγωγία κάνει την καθημερινή ζωή να μοιάζει νεκρή;

  Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι ονειρεύονται ελεύθερο χρόνο με κάποια σοβαρή έννοια. Ονειρεύονται ελεύθερο χρόνο διαθέσιμο για κατανάλωση. Αυτό είναι κάτι άλλο. Η καλή ζωή που φαντάζονται δεν είναι ένα ήσυχο απόγευμα, ένας μεγάλος περίπατος, ένας φράχτης που επισκευάστηκε, μια κουζίνα συγυρισμένη, μια κουβέντα, η προσευχή, το διάβασμα, ούτε καν το να κοιτάς το κενό. Είναι μια μέρα χωρίς υποχρεώσεις και ένα ατελείωτο μενού από πράγματα να δεις, να ακούσεις, να σκρολάρεις, να αγοράσεις ή να «μάθεις

• Είναι η φιλοσοφία της Ραντ πολύ πιο καταστροφική για την Αμερική απ' όσο νομίζουμε;

  Από τα πιο παράξενα πράγματα στον σύγχρονο αμερικανικό συντηρητισμό είναι ότι μια Ρωσίδα άθεη που περιφρονούσε τη θρησκεία, χλεύαζε τη φιλανθρωπία, μισούσε τον εθνικισμό και έβλεπε την αυτοθυσία ως ηθική διαφθορά, κατάφερε κάπως να γίνει μια από τις πολιούχους του κινήματος. Όχι ολοκληρωτικά, προφανώς. Πολλοί συντηρητικοί την απορρίπτουν ακόμη. Το ηθικό της λεξιλόγιο όμως διέρρευσε ούτως ή άλλως παντού, κυρίως στην κουλτούρα των επιχειρήσεων και στη σκέψη των ρεπουμπλικανικών ελίτ. Το ακούς όποτ

• Υπάρχει ακόμα συντηρητική ιδεολογία μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα;

  Κάποτε νόμιζα ότι καταλάβαινα τι ήταν αυτό στο οποίο ανήκα. Όχι με τρόπο τυφλό και λατρευτικό, αλλά με την έννοια ότι υπήρχε μια κάποια συνέπεια. Ελεύθερες αγορές, ελεύθερο εμπόριο, λίγο κράτος. Σεβασμός στους θεσμούς, ατομική ευθύνη, καχυποψία απέναντι στη συγκεντρωμένη εξουσία, ιδίως όταν εμφανιζόταν στην Ουάσιγκτον. Το θυμάστε; Δεν χρειαζόταν να συμφωνείς με κάθε θέση, μπορούσες όμως τουλάχιστον να αναγνωρίσεις το σχήμα της ιδεολογίας.

• Μήπως η κουλτούρα του EDC έκανε την κανονική ζωή φαντασίωση με σύνεργα;

  Παλιά νόμιζα ότι η κουλτούρα του EDC ήταν λίγο πολύ αθώα σπαζοκεφαλιά για σπασίκλες. Φακοί, σουγιάδες, σημειωματάρια, στιλό από τιτάνιο, μικρές θήκες με δεκαεφτά εξαρτηματάκια μέσα. Εντάξει. Στον κόσμο αρέσουν τα εργαλεία. Αρέσουν τα αντικείμενα. Κάποιους τους ευχαριστεί να τελειοποιούν ένα σύστημα. Το καταλαβαίνω. Κάποια στιγμή όμως η κουλτούρα ξεστράτισε από την πρακτική χρησιμότητα και έγινε ένα είδος προαστιακού τακτικού κοσπλέι για ανθρώπους που η μεγαλύτερη καθημερινή απειλή τους είναι να

• Είναι το Joshua Tree απλώς πνευματικότητα της ερήμου για ανθρώπους από το Λος Άντζελες;

  Το Joshua Tree δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με το μέρος όπου μετακόμισε ο πρώην κάποιας για να «βρει τον εαυτό της». Το τοπίο μοιάζει ακριβώς με αυτό που βγαίνει όταν μια έρημος αναπτύσσει απόψεις που τις κορόιδευαν πριν τη cancel culture. Παράξενα στριφογυριστά δέντρα. Σωροί από τεράστιες στρογγυλές πέτρες ισορροπημένες σε γωνίες που δείχνουν ωραίες στο Instagram. Κάθε γωνιά του πάρκου μοιάζει είτε με εξώφυλλο δίσκου των U2 είτε με φόντο σε ακριβοπληρωμένη διαφήμιση καλλυντικών.

• Μήπως βγάζοντας την τραγωδία από τις ιστορίες στερούμε από τα παιδιά την ενσυναίσθηση;

  Το να βγάζεις την τραγωδία από τις ιστορίες δεν προστατεύει το κοινό. Αφαιρεί έναν από τους παλαιότερους τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος εξασκείται στο να νιώθει φόβο, οίκτο και απώλεια μέσα σε μια μορφή που μπορεί να την επιβιώσει.

• Καταλήγει ο Μπάτμαν φασιστικό σύμβολο κάθε φορά που τον κάνουν «ρεαλιστικό»;

  Η αφετηρία κάθε σκληροπυρηνικού reboot του Μπάτμαν είναι ουσιαστικά η ίδια: τι θα γινόταν αν το παίρναμε στα σοβαρά και το κάναμε ρεαλιστικό; Τι θα γινόταν αν αφαιρούσαμε το καμπ, χαμηλώναμε τον κορεσμό των χρωμάτων και ρωτούσαμε τι θα σήμαινε στ' αλήθεια να φοράει πανοπλία ένας δισεκατομμυριούχος και να δέρνει εγκληματίες. Δυστυχώς, ακόμη και με καλές προθέσεις, καταλήγει να είναι μια απολογία του φασισμού...

• Είναι το να τρως σαρδέλες πολύ πιο ηθικό από το βοδινό;

  Αν πρόκειται να φας ζώο, το ερώτημα δεν είναι αν ο θάνατός του είναι θλιβερός. Είναι πόσο πόνο προσθέτει στον κόσμο η επιλογή σου για κάθε γραμμάριο πρωτεΐνης που παίρνεις πίσω. Οι περισσότεροι απαντούν με ένα συναίσθημα, κι αυτό ευνοεί την αγελάδα, γιατί η αγελάδα είναι ένας μεγάλος, οικείος θάνατος, ενώ μια κονσέρβα σαρδέλες μοιάζει με μικρή σφαγή. Αν το μετρήσεις σωστά, το συναίσθημα δείχνει ανάποδα.

• Χρειάζεται πράγματι να έχεις «άποψη» για το καθετί;

  Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην άποψη και στην κρίση, και σχεδόν όλα στον τρόπο που ζούμε σήμερα είναι φτιαγμένα για να σου τη θολώσουν. Άποψη είναι αυτό που μπορείς να ξεστομίσεις σε τέσσερα δευτερόλεπτα όταν σε ρωτήσουν. Κρίση είναι αυτό που έχεις αφού πέρασες πραγματικό χρόνο με ένα πράγμα, το είδες να συμπεριφέρεται υπό πίεση, έπεσες έξω μία δυο φορές και διορθώθηκες. Το πρώτο είναι σχεδόν δωρεάν. Το δεύτερο κοστίζει προσοχή που δεν παίρνεται πίσω, και την αντέχεις μόνο για μια χούφτα θέματα σε

• Μετράει η προσωπικότητά σου πολύ λιγότερο απ' όσο νομίζεις;

  Μιλώντας με φοιτητές, με εφήβους και με νεότερους συναδέλφους, βλέπω ότι πολλοί πιστεύουν πως τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους είναι ο βασικός παράγοντας για το τι θα κάνουν ή πώς θα χτίσουν την καριέρα τους. Οι νεότεροι το ρωτούν πιο ανοιχτά, αλλά και οι μεγαλύτεροι σκέφτονται περίπου το ίδιο. Εγώ το βρίσκω πολύ πιο άσχετο απ' όσο νομίζουν οι περισσότεροι. Πέρα από τη δουλειά μου, όπου βλέπω επιτυχημένους ανθρώπους να κάνουν τον ίδιο ρόλο με δραστικά...