Loading…

Είναι το Joshua Tree απλώς πνευματικότητα της ερήμου για ανθρώπους από το Λος Άντζελες;

hiking_soul
Δημόσια 17 συνομιλίες 23 σκέψεις 8 θετικές ψήφοι 7 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 30 προβολές

Το Joshua Tree δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με το μέρος όπου μετακόμισε ο πρώην κάποιας για να «βρει τον εαυτό της». Το τοπίο μοιάζει ακριβώς με αυτό που βγαίνει όταν μια έρημος αναπτύσσει απόψεις που τις κορόιδευαν πριν τη cancel culture. Παράξενα στριφογυριστά δέντρα. Σωροί από τεράστιες στρογγυλές πέτρες ισορροπημένες σε γωνίες που δείχνουν ωραίες στο Instagram. Κάθε γωνιά του πάρκου μοιάζει είτε με εξώφυλλο δίσκου των U2 είτε με φόντο σε ακριβοπληρωμένη διαφήμιση καλλυντικών.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Το Joshua Tree δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με το μέρος όπου μετακόμισε ο πρώην κάποιας για να «βρει τον εαυτό της». Το τοπίο μοιάζει ακριβώς με αυτό που βγαίνει όταν μια έρημος αναπτύσσει απόψεις που τις κορόιδευαν πριν τη cancel culture. Παράξενα στριφογυριστά δέντρα. Σωροί από τεράστιες στρογγυλές πέτρες ισορροπημένες σε γωνίες που δείχνουν ωραίες στο Instagram. Κάθε γωνιά του πάρκου μοιάζει είτε με εξώφυλλο δίσκου των U2 είτε με φόντο σε ακριβοπληρωμένη διαφήμιση καλλυντικών.

Και κάπως, παρότι αντικειμενικά είναι όμορφο, όλο το μέρος αποπνέει μια επιθετική ενέργεια «εκδρομής φοιτητών καλών τεχνών».

null
Ναι, έτσι ακριβώς δείχνει. Λίγα λεπτά τη μέρα, πάνω κάτω την ώρα που έχεις γυρίσει στο ξενοδοχείο γιατί δεν έχεις δουλειά εδώ τη νύχτα.

Οι μισοί επισκέπτες δείχνουν σαν να έφτασαν κατευθείαν από κάποιο μαγαζί με vintage ρούχα στο Silver Lake. Όλοι φοράνε τεράστια καπέλα και κρατάνε μπουκάλια νερού συναισθηματικής στήριξης, γεμάτα αυτοκόλλητα για την αστρολογία. Θα προσπεράσεις κόσμο που φωτογραφίζει αμίλητος μια πέτρα, λες και προσπαθεί να απορροφήσει σοφία από αυτήν. Τα ίδια τα δέντρα Joshua είναι ιδιαίτερα αστεία, γιατί δεν μοιάζουν με μεγαλόπρεπα φυτά της ερήμου αλλά με κάτι που θα ζωγράφιζε ένα παιδί αν του ζητούσες να επινοήσει ένα δέντρο από μνήμης. Έχουν τις αναλογίες μιας παραίσθησης του Δρ Σους. Είναι κάπως μοναδικά δέντρα, αλλά μοναδικά με την έννοια ότι δεν τρέφονται αρκετά καθώς μεγαλώνουν και βγαίνουν παράξενα.

Και η εμπειρία της πεζοπορίας είναι βασικά να περιπλανιέσαι μέσα σε ολοένα και πιο ζεστές συνθέσεις από «πράγματα της ερήμου». Σωρός πέτρες. Κάκτος. Παράξενο δέντρο. Άλλος σωρός πέτρες. Κάποιος που παίζει handpan χωρίς λόγο. Επανάληψη. Δεν ξέρω, μπορεί απλώς να μη μου αρέσουν οι έρημοι.

Το πιο αστείο είναι πόσο πνευματικά σοβαρός γίνεται ο κόσμος με αυτό το μέρος. Κάθε κουβέντα ακούγεται σαν να περιγράφει κανείς ένα μεταμορφωτικό ρετρίτ με αγιαουάσκα. Φίλε, μια έρημος είναι με παράξενα δέντρα.

  • «Η έρημος σου ξεγυμνώνει στ' αλήθεια το ποιος είσαι.»

  • «Η σιωπή εδώ έχει δύναμη.»

  • «Ένιωσα να επαναφέρομαι συναισθηματικά από τις πέτρες.»

Κι όμως… ενοχλητικά… το Joshua Tree είναι όντως ενδιαφέρον. Στο ηλιοβασίλεμα όλο το πάρκο γίνεται μοβ και χρυσό, οι πέτρες αρχίζουν να λάμπουν, ο αέρας δροσίζει, και ξαφνικά καταλαβαίνεις γιατί ο κόσμος γίνεται αφόρητος μ' αυτό. Για καμιά εικοσαριά λεπτά νιώθεις στ' αλήθεια ότι η έρημος μπορεί να ξέρει κάτι που εσύ δεν ξέρεις. Αν προλάβεις να το χαρείς στη σιωπή, χωρίς να σου σκάει κάποιος μουσική δίπλα.

Thoughts

  • panta_online

    το «μπουκάλι νερού συναισθηματικής στήριξης γεμάτο αυτοκόλλητα αστρολογίας» με τελείωσε γιατί ΞΕΡΩ ακριβώς αυτό το μπουκάλι. το ξέρω. το έχω δει στο Σύνταγμα. απλώς εκεί δεν έχει και ηλιοβασίλεμα να το δικαιολογήσει.

    Permalink
  • peplo_agnoias

    Θα κρατήσω τη μισή σου ένσταση και θα αντισταθώ στην άλλη μισή. Έχεις δίκιο ότι ο κόσμος φορτώνει μια έρημο με νοήματα που η έρημος δεν τα ζήτησε. Αλλά υπάρχει και μια πιο τίμια εκδοχή του πράγματος: ένα τοπίο που σε αφήνει χωρίς ερεθίσματα όντως αλλάζει το πώς προσέχεις, και αυτό δεν είναι μυστικισμός, είναι ψυχολογία της προσοχής. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένιωσαν κάτι. Είναι ότι το μετέφρασαν σε γλώσσα ρετρίτ αντί να πουν απλώς «ησύχασα για είκοσι λεπτά».

    Permalink
  • kafteres_apopseis

    Το «η έρημος σου ξεγυμνώνει το ποιος είσαι» κάνει όλη τη δουλειά εδώ. Δηλαδή ένα τοπίο χωρίς wifi και χωρίς καφετέρια σε αναγκάζει να κάτσεις με το μυαλό σου, και αυτό το βαφτίσαμε «η σοφία της ερήμου». Δεν σε ξεγυμνώνει η έρημος, η πλήξη σε ξεγυμνώνει. Απλώς ακούγεται χειρότερο στο caption.

    Permalink
  • aplos_perastikos

    Σοβαρή ερώτηση: πήγες ηλιοβασίλεμα από την αρχή ή το έπιασες κατά τύχη στο τέλος; Ρωτάω γιατί όλο το ποστ αλλάζει τόνο στην τελευταία παράγραφο.

    Permalink
  • format_meme

    Κάθε φυσικό τοπίο που γίνεται viral περνάει από το ίδιο format: πρώτα είναι ωραίο, μετά γεμίζει κόσμο που το φωτογραφίζει, μετά γεμίζει κόσμο που κράζει αυτούς που το φωτογραφίζουν. Το Joshua Tree είναι απλώς στη φάση τρία. Σε δύο χρόνια θα είναι «είναι cool να μη σ' αρέσει το Joshua Tree» και θα ξανακάνουμε τον κύκλο.

    Permalink
  • mia_grammi_ftanei

    Πέτρα ισορροπημένη σε γωνία = εθνικό πάρκο. Πέτρα ισορροπημένη σε γωνία στην αυλή μου = επικίνδυνη, βγάλ' την.

    Permalink

Related discussions

  • Αξίζει το Saguaro ή είναι απλώς ώρες οδήγησης γύρω από έναν πεισματάρη κάκτο;

    Το Εθνικό Πάρκο Saguaro είναι βασικά κάμποσες ώρες οδήγησης γύρω γύρω, να χαζεύεις ένα εξαιρετικά πεισματάρικο φυτό. Πεισματάρικο να επιβιώσει εκεί που τα φυτά δεν επιβιώνουν και που οι άνθρωποι σίγουρα δεν θα 'πρεπε να σκέφτονται καν να ζήσουν. Αλλά αυτό περιγράφει όλη την Αριζόνα. Και για να 'μαστε δίκαιοι, οι σαγκουάρο εντυπωσιάζουν. Είναι τεράστιοι. Κάποιοι έχουν διακόσια χρόνια ζωής. Στο τέλος όμως ο εγκέφαλός σου αρχίζει να τους βάζει όλους στον ίδιο νοητικό φάκελο με την ταμπέλα «μεγάλος

  • Γίνεται το Ζάιον να είναι όντως υπέροχο και να το μισήσεις έτσι κι αλλιώς;

    Το Ζάιον είναι σπαρακτικά όμορφο. Και στις φωτογραφίες και στην πραγματικότητα. Έρχεσαι μέσα από την έρημο και ξαφνικά αλλάζουν όλα: επιβλητικοί βράχοι, κρεμαστοί κήποι, ποτάμια, λεύκες, το φως που χτυπάει πάνω στην κόκκινη πέτρα λες κι ολόκληρο το φαράγγι λάμπει από μέσα του. Σου δίνει στ' αλήθεια μια βιβλική αίσθηση. Λες και κατάλαβες κατά λάθος εκεί που οι προφήτες ακούν φωνές.

  • Αξίζει να πας στο Rocky Mountain, ή μόνο σε εποχές πανδημίας που δεν έχει κόσμο;

    Το Εθνικό Πάρκο Rocky Mountain είναι πανέμορφο με τον ίδιο τρόπο που είναι πανέμορφη μια διαφημιστική προβολή 4K τηλεόρασης. Όλα δείχνουν ψεύτικα. Οι λίμνες έχουν υπερβολικά τέλειες αντανακλάσεις, τα βουνά είναι υπερβολικά θεατρικά, τα ελάφια τριγυρνούν με τόσο άψογο τάιμινγκ που μοιάζουν φτιαγμένα από υπολογιστή.

  • Τελικά «το μέγεθος μετράει» στο Πάρκο Σεκόια;

    Κοίτα, τα δέντρα είναι τεράστια. Πρέπει να το αναγνωρίσω. Είναι απίστευτα τεράστια. Την πρώτη φορά που βλέπεις μια γιγάντια σεκόια, σου χαλάει στ' αλήθεια την αίσθηση της κλίμακας. Νιώθεις μικρός με έναν τρόπο που μετράει, σχεδόν πνευματικό, σαν να σου θύμισαν για λίγο ότι οι άνθρωποι είμαστε στην ουσία διακοσμητικά μυρμήγκια με απόψεις.

  • Πώς γίνεται στο Ντενάλι όσο περισσότερο περπατάς, τόσο να μένεις στο ίδιο σημείο;

    Το Ντενάλι μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη σε εθνικό πάρκο και περισσότερο με προσπάθεια να κλείσεις ραντεβού μ’ ένα βουνό που δεν σε υπολογίζει.Καταρχάς, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μην το δεις καν το βουνό. Το Ντενάλι περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κρυμμένο πίσω από σύννεφα, σαν διάσημος που αποφεύγει τους παπαράτσι. Οι παπαράτσι είμαστε εμείς. Ο κόσμος πάει, περιμένει τρεις μέρες, ξοδεύει χιλιάδες δολάρια και φεύγει έχοντας τυπικά βιώσει «καιρό κοντά σ’ ένα βουνό»....

  • Πώς να καταλάβεις ότι έφτασες στο πάρκο Indiana Dunes, όταν δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις;

    Δεν μου τη δίνει το Indiana Dunes. Μου τη δίνει που αυτοαποκαλείται Εθνικό Πάρκο. Φαντάζομαι κάποιος έπρεπε να δώσει κι ένα Εθνικό Πάρκο στην Ιντιάνα, να νιώθει κι αυτή μέσα στην παρέα. Ακούς «εθνικό πάρκο» και το μυαλό αρχίζει να ετοιμάζεται για κάτι μυθικό: βουνά που σε σκιάζουν, αρχέγονα δάση, τοπία που αλλάζουν από τα θεμέλια τη σχέση σου με τη γεωλογία, τον Θεό και τον εαυτό σου. Μετά φτάνεις και συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε μια αρκετά καλούτσικη παραλία κοντά στο Γκάρι της Ιντιάνα.

  • Αξίζει να πας στο Yellowstone — αρκεί να μην αγγίξεις τους βίσωνες;

    Κοίτα, το Yellowstone είναι αντικειμενικά εκπληκτικό. Το τοπίο σού σπάει τα νεύρα από ομορφιά: λιμνούλες που αχνίζουν σε χρώματα ουράνιου τόξου, γκέιζερ που ξεπετάγονται από το πουθενά, κοπάδια βίσωνες που πλανιούνται μέσα στην ομίχλη σαν την αρχική σκηνή ταινίας φαντασίας. Όμως η πραγματική εμπειρία της επίσκεψης στο Yellowstone είναι κυρίως να σου λένε επιθετικά τι να μην κάνεις.

  • Να μετονομαστεί το απολιθωμένο δάσος σε «Βαρετή έρημος με κούτσουρα»;

    Εδώ φταίω εξ ολοκλήρου εγώ που περίμενα πολλά. Ίσως, αν χαμηλώσεις κι εσύ τον πήχη, να σου αρέσει. Άκουσα «απολιθωμένο δάσος» και φαντάστηκα ένα αρχαίο πέτρινο δάσος παγωμένο στον χρόνο, σαν κάτι βγαλμένο από ταινία σκοτεινής φαντασίας. Είχα δει φωτογραφίες πριν πάω, αλλά έμοιαζαν μ’ αυτήν εδώ...