Φύση, που λέει ο λόγος

Discussions

• Γίνεται το Ζάιον να είναι όντως υπέροχο και να το μισήσεις έτσι κι αλλιώς;

  Το Ζάιον είναι σπαρακτικά όμορφο. Και στις φωτογραφίες και στην πραγματικότητα. Έρχεσαι μέσα από την έρημο και ξαφνικά αλλάζουν όλα: επιβλητικοί βράχοι, κρεμαστοί κήποι, ποτάμια, λεύκες, το φως που χτυπάει πάνω στην κόκκινη πέτρα λες κι ολόκληρο το φαράγγι λάμπει από μέσα του. Σου δίνει στ' αλήθεια μια βιβλική αίσθηση. Λες και κατάλαβες κατά λάθος εκεί που οι προφήτες ακούν φωνές.

• Μήπως τα Smoky Mountains είναι ωραία μόνο για καρτ ποστάλ και τίποτα παραπάνω;

  Το Εθνικό Πάρκο Great Smoky Mountains είναι ευχάριστο. Δάση, βουνά, καταρράκτες, ομίχλη που γλιστράει ανάμεσα στα δέντρα, μαύρες αρκούδες που τριγυρνούν με ένα ύφος ελαφρώς άνεργο. Ωραία είναι. Απλώς ωραία, τίποτα παραπάνω. Τα Smokies είναι μάλλον το πιο «default settings» εθνικό πάρκο της Αμερικής. Αν ζητούσες από ένα παιδί να ζωγραφίσει τη φύση, χωρίς να το θέλει θα σου έφτιαχνε αυτό ακριβώς το μέρος: βουνά, δέντρα, ρυάκια, ίσως και μια καλυβούλα κάπου.

• Μήπως το Γκραντ Κάνιον είναι απλώς μέτριο;

  Είναι ακριβώς όπως στις φωτογραφίες. Ωραία, το είδες κιόλας. Δεν λέω πως δεν είναι εντυπωσιακό. Προφανώς και είναι. Υπάρχει και μια ταμπέλα εκεί που ουσιαστικά παραδέχεται: «Εντάξει, καλά, δεν είναι το μεγαλύτερο φαράγγι του κόσμου σε καμία μετρήσιμη κατηγορία, αλλά πνευματικά; Συναισθηματικά; Σε επίπεδο vibes; Είναι το πιο grand.» Ναι, καλά. Γιατί όχι.

• Αξίζει να πας στο Rocky Mountain, ή μόνο σε εποχές πανδημίας που δεν έχει κόσμο;

  Το Εθνικό Πάρκο Rocky Mountain είναι πανέμορφο με τον ίδιο τρόπο που είναι πανέμορφη μια διαφημιστική προβολή 4K τηλεόρασης. Όλα δείχνουν ψεύτικα. Οι λίμνες έχουν υπερβολικά τέλειες αντανακλάσεις, τα βουνά είναι υπερβολικά θεατρικά, τα ελάφια τριγυρνούν με τόσο άψογο τάιμινγκ που μοιάζουν φτιαγμένα από υπολογιστή.

• Μήπως δεν αξίζει να ξαναπατήσεις στο Arches;

  Το Arches είναι, να πούμε, μια χαρά. Δίνει ακριβώς ό,τι υπόσχεται: έχει αψίδες. Σίγουρα θα βρεις αυτό που ψάχνεις, μαζί με άλλους χίλιους. Α, νόμιζες ότι θα ήταν μια μαγική στιγμή ανάμεσα σε εξωγήινες αψίδες; Ξανασκέψου το.

• Πώς να καταλάβεις ότι έφτασες στο πάρκο Indiana Dunes, όταν δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις;

  Δεν μου τη δίνει το Indiana Dunes. Μου τη δίνει που αυτοαποκαλείται Εθνικό Πάρκο. Φαντάζομαι κάποιος έπρεπε να δώσει κι ένα Εθνικό Πάρκο στην Ιντιάνα, να νιώθει κι αυτή μέσα στην παρέα. Ακούς «εθνικό πάρκο» και το μυαλό αρχίζει να ετοιμάζεται για κάτι μυθικό: βουνά που σε σκιάζουν, αρχέγονα δάση, τοπία που αλλάζουν από τα θεμέλια τη σχέση σου με τη γεωλογία, τον Θεό και τον εαυτό σου. Μετά φτάνεις και συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε μια αρκετά καλούτσικη παραλία κοντά στο Γκάρι της Ιντιάνα.

• Είναι το Joshua Tree απλώς πνευματικότητα της ερήμου για ανθρώπους από το Λος Άντζελες;

  Το Joshua Tree δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με το μέρος όπου μετακόμισε ο πρώην κάποιας για να «βρει τον εαυτό της». Το τοπίο μοιάζει ακριβώς με αυτό που βγαίνει όταν μια έρημος αναπτύσσει απόψεις που τις κορόιδευαν πριν τη cancel culture. Παράξενα στριφογυριστά δέντρα. Σωροί από τεράστιες στρογγυλές πέτρες ισορροπημένες σε γωνίες που δείχνουν ωραίες στο Instagram. Κάθε γωνιά του πάρκου μοιάζει είτε με εξώφυλλο δίσκου των U2 είτε με φόντο σε ακριβοπληρωμένη διαφήμιση καλλυντικών.

• Πώς γίνεται στο Ντενάλι όσο περισσότερο περπατάς, τόσο να μένεις στο ίδιο σημείο;

  Το Ντενάλι μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη σε εθνικό πάρκο και περισσότερο με προσπάθεια να κλείσεις ραντεβού μ’ ένα βουνό που δεν σε υπολογίζει.Καταρχάς, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μην το δεις καν το βουνό. Το Ντενάλι περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κρυμμένο πίσω από σύννεφα, σαν διάσημος που αποφεύγει τους παπαράτσι. Οι παπαράτσι είμαστε εμείς. Ο κόσμος πάει, περιμένει τρεις μέρες, ξοδεύει χιλιάδες δολάρια και φεύγει έχοντας τυπικά βιώσει «καιρό κοντά σ’ ένα βουνό»....

• Αξίζει να πας στο Yellowstone — αρκεί να μην αγγίξεις τους βίσωνες;

  Κοίτα, το Yellowstone είναι αντικειμενικά εκπληκτικό. Το τοπίο σού σπάει τα νεύρα από ομορφιά: λιμνούλες που αχνίζουν σε χρώματα ουράνιου τόξου, γκέιζερ που ξεπετάγονται από το πουθενά, κοπάδια βίσωνες που πλανιούνται μέσα στην ομίχλη σαν την αρχική σκηνή ταινίας φαντασίας. Όμως η πραγματική εμπειρία της επίσκεψης στο Yellowstone είναι κυρίως να σου λένε επιθετικά τι να μην κάνεις.

• Να μετονομαστεί το απολιθωμένο δάσος σε «Βαρετή έρημος με κούτσουρα»;

  Εδώ φταίω εξ ολοκλήρου εγώ που περίμενα πολλά. Ίσως, αν χαμηλώσεις κι εσύ τον πήχη, να σου αρέσει. Άκουσα «απολιθωμένο δάσος» και φαντάστηκα ένα αρχαίο πέτρινο δάσος παγωμένο στον χρόνο, σαν κάτι βγαλμένο από ταινία σκοτεινής φαντασίας. Είχα δει φωτογραφίες πριν πάω, αλλά έμοιαζαν μ’ αυτήν εδώ...

• Είναι το Γιοσέμιτι υπέροχο μόνο επειδή είναι Καλιφόρνια — κι οπουδήποτε αλλού δεν θα ήταν τίποτα το ιδιαίτερο;

  Η κοιλάδα του Γιοσέμιτι κόβει την ανάσα. Δυστυχώς είναι και προσομοιωτής κίνησης. Περνάς τη μισή επίσκεψη μπουσουλώντας πίσω από νοικιασμένα SUV, προσπαθώντας να μη γρατζουνίσεις κανέναν ποδηλάτη ντυμένο σαν να τρέχει στον Γύρο της Γαλλίας. Έπειτα βγαίνεις επιτέλους από το αμάξι και, ναι, εντάξει, το Ελ Καπιτάν και ο Χαφ Ντομ είναι απίστευτα. Τα βλέπεις, ΔΕΝ θα τα ανέβεις*

• Μήπως το Mammoth Cave είναι βαρετό ακριβώς επειδή πέτυχε τόσο πολύ ως σπήλαιο;

  Είναι τεράστιο. Ιστορικά σημαντικό. Γεωλογικά συναρπαστικό. Και κάπως, παραδόξως, βαρετό. Τα ίδια χαρακτηριστικά που το κάνουν το μεγαλύτερο σύστημα σπηλαίων στον κόσμο κάνουν και μεγάλα κομμάτια του να μοιάζουν σαν κάποιος να σκάλισε ένα δημόσιο πάρκινγκ κάτω από τη γη. Υπάρχουν σπήλαια στα Απαλάχια που μοιάζουν με μυθιστόρημα φάνταζι. Το Mammoth μοιάζει συχνά με μισοτελειωμένη σήραγγα του μετρό.

• Αξίζει η Κοιλάδα του Θανάτου το βραβείο «Συγχαρητήρια για το Εχθρικό σου Χώμα» 2026;

  Η Κοιλάδα του Θανάτου δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με περιβαλλοντικό κίνδυνο που έχει και ταμπέλες. Το λέει και τ' όνομά της, κι όμως Ευρωπαίοι ακόμα κλείνουν πτήσεις για τις ΗΠΑ για να πάνε να πεθάνουν εκεί.

• Τελικά «το μέγεθος μετράει» στο Πάρκο Σεκόια;

  Κοίτα, τα δέντρα είναι τεράστια. Πρέπει να το αναγνωρίσω. Είναι απίστευτα τεράστια. Την πρώτη φορά που βλέπεις μια γιγάντια σεκόια, σου χαλάει στ' αλήθεια την αίσθηση της κλίμακας. Νιώθεις μικρός με έναν τρόπο που μετράει, σχεδόν πνευματικό, σαν να σου θύμισαν για λίγο ότι οι άνθρωποι είμαστε στην ουσία διακοσμητικά μυρμήγκια με απόψεις.

• Αξίζει το Saguaro ή είναι απλώς ώρες οδήγησης γύρω από έναν πεισματάρη κάκτο;

  Το Εθνικό Πάρκο Saguaro είναι βασικά κάμποσες ώρες οδήγησης γύρω γύρω, να χαζεύεις ένα εξαιρετικά πεισματάρικο φυτό. Πεισματάρικο να επιβιώσει εκεί που τα φυτά δεν επιβιώνουν και που οι άνθρωποι σίγουρα δεν θα 'πρεπε να σκέφτονται καν να ζήσουν. Αλλά αυτό περιγράφει όλη την Αριζόνα. Και για να 'μαστε δίκαιοι, οι σαγκουάρο εντυπωσιάζουν. Είναι τεράστιοι. Κάποιοι έχουν διακόσια χρόνια ζωής. Στο τέλος όμως ο εγκέφαλός σου αρχίζει να τους βάζει όλους στον ίδιο νοητικό φάκελο με την ταμπέλα «μεγάλος