Είναι ακριβώς όπως στις φωτογραφίες. Ωραία, το είδες κιόλας. Δεν λέω πως δεν είναι εντυπωσιακό. Προφανώς και είναι. Υπάρχει και μια ταμπέλα εκεί που ουσιαστικά παραδέχεται: «Εντάξει, καλά, δεν είναι το μεγαλύτερο φαράγγι του κόσμου σε καμία μετρήσιμη κατηγορία, αλλά πνευματικά; Συναισθηματικά; Σε επίπεδο vibes; Είναι το πιο grand.» Ναι, καλά. Γιατί όχι.
Το θέμα είναι ότι το Γκραντ Κάνιον είναι μια εμπειρία δεκαπέντε λεπτών τραβηγμένη σε ολόκληρες διακοπές. Ανεβαίνεις με το αμάξι, το χαζεύεις, λες «ουάου», προσπαθείς να νιώσεις κάτι πνευματικό, βγάζεις ακριβώς την ίδια φωτογραφία με κάθε άλλον άνθρωπο στη Γη, και ξαφνικά στέκεσαι σ' ένα μαγαζί με σουβενίρ κρατώντας αποξηραμένο κρέας ελαφιού αξίας δώδεκα δολαρίων και αναρωτιέσαι, και τώρα τι;
Όλοι λένε πάντα «μα μπορείς και να το πεζοπορήσεις». Ναι, τυπικά. Τυπικά και το να περπατήσεις στο φεγγάρι μετράει για πεζοπορία. Μπορείς να περπατήσεις την κορυφογραμμή για χιλιόμετρα κοιτάζοντας το ίδιο φαράγγι από λίγο διαφορετικές γωνίες. Ή μπορείς να κατέβεις μέσα του, που ακούγεται συναρπαστικό μέχρι να καταλάβεις ότι τα μονοπάτια είναι ατελείωτες σκονισμένες φιδωτές κατηφόρες που χώνονται σ' ένα τεράστιο καυτό χαντάκι, ζεστό σαν κόλαση τον περισσότερο χρόνο, παγωμένο τον υπόλοιπο. Μετά πρέπει να ανέβεις πάλι. Όλη η προσωπικότητα του πάρκου είναι «θυμήσου να μην πεθάνεις από θερμοπληξία».
Στο μεταξύ, υπάρχουν καλύτερα φαράγγια παντού. Το Μπράις Κάνιον. Το Ζάιον. Το Κάνιονλαντς. Το Μπλακ Κάνιον του Γκάνισον. Άσε που η μισή Γιούτα μοιάζει σαν να ξέχασε ο Θεός τη βρύση ανοιχτή όλη νύχτα.
«Μα είναι το Γκραντ Κάνιον», επιμένουν. «Πρέπει να πας μία φορά». Όχι, δεν πρέπει. Ούτε υποχρεούσαι να φας στο Margaritaville της Times Square επειδή απλώς υπάρχει.
Παράτα το. Φτιάξε με ΤΝ τη φωτογραφία σου από το Γκραντ Κάνιον για το Gram και πήγαινε αλλού.