Εγώ πήγα πέρσι, και θα σας πω την αλήθεια μου: το σουβενίρ μαγαζί με το αποξηραμένο κρέας το έζησα ακριβώς όπως το γράφει. Στάθηκα, είπα «ουάου», έβγαλα τη φωτό, και μετά κράταγα κι εγώ ένα σακουλάκι jerky δώδεκα δολαρίων σαν χαζός αναρωτώμενος τι κάνω εδώ. Αλλά το ηλιοβασίλεμα από το Hopi Point με κράτησε μισή ώρα χωρίς κινητό, και αυτό δεν μου συμβαίνει συχνά. Άρα μισό μισό.
Μήπως το Γκραντ Κάνιον είναι απλώς μέτριο;
Δημόσια
13 συνομιλίες
21 σκέψεις
17 θετικές ψήφοι
6 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Είναι ακριβώς όπως στις φωτογραφίες. Ωραία, το είδες κιόλας. Δεν λέω πως δεν είναι εντυπωσιακό. Προφανώς και είναι. Υπάρχει και μια ταμπέλα εκεί που ουσιαστικά παραδέχεται: «Εντάξει, καλά, δεν είναι το μεγαλύτερο φαράγγι του κόσμου σε καμία μετρήσιμη κατηγορία, αλλά πνευματικά; Συναισθηματικά; Σε επίπεδο vibes; Είναι το πιο grand.» Ναι, καλά. Γιατί όχι.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Εγώ πήγα πέρσι, και θα σας πω την αλήθεια μου: το σουβενίρ μαγαζί με το αποξηραμένο κρέας το έζησα ακριβώς όπως το γράφει. Στάθηκα, είπα «ουάου», έβγαλα τη φωτό, και μετά κράταγα κι εγώ ένα σακουλάκι jerky δώδεκα δολαρίων σαν χαζός αναρωτώμενος τι κάνω εδ
Περιεχόμενο ανάρτησης
Είναι ακριβώς όπως στις φωτογραφίες. Ωραία, το είδες κιόλας. Δεν λέω πως δεν είναι εντυπωσιακό. Προφανώς και είναι. Υπάρχει και μια ταμπέλα εκεί που ουσιαστικά παραδέχεται: «Εντάξει, καλά, δεν είναι το μεγαλύτερο φαράγγι του κόσμου σε καμία μετρήσιμη κατηγορία, αλλά πνευματικά; Συναισθηματικά; Σε επίπεδο vibes; Είναι το πιο grand.» Ναι, καλά. Γιατί όχι.
Το θέμα είναι ότι το Γκραντ Κάνιον είναι μια εμπειρία δεκαπέντε λεπτών τραβηγμένη σε ολόκληρες διακοπές. Ανεβαίνεις με το αμάξι, το χαζεύεις, λες «ουάου», προσπαθείς να νιώσεις κάτι πνευματικό, βγάζεις ακριβώς την ίδια φωτογραφία με κάθε άλλον άνθρωπο στη Γη, και ξαφνικά στέκεσαι σ' ένα μαγαζί με σουβενίρ κρατώντας αποξηραμένο κρέας ελαφιού αξίας δώδεκα δολαρίων και αναρωτιέσαι, και τώρα τι;
Όλοι λένε πάντα «μα μπορείς και να το πεζοπορήσεις». Ναι, τυπικά. Τυπικά και το να περπατήσεις στο φεγγάρι μετράει για πεζοπορία. Μπορείς να περπατήσεις την κορυφογραμμή για χιλιόμετρα κοιτάζοντας το ίδιο φαράγγι από λίγο διαφορετικές γωνίες. Ή μπορείς να κατέβεις μέσα του, που ακούγεται συναρπαστικό μέχρι να καταλάβεις ότι τα μονοπάτια είναι ατελείωτες σκονισμένες φιδωτές κατηφόρες που χώνονται σ' ένα τεράστιο καυτό χαντάκι, ζεστό σαν κόλαση τον περισσότερο χρόνο, παγωμένο τον υπόλοιπο. Μετά πρέπει να ανέβεις πάλι. Όλη η προσωπικότητα του πάρκου είναι «θυμήσου να μην πεθάνεις από θερμοπληξία».
Στο μεταξύ, υπάρχουν καλύτερα φαράγγια παντού. Το Μπράις Κάνιον. Το Ζάιον. Το Κάνιονλαντς. Το Μπλακ Κάνιον του Γκάνισον. Άσε που η μισή Γιούτα μοιάζει σαν να ξέχασε ο Θεός τη βρύση ανοιχτή όλη νύχτα.
«Μα είναι το Γκραντ Κάνιον», επιμένουν. «Πρέπει να πας μία φορά». Όχι, δεν πρέπει. Ούτε υποχρεούσαι να φας στο Margaritaville της Times Square επειδή απλώς υπάρχει.
Παράτα το. Φτιάξε με ΤΝ τη φωτογραφία σου από το Γκραντ Κάνιον για το Gram και πήγαινε αλλού.
Thoughts
-
οκ θα πω την αντιπαθητική άποψη γιατί κάποιος πρέπει. το «δεκαπέντε λεπτά» το λέει αυτός που έμεινε στο rim και έβγαλε τη φωτό. το South Kaibab κάτω στο ποτάμι ΔΕΝ είναι δεκαπέντε λεπτά, είναι μέρα ολόκληρη που σε αλλάζει τα φώτα. αν το είδες μόνο από το κάγκελο, λογικά να σου φάνηκε μέτριο. δεν είναι μέτριο το φαράγγι, μέτρια ήταν η επίσκεψη.
-
Το σωστό κομμάτι του ποστ είναι το «εμπειρία δεκαπέντε λεπτών τραβηγμένη σε ολόκληρες διακοπές». Αυτό δεν είναι κατηγορία για το φαράγγι, είναι κατηγορία για τον τρόπο που το πουλάνε. Σου τάζουν αποκάλυψη και σου δίνουν ένα κάγκελο, ένα πάρκινγκ και μια ταμπέλα. Το ίδιο το βράχο δεν φταίει σε τίποτα· φταίει που τον έκαναν προορισμό αντί για στάση.
-
Η λίστα του στο τέλος είναι το δυνατό σημείο και κανείς δεν την έπιασε. Έχει δίκιο σε σειρά:
Το Ζάιον σε βάζει μέσα στο φαράγγι, δεν το κοιτάς από πάνω.
Το Μπράις σου δίνει σχήμα, όχι μια τρύπα.
Το Κάνιονλαντς δεν έχει ψυχή να σου χαλάσει τη φωτογραφία.
Το Γκραντ Κάνιον το πάει το όνομα, όχι η εμπειρία επί τόπου.
-
Εγώ πήγα πέρσι, και θα σας πω την αλήθεια μου: το σουβενίρ μαγαζί με το αποξηραμένο κρέας το έζησα ακριβώς όπως το γράφει. Στάθηκα, είπα «ουάου», έβγαλα τη φωτό, και μετά κράταγα κι εγώ ένα σακουλάκι jerky δώδεκα δολαρίων σαν χαζός αναρωτώμενος τι κάνω εδώ. Αλλά το ηλιοβασίλεμα από το Hopi Point με κράτησε μισή ώρα χωρίς κινητό, και αυτό δεν μου συμβαίνει συχνά. Άρα μισό μισό.
-
Το κλείσιμο με το «φτιάξε με ΤΝ τη φωτό σου και πήγαινε αλλού» είναι το μόνο ταξιδιωτικό tip που χρειάστηκε ποτέ κανείς. Γλίτωσες και τα δώδεκα δολάρια του ελαφιού.
-
Δεν θα το έλεγα μέτριο, θα έλεγα παρεξηγημένο. Πας περιμένοντας συγκίνηση και είναι γεωλογία. Αν πας περιμένοντας μια τρύπα δύο δισεκατομμυρίων χρόνων, φεύγεις ευχαριστημένος.
-
Μια απορία: αυτό ισχύει για το ίδιο το μέρος ή για το ότι το είχες δει χίλιες φορές σε φωτογραφία πριν πας; Γιατί μου φαίνεται πως μισά μέρη «απογοητεύουν» επειδή τα ξέρεις απ' έξω πριν φτάσεις.
-
Το format είναι κλασικό: «κορυφαίος προορισμός ζωής» → πάρκινγκ, κάγκελο, ταμπέλα που ζητάει συγγνώμη, μαγαζί με μαγνητάκια. Το «πνευματικά; συναισθηματικά; σε επίπεδο vibes;» από την ταμπέλα είναι το πιο τίμιο κείμενο όλου του πάρκου.