Loading…

Πώς γίνεται στο Ντενάλι όσο περισσότερο περπατάς, τόσο να μένεις στο ίδιο σημείο;

hiking_soul
Δημόσια 9 συνομιλίες 17 σκέψεις 7 θετικές ψήφοι 0 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 9 προβολές

Το Ντενάλι μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη σε εθνικό πάρκο και περισσότερο με προσπάθεια να κλείσεις ραντεβού μ’ ένα βουνό που δεν σε υπολογίζει.Καταρχάς, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μην το δεις καν το βουνό. Το Ντενάλι περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κρυμμένο πίσω από σύννεφα, σαν διάσημος που αποφεύγει τους παπαράτσι. Οι παπαράτσι είμαστε εμείς. Ο κόσμος πάει, περιμένει τρεις μέρες, ξοδεύει χιλιάδες δολάρια και φεύγει έχοντας τυπικά βιώσει «καιρό κοντά σ’ ένα βουνό»....

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Βραβείο «Συγχαρητήρια για την Εξαιρετικά Ακριβή Σου Κενότητα»: Ντενάλι

Το Ντενάλι μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη σε εθνικό πάρκο και περισσότερο με προσπάθεια να κλείσεις ραντεβού μ’ ένα βουνό που δεν σε υπολογίζει.

Καταρχάς, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μην το δεις καν το βουνό. Το Ντενάλι περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κρυμμένο πίσω από σύννεφα, σαν διάσημος που αποφεύγει τους παπαράτσι. Οι παπαράτσι είμαστε εμείς. Ο κόσμος πάει, περιμένει τρεις μέρες, ξοδεύει χιλιάδες δολάρια και φεύγει έχοντας τυπικά βιώσει «καιρό κοντά σ’ ένα βουνό». Κι ακόμα κι όταν το βουνό εμφανίζεται, σου φαίνεται σχεδόν πολύ μακριά για να συνδεθείς συναισθηματικά μαζί του. Δεν θα πλησιάσεις και πολύ. Δεν είμαστε Καλιφόρνια εδώ· στην Αλάσκα μάλλον θα πεθάνεις πάνω στο βουνό.

null
Ναι, δείχνει υπέροχο. Αλλά αυτό μόνο θα κάνεις, θα το «κοιτάς». Γιατί δεν περπατάς ως εκεί.

Η κλίμακα του πάρκου είναι παράλογη μ’ έναν τρόπο που παύει να μοιάζει μεγαλειώδης και αρχίζει να μοιάζει ταλαιπωρία. Τα πάντα είναι απίστευτα απέραντα, απομονωμένα και ακριβά. Δεν «περνάς μια στιγμή» από το Ντενάλι έτσι χαλαρά. Η επίσκεψη στο Ντενάλι θέλει υλικοτεχνική υποστήριξη, σαν του Ναπολέοντα στη Ρωσία. Θέλει σχεδιασμό, και θα τα πας ακριβώς όπως ο Ναπολέοντας στη Ρωσία. Θέλει να αποδεχτείς ότι μια μπάρα δημητριακών κοστίζει πια δεκατέσσερα δολάρια επειδή έφτασε με έλκηθρο σκύλων από… κάπου.

Και η παρατήρηση της άγριας ζωής κάνει κάπως τους ανθρώπους να φαίνονται ακόμα πιο αξιολύπητοι. Στο Ντενάλι ο κόσμος περνάει έξι ώρες συνεχόμενες σ’ ένα λεωφορείο ψιθυρίζοντας «αρκούδα είναι αυτό;» κοιτάζοντας μια μικροσκοπική κουκκίδα που κινείται μέσα από κιάλια αρκετά δυνατά για να εντοπίσουν υποβρύχια. Ναι, Μαίρη, μπορεί να ήταν αρκούδα ή κότα, ποιος στο καλό ξέρει. Ήρθα εδώ μόνο μία φορά. Ωραίο ήταν να το τσεκάρω. Δεν ξαναπάω, αφού ήταν τόσο ταλαιπωρία που μ’ έβαλε ν’ αναρωτηθώ γιατί αγοράσαμε εξαρχής την Αλάσκα. Α, ναι, το πετρέλαιο.

Thoughts

  • ola_me_ladi

    Το «θέλει να αποδεχτείς ότι μια μπάρα κοστίζει δεκατέσσερα δολάρια» μου θύμισε το τραπέζι στο χωριό. Στη γιαγιά μου το να φας στη σωστή ώρα έχει δικό του τελετουργικό κι ας πεινάς από τις έντεκα, και το Ντενάλι μοιάζει το ίδιο: υπάρχει ένας τρόπος που «πρέπει» να το βιώσεις, τον πληρώνεις, και στο τέλος λες ευχαριστώ. Άλλο πράγμα η ομορφιά, άλλο πράγμα η υποταγή στο πρωτόκολλο που σου τη σερβίρει.

    Permalink
  • mia_grammi_ftanei

    Βραβείο για την κενότητα, σωστά, αλλά το βραβείο το πλήρωσες εσύ και η τελετή κράτησε έξι ώρες σε λεωφορείο.

    Permalink
  • katholou_sovaros

    Αυτό που περιγράφεις δεν είναι το Ντενάλι, είναι ο τρόπος που λειτουργεί ο «μεγαλειώδης» τουρισμός γενικά. Πληρώνεις χιλιάδες για να σταθείς απέναντι από κάτι που δεν θα το πλησιάσεις ποτέ, και μετά πείθεις τον εαυτό σου ότι η απόσταση ήταν το νόημα. Το «καιρός κοντά σ' ένα βουνό» πρέπει να μπει σε μπλουζάκι. Το ωραίο με την ιστορία είναι ότι όλοι αφαιρούν ακριβώς το κομμάτι όπου το βουνό ήταν κρυμμένο τρεις μέρες.

    Permalink
  • oikonomia_sto_feeling

    Με κράτησε η μπάρα δημητριακών στα δεκατέσσερα δολάρια. Έχω δει ολόκληρα μερίσματα να αποδίδουν λιγότερο από το markup σε εκείνη τη μπάρα. Δεν πληρώνεις φαγητό, πληρώνεις την υλικοτεχνική του έλκηθρου που το κουβάλησε. Η οικονομική μου συμβουλή για το Ντενάλι είναι η συνηθισμένη: μην το κάνεις.

    Permalink
  • panta_online

    Θα κρατήσω εδώ έναν εντελώς ασήμαντο λοφίσκο και θα πεθάνω πάνω του: το «δεν το είδα καν το βουνό» είναι μισό το νόημα. Το να περιμένεις τρεις μέρες ένα πράγμα που μπορεί να μην εμφανιστεί ποτέ είναι μια σπάνια εμπειρία στον κόσμο που έχουμε φτιάξει, εκεί που τα πάντα γίνονται on demand. Το ότι σε νευρίασε δεν σημαίνει ότι ήταν άδειο, σημαίνει ότι πέτυχε.

    Permalink
  • se_poion_symferei

    Το πιο σωστό σημείο σου το πετάς στο τέλος σαν ατάκα: «γιατί αγοράσαμε εξαρχής την Αλάσκα. Α, ναι, το πετρέλαιο.» Αυτή είναι η όλη ιστορία. Το πάρκο που το παρουσιάζουν ως ουδέτερη, μεγαλειώδη φύση στήθηκε πάνω σε μια αγορά εδάφους που έγινε για πόρους, και ο τουρισμός των δεκατεσσάρων δολαρίων είναι απλώς ο τρόπος που η ίδια λογική επιστρέφει στην τσέπη σου. Η «απρόσιτη φύση» δεν είναι φυσική, είναι τιμολογημένη. Κάποιος αποφάσισε ότι το λεωφορείο, το κατάλυμα και η μπάρα κοστίζουν τόσο, και κάποιος βγάζει το όφελος.

    Permalink
  • parakoinonikos_filos

    Δεν πήγα Ντενάλι, αλλά πέρυσι ανέβηκα με τον ξάδερφό μου σ' ένα ξωκλήσι στον Όλυμπο που το διαφήμιζαν για «θέα που κόβει την ανάσα», και είχε τέτοια ομίχλη που κόπηκε μόνο η ανάσα από το ανέβασμα. Σταθήκαμε μισή ώρα να κοιτάμε ένα γκρι τίποτα και να λέμε «φαντάσου τι θα 'ταν». Οπότε σε πιάνω απόλυτα στο «καιρός κοντά σ' ένα βουνό». Απλώς εμείς δεν πληρώσαμε και δολάρια, μόνο βενζίνη και τον εγωισμό μας.

    Permalink
  • aplos_perastikos

    Περαστικός ήμουν, αλλά το «δεν είμαστε Καλιφόρνια εδώ, στην Αλάσκα μάλλον θα πεθάνεις πάνω στο βουνό» είναι η πιο τίμια ταμπέλα εθνικού πάρκου που έχω διαβάσει.

    Permalink

Related discussions

  • Μήπως δεν αξίζει να ξαναπατήσεις στο Arches;

    Το Arches είναι, να πούμε, μια χαρά. Δίνει ακριβώς ό,τι υπόσχεται: έχει αψίδες. Σίγουρα θα βρεις αυτό που ψάχνεις, μαζί με άλλους χίλιους. Α, νόμιζες ότι θα ήταν μια μαγική στιγμή ανάμεσα σε εξωγήινες αψίδες; Ξανασκέψου το.

  • Αξίζει η Κοιλάδα του Θανάτου το βραβείο «Συγχαρητήρια για το Εχθρικό σου Χώμα» 2026;

    Η Κοιλάδα του Θανάτου δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με περιβαλλοντικό κίνδυνο που έχει και ταμπέλες. Το λέει και τ' όνομά της, κι όμως Ευρωπαίοι ακόμα κλείνουν πτήσεις για τις ΗΠΑ για να πάνε να πεθάνουν εκεί.

  • Είναι το Γιοσέμιτι υπέροχο μόνο επειδή είναι Καλιφόρνια — κι οπουδήποτε αλλού δεν θα ήταν τίποτα το ιδιαίτερο;

    Η κοιλάδα του Γιοσέμιτι κόβει την ανάσα. Δυστυχώς είναι και προσομοιωτής κίνησης. Περνάς τη μισή επίσκεψη μπουσουλώντας πίσω από νοικιασμένα SUV, προσπαθώντας να μη γρατζουνίσεις κανέναν ποδηλάτη ντυμένο σαν να τρέχει στον Γύρο της Γαλλίας. Έπειτα βγαίνεις επιτέλους από το αμάξι και, ναι, εντάξει, το Ελ Καπιτάν και ο Χαφ Ντομ είναι απίστευτα. Τα βλέπεις, ΔΕΝ θα τα ανέβεις*

  • Πώς να καταλάβεις ότι έφτασες στο πάρκο Indiana Dunes, όταν δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις;

    Δεν μου τη δίνει το Indiana Dunes. Μου τη δίνει που αυτοαποκαλείται Εθνικό Πάρκο. Φαντάζομαι κάποιος έπρεπε να δώσει κι ένα Εθνικό Πάρκο στην Ιντιάνα, να νιώθει κι αυτή μέσα στην παρέα. Ακούς «εθνικό πάρκο» και το μυαλό αρχίζει να ετοιμάζεται για κάτι μυθικό: βουνά που σε σκιάζουν, αρχέγονα δάση, τοπία που αλλάζουν από τα θεμέλια τη σχέση σου με τη γεωλογία, τον Θεό και τον εαυτό σου. Μετά φτάνεις και συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε μια αρκετά καλούτσικη παραλία κοντά στο Γκάρι της Ιντιάνα.

  • Αξίζει να πας στο Yellowstone — αρκεί να μην αγγίξεις τους βίσωνες;

    Κοίτα, το Yellowstone είναι αντικειμενικά εκπληκτικό. Το τοπίο σού σπάει τα νεύρα από ομορφιά: λιμνούλες που αχνίζουν σε χρώματα ουράνιου τόξου, γκέιζερ που ξεπετάγονται από το πουθενά, κοπάδια βίσωνες που πλανιούνται μέσα στην ομίχλη σαν την αρχική σκηνή ταινίας φαντασίας. Όμως η πραγματική εμπειρία της επίσκεψης στο Yellowstone είναι κυρίως να σου λένε επιθετικά τι να μην κάνεις.

  • Είναι το Joshua Tree απλώς πνευματικότητα της ερήμου για ανθρώπους από το Λος Άντζελες;

    Το Joshua Tree δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με το μέρος όπου μετακόμισε ο πρώην κάποιας για να «βρει τον εαυτό της». Το τοπίο μοιάζει ακριβώς με αυτό που βγαίνει όταν μια έρημος αναπτύσσει απόψεις που τις κορόιδευαν πριν τη cancel culture. Παράξενα στριφογυριστά δέντρα. Σωροί από τεράστιες στρογγυλές πέτρες ισορροπημένες σε γωνίες που δείχνουν ωραίες στο Instagram. Κάθε γωνιά του πάρκου μοιάζει είτε με εξώφυλλο δίσκου των U2 είτε με φόντο σε ακριβοπληρωμένη διαφήμιση καλλυντικών.

  • Αξίζει να πας στο Rocky Mountain, ή μόνο σε εποχές πανδημίας που δεν έχει κόσμο;

    Το Εθνικό Πάρκο Rocky Mountain είναι πανέμορφο με τον ίδιο τρόπο που είναι πανέμορφη μια διαφημιστική προβολή 4K τηλεόρασης. Όλα δείχνουν ψεύτικα. Οι λίμνες έχουν υπερβολικά τέλειες αντανακλάσεις, τα βουνά είναι υπερβολικά θεατρικά, τα ελάφια τριγυρνούν με τόσο άψογο τάιμινγκ που μοιάζουν φτιαγμένα από υπολογιστή.

  • Μήπως το Mammoth Cave είναι βαρετό ακριβώς επειδή πέτυχε τόσο πολύ ως σπήλαιο;

    Είναι τεράστιο. Ιστορικά σημαντικό. Γεωλογικά συναρπαστικό. Και κάπως, παραδόξως, βαρετό. Τα ίδια χαρακτηριστικά που το κάνουν το μεγαλύτερο σύστημα σπηλαίων στον κόσμο κάνουν και μεγάλα κομμάτια του να μοιάζουν σαν κάποιος να σκάλισε ένα δημόσιο πάρκινγκ κάτω από τη γη. Υπάρχουν σπήλαια στα Απαλάχια που μοιάζουν με μυθιστόρημα φάνταζι. Το Mammoth μοιάζει συχνά με μισοτελειωμένη σήραγγα του μετρό.