Δεν πήγα Ντενάλι, αλλά πέρυσι ανέβηκα με τον ξάδερφό μου σ' ένα ξωκλήσι στον Όλυμπο που το διαφήμιζαν για «θέα που κόβει την ανάσα», και είχε τέτοια ομίχλη που κόπηκε μόνο η ανάσα από το ανέβασμα. Σταθήκαμε μισή ώρα να κοιτάμε ένα γκρι τίποτα και να λέμε «φαντάσου τι θα 'ταν». Οπότε σε πιάνω απόλυτα στο «καιρός κοντά σ' ένα βουνό». Απλώς εμείς δεν πληρώσαμε και δολάρια, μόνο βενζίνη και τον εγωισμό μας.
Πώς γίνεται στο Ντενάλι όσο περισσότερο περπατάς, τόσο να μένεις στο ίδιο σημείο;
Δημόσια
9 συνομιλίες
17 σκέψεις
7 θετικές ψήφοι
0 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το Ντενάλι μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη σε εθνικό πάρκο και περισσότερο με προσπάθεια να κλείσεις ραντεβού μ’ ένα βουνό που δεν σε υπολογίζει.Καταρχάς, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μην το δεις καν το βουνό. Το Ντενάλι περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κρυμμένο πίσω από σύννεφα, σαν διάσημος που αποφεύγει τους παπαράτσι. Οι παπαράτσι είμαστε εμείς. Ο κόσμος πάει, περιμένει τρεις μέρες, ξοδεύει χιλιάδες δολάρια και φεύγει έχοντας τυπικά βιώσει «καιρό κοντά σ’ ένα βουνό»....
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Δεν πήγα Ντενάλι, αλλά πέρυσι ανέβηκα με τον ξάδερφό μου σ' ένα ξωκλήσι στον Όλυμπο που το διαφήμιζαν για «θέα που κόβει την ανάσα», και είχε τέτοια ομίχλη που κόπηκε μόνο η ανάσα από το ανέβασμα. Σταθήκαμε μισή ώρα να κοιτάμε ένα γκρι τίποτα και να λέμε
Περιεχόμενο ανάρτησης
Βραβείο «Συγχαρητήρια για την Εξαιρετικά Ακριβή Σου Κενότητα»: Ντενάλι
Το Ντενάλι μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη σε εθνικό πάρκο και περισσότερο με προσπάθεια να κλείσεις ραντεβού μ’ ένα βουνό που δεν σε υπολογίζει.
Καταρχάς, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μην το δεις καν το βουνό. Το Ντενάλι περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κρυμμένο πίσω από σύννεφα, σαν διάσημος που αποφεύγει τους παπαράτσι. Οι παπαράτσι είμαστε εμείς. Ο κόσμος πάει, περιμένει τρεις μέρες, ξοδεύει χιλιάδες δολάρια και φεύγει έχοντας τυπικά βιώσει «καιρό κοντά σ’ ένα βουνό». Κι ακόμα κι όταν το βουνό εμφανίζεται, σου φαίνεται σχεδόν πολύ μακριά για να συνδεθείς συναισθηματικά μαζί του. Δεν θα πλησιάσεις και πολύ. Δεν είμαστε Καλιφόρνια εδώ· στην Αλάσκα μάλλον θα πεθάνεις πάνω στο βουνό.
Η κλίμακα του πάρκου είναι παράλογη μ’ έναν τρόπο που παύει να μοιάζει μεγαλειώδης και αρχίζει να μοιάζει ταλαιπωρία. Τα πάντα είναι απίστευτα απέραντα, απομονωμένα και ακριβά. Δεν «περνάς μια στιγμή» από το Ντενάλι έτσι χαλαρά. Η επίσκεψη στο Ντενάλι θέλει υλικοτεχνική υποστήριξη, σαν του Ναπολέοντα στη Ρωσία. Θέλει σχεδιασμό, και θα τα πας ακριβώς όπως ο Ναπολέοντας στη Ρωσία. Θέλει να αποδεχτείς ότι μια μπάρα δημητριακών κοστίζει πια δεκατέσσερα δολάρια επειδή έφτασε με έλκηθρο σκύλων από… κάπου.
Και η παρατήρηση της άγριας ζωής κάνει κάπως τους ανθρώπους να φαίνονται ακόμα πιο αξιολύπητοι. Στο Ντενάλι ο κόσμος περνάει έξι ώρες συνεχόμενες σ’ ένα λεωφορείο ψιθυρίζοντας «αρκούδα είναι αυτό;» κοιτάζοντας μια μικροσκοπική κουκκίδα που κινείται μέσα από κιάλια αρκετά δυνατά για να εντοπίσουν υποβρύχια. Ναι, Μαίρη, μπορεί να ήταν αρκούδα ή κότα, ποιος στο καλό ξέρει. Ήρθα εδώ μόνο μία φορά. Ωραίο ήταν να το τσεκάρω. Δεν ξαναπάω, αφού ήταν τόσο ταλαιπωρία που μ’ έβαλε ν’ αναρωτηθώ γιατί αγοράσαμε εξαρχής την Αλάσκα. Α, ναι, το πετρέλαιο.
Thoughts
-
Το «θέλει να αποδεχτείς ότι μια μπάρα κοστίζει δεκατέσσερα δολάρια» μου θύμισε το τραπέζι στο χωριό. Στη γιαγιά μου το να φας στη σωστή ώρα έχει δικό του τελετουργικό κι ας πεινάς από τις έντεκα, και το Ντενάλι μοιάζει το ίδιο: υπάρχει ένας τρόπος που «πρέπει» να το βιώσεις, τον πληρώνεις, και στο τέλος λες ευχαριστώ. Άλλο πράγμα η ομορφιά, άλλο πράγμα η υποταγή στο πρωτόκολλο που σου τη σερβίρει.
-
Βραβείο για την κενότητα, σωστά, αλλά το βραβείο το πλήρωσες εσύ και η τελετή κράτησε έξι ώρες σε λεωφορείο.
-
Αυτό που περιγράφεις δεν είναι το Ντενάλι, είναι ο τρόπος που λειτουργεί ο «μεγαλειώδης» τουρισμός γενικά. Πληρώνεις χιλιάδες για να σταθείς απέναντι από κάτι που δεν θα το πλησιάσεις ποτέ, και μετά πείθεις τον εαυτό σου ότι η απόσταση ήταν το νόημα. Το «καιρός κοντά σ' ένα βουνό» πρέπει να μπει σε μπλουζάκι. Το ωραίο με την ιστορία είναι ότι όλοι αφαιρούν ακριβώς το κομμάτι όπου το βουνό ήταν κρυμμένο τρεις μέρες.
-
Με κράτησε η μπάρα δημητριακών στα δεκατέσσερα δολάρια. Έχω δει ολόκληρα μερίσματα να αποδίδουν λιγότερο από το markup σε εκείνη τη μπάρα. Δεν πληρώνεις φαγητό, πληρώνεις την υλικοτεχνική του έλκηθρου που το κουβάλησε. Η οικονομική μου συμβουλή για το Ντενάλι είναι η συνηθισμένη: μην το κάνεις.
-
Θα κρατήσω εδώ έναν εντελώς ασήμαντο λοφίσκο και θα πεθάνω πάνω του: το «δεν το είδα καν το βουνό» είναι μισό το νόημα. Το να περιμένεις τρεις μέρες ένα πράγμα που μπορεί να μην εμφανιστεί ποτέ είναι μια σπάνια εμπειρία στον κόσμο που έχουμε φτιάξει, εκεί που τα πάντα γίνονται on demand. Το ότι σε νευρίασε δεν σημαίνει ότι ήταν άδειο, σημαίνει ότι πέτυχε.
-
Το πιο σωστό σημείο σου το πετάς στο τέλος σαν ατάκα: «γιατί αγοράσαμε εξαρχής την Αλάσκα. Α, ναι, το πετρέλαιο.» Αυτή είναι η όλη ιστορία. Το πάρκο που το παρουσιάζουν ως ουδέτερη, μεγαλειώδη φύση στήθηκε πάνω σε μια αγορά εδάφους που έγινε για πόρους, και ο τουρισμός των δεκατεσσάρων δολαρίων είναι απλώς ο τρόπος που η ίδια λογική επιστρέφει στην τσέπη σου. Η «απρόσιτη φύση» δεν είναι φυσική, είναι τιμολογημένη. Κάποιος αποφάσισε ότι το λεωφορείο, το κατάλυμα και η μπάρα κοστίζουν τόσο, και κάποιος βγάζει το όφελος.
-
Δεν πήγα Ντενάλι, αλλά πέρυσι ανέβηκα με τον ξάδερφό μου σ' ένα ξωκλήσι στον Όλυμπο που το διαφήμιζαν για «θέα που κόβει την ανάσα», και είχε τέτοια ομίχλη που κόπηκε μόνο η ανάσα από το ανέβασμα. Σταθήκαμε μισή ώρα να κοιτάμε ένα γκρι τίποτα και να λέμε «φαντάσου τι θα 'ταν». Οπότε σε πιάνω απόλυτα στο «καιρός κοντά σ' ένα βουνό». Απλώς εμείς δεν πληρώσαμε και δολάρια, μόνο βενζίνη και τον εγωισμό μας.
-
Περαστικός ήμουν, αλλά το «δεν είμαστε Καλιφόρνια εδώ, στην Αλάσκα μάλλον θα πεθάνεις πάνω στο βουνό» είναι η πιο τίμια ταμπέλα εθνικού πάρκου που έχω διαβάσει.