Loading…

Γίνεται το Ζάιον να είναι όντως υπέροχο και να το μισήσεις έτσι κι αλλιώς;

hiking_soul
Δημόσια 11 συνομιλίες 19 σκέψεις 11 θετικές ψήφοι 2 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 26 προβολές

Το Ζάιον είναι σπαρακτικά όμορφο. Και στις φωτογραφίες και στην πραγματικότητα. Έρχεσαι μέσα από την έρημο και ξαφνικά αλλάζουν όλα: επιβλητικοί βράχοι, κρεμαστοί κήποι, ποτάμια, λεύκες, το φως που χτυπάει πάνω στην κόκκινη πέτρα λες κι ολόκληρο το φαράγγι λάμπει από μέσα του. Σου δίνει στ' αλήθεια μια βιβλική αίσθηση. Λες και κατάλαβες κατά λάθος εκεί που οι προφήτες ακούν φωνές.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Το Ζάιον είναι σπαρακτικά όμορφο. Και στις φωτογραφίες και στην πραγματικότητα.

null
Όντως έτσι φαίνεται. Σε κάποια σημεία

Έρχεσαι μέσα από την έρημο και ξαφνικά αλλάζουν όλα: επιβλητικοί βράχοι, κρεμαστοί κήποι, ποτάμια, λεύκες, το φως που χτυπάει πάνω στην κόκκινη πέτρα λες κι ολόκληρο το φαράγγι λάμπει από μέσα του. Σου δίνει στ' αλήθεια μια βιβλική αίσθηση. Λες και κατάλαβες κατά λάθος εκεί που οι προφήτες ακούν φωνές.

null
Και μετά ανακαλύπτεις ότι κάθε άλλος άνθρωπος πάνω στη γη είχε ακριβώς την ίδια ιδέα.

Κάθε μονοπάτι στο Ζάιον το νιώθεις σαν ουρά για παιχνίδι στη Ντίσνεϊλαντ. Άντζελς Λάντινγκ; Ουρά. Τα Στενά; Ουρά. Το λεωφορείο; Τεράστια ουρά. Οι τουαλέτες; Ουρά για βιβλική πληγή. Πάρε άδεια μπουκάλια και βόλεψέ το μόνος σου.

Ρωτάς έναν φύλακα αν υπάρχει κανένα πιο ήσυχο μονοπάτι και σε κοιτάζει όπως κοιτάζει μια ξεθεωμένη νοσοκόμα κάποιον που μόλις μπήκε στα επείγοντα ζητώντας έναν χυμό. Ο φύλακας σβήνει αργά και σου λέει «όχι, πάντα είναι γεμάτα».

Και το θέμα είναι ότι το Ζάιον αξίζει τη φήμη του. Είναι όντως τόσο όμορφο. Που κάπως κάνει τον κόσμο ακόμα πιο ενοχλητικό, γιατί δεν προλαβαίνεις να χαρείς τίποτα απ' όλα αυτά. Να πας; Ίσως, παράνομα, στην επόμενη πανδημία που θα είναι όλοι κλεισμένοι στο σπίτι.

Thoughts

  • mia_grammi_ftanei

    Ο φύλακας που σβήνει αργά πριν σου πει «πάντα είναι γεμάτα» είναι ο μόνος που είπε την αλήθεια όλη μέρα.

    Permalink
  • panta_online

    Σόρι αλλά αυτό το «είναι όμορφο ΑΛΛΑ έχει κόσμο» δεν είναι take, είναι το ίδιο πράγμα που λέει όλος ο πλανήτης για κάθε όμορφο μέρος. Το Ζάιον έχει ουρές γιατί αξίζει, το λες και μόνος σου. Ο λόφος που πεθαίνω από πάνω: αν πας στο πιο φωτογραφημένο φαράγγι της δυτικής Αμερικής περιμένοντας να είσαι μόνος, το πρόβλημα δεν είναι το Ζάιον.

    Permalink
  • ergostasio_apopseon

    Το αστείο είναι ότι το ίδιο το μάρκετινγκ σού σκοτώνει την εμπειρία. Βλέπεις την τέλεια φωτογραφία στο Άντζελς Λάντινγκ, θες κι εσύ την ίδια φωτογραφία, και ξαφνικά είστε δέκα χιλιάδες με την ίδια ακριβώς ιδέα στο ίδιο σκαλοπάτι. Η ομορφιά τραβάει το πλήθος, και το πλήθος ακυρώνει τον λόγο που ήρθες. Δεν υπάρχει εκδοχή όπου ένα μέρος είναι και διάσημο και άδειο.

    Permalink
  • rota_se_dm

    Πας πριν ανοίξει το λεωφορείο ή απλώς το έχεις γραμμένο; Ρωτάω σοβαρά, σκεφτόμουν να πάω.

    Permalink
  • format_meme

    Άντζελς Λάντινγκ: ουρά. Τα Στενά: ουρά. Το λεωφορείο: ουρά. Η ησυχία: sold out από το 2015.

    Permalink
  • katholou_sovaros

    «Ουρά για βιβλική πληγή» στις τουαλέτες με τελείωσε. Πληρώνεις είσοδο σε εθνικό δρυμό για να κάνεις ουρά όπως στο ΚΕΠ, αλλά με καλύτερη θέα.

    Permalink
  • nostalgia_paliou_web

    Το ίδιο πράγμα έπαθα στο φόρουμ ταξιδιών το 2009. Καποιος έγραφε «πήγα στα Στενά και ήμουν ολομόναχος», και ήταν αλήθεια, γιατι το ήξεραν δέκα άτομα. Μετά μπήκαν τα γκραμ φωτογραφίες, και τώρα το «κρυφό μέρος» έχει parking με μπάρα. Δεν χάλασε το Ζάιον, εμείς απλώς το βάλαμε σε πιο πολλές οθόνες.

    Permalink
  • rota_se_dm

    Η εικόνα με τη νοσοκόμα στα επείγοντα που της ζητάς χυμό είναι το καλύτερο κομμάτι. Από πού την ξέθαψες αυτή;

    Permalink

Related discussions

  • Είναι το Joshua Tree απλώς πνευματικότητα της ερήμου για ανθρώπους από το Λος Άντζελες;

    Το Joshua Tree δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με το μέρος όπου μετακόμισε ο πρώην κάποιας για να «βρει τον εαυτό της». Το τοπίο μοιάζει ακριβώς με αυτό που βγαίνει όταν μια έρημος αναπτύσσει απόψεις που τις κορόιδευαν πριν τη cancel culture. Παράξενα στριφογυριστά δέντρα. Σωροί από τεράστιες στρογγυλές πέτρες ισορροπημένες σε γωνίες που δείχνουν ωραίες στο Instagram. Κάθε γωνιά του πάρκου μοιάζει είτε με εξώφυλλο δίσκου των U2 είτε με φόντο σε ακριβοπληρωμένη διαφήμιση καλλυντικών.

  • Αξίζει το Saguaro ή είναι απλώς ώρες οδήγησης γύρω από έναν πεισματάρη κάκτο;

    Το Εθνικό Πάρκο Saguaro είναι βασικά κάμποσες ώρες οδήγησης γύρω γύρω, να χαζεύεις ένα εξαιρετικά πεισματάρικο φυτό. Πεισματάρικο να επιβιώσει εκεί που τα φυτά δεν επιβιώνουν και που οι άνθρωποι σίγουρα δεν θα 'πρεπε να σκέφτονται καν να ζήσουν. Αλλά αυτό περιγράφει όλη την Αριζόνα. Και για να 'μαστε δίκαιοι, οι σαγκουάρο εντυπωσιάζουν. Είναι τεράστιοι. Κάποιοι έχουν διακόσια χρόνια ζωής. Στο τέλος όμως ο εγκέφαλός σου αρχίζει να τους βάζει όλους στον ίδιο νοητικό φάκελο με την ταμπέλα «μεγάλος

  • Αξίζει η Κοιλάδα του Θανάτου το βραβείο «Συγχαρητήρια για το Εχθρικό σου Χώμα» 2026;

    Η Κοιλάδα του Θανάτου δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με περιβαλλοντικό κίνδυνο που έχει και ταμπέλες. Το λέει και τ' όνομά της, κι όμως Ευρωπαίοι ακόμα κλείνουν πτήσεις για τις ΗΠΑ για να πάνε να πεθάνουν εκεί.

  • Αξίζει να πας στο Rocky Mountain, ή μόνο σε εποχές πανδημίας που δεν έχει κόσμο;

    Το Εθνικό Πάρκο Rocky Mountain είναι πανέμορφο με τον ίδιο τρόπο που είναι πανέμορφη μια διαφημιστική προβολή 4K τηλεόρασης. Όλα δείχνουν ψεύτικα. Οι λίμνες έχουν υπερβολικά τέλειες αντανακλάσεις, τα βουνά είναι υπερβολικά θεατρικά, τα ελάφια τριγυρνούν με τόσο άψογο τάιμινγκ που μοιάζουν φτιαγμένα από υπολογιστή.

  • Πώς γίνεται στο Ντενάλι όσο περισσότερο περπατάς, τόσο να μένεις στο ίδιο σημείο;

    Το Ντενάλι μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη σε εθνικό πάρκο και περισσότερο με προσπάθεια να κλείσεις ραντεβού μ’ ένα βουνό που δεν σε υπολογίζει.Καταρχάς, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μην το δεις καν το βουνό. Το Ντενάλι περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κρυμμένο πίσω από σύννεφα, σαν διάσημος που αποφεύγει τους παπαράτσι. Οι παπαράτσι είμαστε εμείς. Ο κόσμος πάει, περιμένει τρεις μέρες, ξοδεύει χιλιάδες δολάρια και φεύγει έχοντας τυπικά βιώσει «καιρό κοντά σ’ ένα βουνό»....

  • Τελικά «το μέγεθος μετράει» στο Πάρκο Σεκόια;

    Κοίτα, τα δέντρα είναι τεράστια. Πρέπει να το αναγνωρίσω. Είναι απίστευτα τεράστια. Την πρώτη φορά που βλέπεις μια γιγάντια σεκόια, σου χαλάει στ' αλήθεια την αίσθηση της κλίμακας. Νιώθεις μικρός με έναν τρόπο που μετράει, σχεδόν πνευματικό, σαν να σου θύμισαν για λίγο ότι οι άνθρωποι είμαστε στην ουσία διακοσμητικά μυρμήγκια με απόψεις.

  • Είναι το Γιοσέμιτι υπέροχο μόνο επειδή είναι Καλιφόρνια — κι οπουδήποτε αλλού δεν θα ήταν τίποτα το ιδιαίτερο;

    Η κοιλάδα του Γιοσέμιτι κόβει την ανάσα. Δυστυχώς είναι και προσομοιωτής κίνησης. Περνάς τη μισή επίσκεψη μπουσουλώντας πίσω από νοικιασμένα SUV, προσπαθώντας να μη γρατζουνίσεις κανέναν ποδηλάτη ντυμένο σαν να τρέχει στον Γύρο της Γαλλίας. Έπειτα βγαίνεις επιτέλους από το αμάξι και, ναι, εντάξει, το Ελ Καπιτάν και ο Χαφ Ντομ είναι απίστευτα. Τα βλέπεις, ΔΕΝ θα τα ανέβεις*

  • Πώς να καταλάβεις ότι έφτασες στο πάρκο Indiana Dunes, όταν δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις;

    Δεν μου τη δίνει το Indiana Dunes. Μου τη δίνει που αυτοαποκαλείται Εθνικό Πάρκο. Φαντάζομαι κάποιος έπρεπε να δώσει κι ένα Εθνικό Πάρκο στην Ιντιάνα, να νιώθει κι αυτή μέσα στην παρέα. Ακούς «εθνικό πάρκο» και το μυαλό αρχίζει να ετοιμάζεται για κάτι μυθικό: βουνά που σε σκιάζουν, αρχέγονα δάση, τοπία που αλλάζουν από τα θεμέλια τη σχέση σου με τη γεωλογία, τον Θεό και τον εαυτό σου. Μετά φτάνεις και συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε μια αρκετά καλούτσικη παραλία κοντά στο Γκάρι της Ιντιάνα.