Το Εθνικό Πάρκο Rocky Mountain είναι πανέμορφο με τον ίδιο τρόπο που είναι πανέμορφη μια διαφημιστική προβολή 4K τηλεόρασης. Όλα δείχνουν ψεύτικα. Οι λίμνες έχουν υπερβολικά τέλειες αντανακλάσεις, τα βουνά είναι υπερβολικά θεατρικά, τα ελάφια τριγυρνούν με τόσο άψογο τάιμινγκ που μοιάζουν φτιαγμένα από υπολογιστή.
Είναι σχεδόν εκνευριστικά όμορφο. Δυστυχώς, αυτή τη φορά έχω δίκιο. Είναι όμορφο, δεν υπάρχει και πολύ για να κράξω… όσον αφορά το ίδιο το πάρκο.
Το κακό είναι ότι για να ζήσεις οτιδήποτε απ’ όλα αυτά πρέπει πρώτα να επιβιώσεις από το πάρκινγκ του πάρκου, που είναι ό,τι πιο κοντινό έχει φτάσει η Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων στο να ξεκινήσει έναν δεύτερο εμφύλιο.
Το να προσπαθείς να φτάσεις σε μια δημοφιλή αφετηρία μονοπατιού το καλοκαίρι είναι σαν να παίζεις ένα open-world survival παιχνίδι όπου όλοι έφτασαν πριν χαράξει και είναι ήδη έξαλλοι. Κάθε πάρκινγκ είναι γεμάτο. Σε κάθε σταθμευτική εσοχή στην άκρη του δρόμου κάποιος επιχειρεί ελιγμό επτά κινήσεων με ένα Subaru Outback γεμάτο μπάρες δημητριακών.
Το Rocky Mountain τραβάει ένα ιδιαίτερα τρομακτικό είδος ανθρώπου της υπαίθρου: υπερπροπονημένα πλάσματα του βουνού που τα λένε Tanner και Skylar, ανεβαίνουν την ανηφόρα με βηματισμό απάνθρωπης ταχύτητας κρατώντας μπατόν πεζοπορίας που κοστίζουν περισσότερο από τους μηνιαίους λογαριασμούς σου. Εσύ θα ξεψυχάς στα 3.350 μέτρα κι ένας συνταξιούχος υπερμαραθωνοδρόμος θα σε προσπερνά τρέχοντας, χαμογελαστός, μιλώντας για ηλεκτρολύτες.
Το χειρότερο είναι ότι το πάρκο αξίζει απόλυτα τη φήμη του. Το τοπίο είναι απίστευτο. Όμως όλη η εμπειρία δεν μοιάζει τόσο με «απόδραση στη φύση» όσο με το να βρέθηκες κατά λάθος σε μια ακριβότατη κουλτούρα επίδειξης στην ύπαιθρο και να χάνεις άσχημα από όλους.