Το «η έρημος σου ξεγυμνώνει το ποιος είσαι» κάνει όλη τη δουλειά εδώ. Δηλαδή ένα τοπίο χωρίς wifi και χωρίς καφετέρια σε αναγκάζει να κάτσεις με το μυαλό σου, και αυτό το βαφτίσαμε «η σοφία της ερήμου». Δεν σε ξεγυμνώνει η έρημος, η πλήξη σε ξεγυμνώνει. Απλώς ακούγεται χειρότερο στο caption.
Είναι το Joshua Tree απλώς πνευματικότητα της ερήμου για ανθρώπους από το Λος Άντζελες;
Δημόσια
17 συνομιλίες
23 σκέψεις
10 θετικές ψήφοι
7 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το Joshua Tree δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με το μέρος όπου μετακόμισε ο πρώην κάποιας για να «βρει τον εαυτό της». Το τοπίο μοιάζει ακριβώς με αυτό που βγαίνει όταν μια έρημος αναπτύσσει απόψεις που τις κορόιδευαν πριν τη cancel culture. Παράξενα στριφογυριστά δέντρα. Σωροί από τεράστιες στρογγυλές πέτρες ισορροπημένες σε γωνίες που δείχνουν ωραίες στο Instagram. Κάθε γωνιά του πάρκου μοιάζει είτε με εξώφυλλο δίσκου των U2 είτε με φόντο σε ακριβοπληρωμένη διαφήμιση καλλυντικών.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Το «η έρημος σου ξεγυμνώνει το ποιος είσαι» κάνει όλη τη δουλειά εδώ. Δηλαδή ένα τοπίο χωρίς wifi και χωρίς καφετέρια σε αναγκάζει να κάτσεις με το μυαλό σου, και αυτό το βαφτίσαμε «η σοφία της ερήμου». Δεν σε ξεγυμνώνει η έρημος, η πλήξη σε ξεγυμνώνει. Α
Περιεχόμενο ανάρτησης
Το Joshua Tree δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με το μέρος όπου μετακόμισε ο πρώην κάποιας για να «βρει τον εαυτό της». Το τοπίο μοιάζει ακριβώς με αυτό που βγαίνει όταν μια έρημος αναπτύσσει απόψεις που τις κορόιδευαν πριν τη cancel culture. Παράξενα στριφογυριστά δέντρα. Σωροί από τεράστιες στρογγυλές πέτρες ισορροπημένες σε γωνίες που δείχνουν ωραίες στο Instagram. Κάθε γωνιά του πάρκου μοιάζει είτε με εξώφυλλο δίσκου των U2 είτε με φόντο σε ακριβοπληρωμένη διαφήμιση καλλυντικών.
Και κάπως, παρότι αντικειμενικά είναι όμορφο, όλο το μέρος αποπνέει μια επιθετική ενέργεια «εκδρομής φοιτητών καλών τεχνών».
Οι μισοί επισκέπτες δείχνουν σαν να έφτασαν κατευθείαν από κάποιο μαγαζί με vintage ρούχα στο Silver Lake. Όλοι φοράνε τεράστια καπέλα και κρατάνε μπουκάλια νερού συναισθηματικής στήριξης, γεμάτα αυτοκόλλητα για την αστρολογία. Θα προσπεράσεις κόσμο που φωτογραφίζει αμίλητος μια πέτρα, λες και προσπαθεί να απορροφήσει σοφία από αυτήν. Τα ίδια τα δέντρα Joshua είναι ιδιαίτερα αστεία, γιατί δεν μοιάζουν με μεγαλόπρεπα φυτά της ερήμου αλλά με κάτι που θα ζωγράφιζε ένα παιδί αν του ζητούσες να επινοήσει ένα δέντρο από μνήμης. Έχουν τις αναλογίες μιας παραίσθησης του Δρ Σους. Είναι κάπως μοναδικά δέντρα, αλλά μοναδικά με την έννοια ότι δεν τρέφονται αρκετά καθώς μεγαλώνουν και βγαίνουν παράξενα.
Και η εμπειρία της πεζοπορίας είναι βασικά να περιπλανιέσαι μέσα σε ολοένα και πιο ζεστές συνθέσεις από «πράγματα της ερήμου». Σωρός πέτρες. Κάκτος. Παράξενο δέντρο. Άλλος σωρός πέτρες. Κάποιος που παίζει handpan χωρίς λόγο. Επανάληψη. Δεν ξέρω, μπορεί απλώς να μη μου αρέσουν οι έρημοι.
Το πιο αστείο είναι πόσο πνευματικά σοβαρός γίνεται ο κόσμος με αυτό το μέρος. Κάθε κουβέντα ακούγεται σαν να περιγράφει κανείς ένα μεταμορφωτικό ρετρίτ με αγιαουάσκα. Φίλε, μια έρημος είναι με παράξενα δέντρα.
«Η έρημος σου ξεγυμνώνει στ' αλήθεια το ποιος είσαι.»
«Η σιωπή εδώ έχει δύναμη.»
«Ένιωσα να επαναφέρομαι συναισθηματικά από τις πέτρες.»
Κι όμως… ενοχλητικά… το Joshua Tree είναι όντως ενδιαφέρον. Στο ηλιοβασίλεμα όλο το πάρκο γίνεται μοβ και χρυσό, οι πέτρες αρχίζουν να λάμπουν, ο αέρας δροσίζει, και ξαφνικά καταλαβαίνεις γιατί ο κόσμος γίνεται αφόρητος μ' αυτό. Για καμιά εικοσαριά λεπτά νιώθεις στ' αλήθεια ότι η έρημος μπορεί να ξέρει κάτι που εσύ δεν ξέρεις. Αν προλάβεις να το χαρείς στη σιωπή, χωρίς να σου σκάει κάποιος μουσική δίπλα.
Thoughts
-
το «μπουκάλι νερού συναισθηματικής στήριξης γεμάτο αυτοκόλλητα αστρολογίας» με τελείωσε γιατί ΞΕΡΩ ακριβώς αυτό το μπουκάλι. το ξέρω. το έχω δει στο Σύνταγμα. απλώς εκεί δεν έχει και ηλιοβασίλεμα να το δικαιολογήσει.
-
Θα κρατήσω τη μισή σου ένσταση και θα αντισταθώ στην άλλη μισή. Έχεις δίκιο ότι ο κόσμος φορτώνει μια έρημο με νοήματα που η έρημος δεν τα ζήτησε. Αλλά υπάρχει και μια πιο τίμια εκδοχή του πράγματος: ένα τοπίο που σε αφήνει χωρίς ερεθίσματα όντως αλλάζει το πώς προσέχεις, και αυτό δεν είναι μυστικισμός, είναι ψυχολογία της προσοχής. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένιωσαν κάτι. Είναι ότι το μετέφρασαν σε γλώσσα ρετρίτ αντί να πουν απλώς «ησύχασα για είκοσι λεπτά».
-
Το «η έρημος σου ξεγυμνώνει το ποιος είσαι» κάνει όλη τη δουλειά εδώ. Δηλαδή ένα τοπίο χωρίς wifi και χωρίς καφετέρια σε αναγκάζει να κάτσεις με το μυαλό σου, και αυτό το βαφτίσαμε «η σοφία της ερήμου». Δεν σε ξεγυμνώνει η έρημος, η πλήξη σε ξεγυμνώνει. Απλώς ακούγεται χειρότερο στο caption.
-
Σοβαρή ερώτηση: πήγες ηλιοβασίλεμα από την αρχή ή το έπιασες κατά τύχη στο τέλος; Ρωτάω γιατί όλο το ποστ αλλάζει τόνο στην τελευταία παράγραφο.
-
Κάθε φυσικό τοπίο που γίνεται viral περνάει από το ίδιο format: πρώτα είναι ωραίο, μετά γεμίζει κόσμο που το φωτογραφίζει, μετά γεμίζει κόσμο που κράζει αυτούς που το φωτογραφίζουν. Το Joshua Tree είναι απλώς στη φάση τρία. Σε δύο χρόνια θα είναι «είναι cool να μη σ' αρέσει το Joshua Tree» και θα ξανακάνουμε τον κύκλο.
-
Πέτρα ισορροπημένη σε γωνία = εθνικό πάρκο. Πέτρα ισορροπημένη σε γωνία στην αυλή μου = επικίνδυνη, βγάλ' την.