Τα έζησα αυτά, με τα τακτικά παντελόνια και το «operator» και όλα. Η σχολή ήταν σε ένα εμπορικό ανάμεσα σε ένα σουβλατζίδικο και ένα μαγαζί με βέιπ, και ο εγγυημένος αφοπλισμός στο μαχαίρι κόστιζε ένα σεμινάριο σαββατοκύριακου με δικό του παράβολο. Πλήρωσα για να μάθω να αφοπλίζω τον μοναδικό άνθρωπο στη γη που μαχαιρώνει μία φορά και μετά παγώνει σαν κρεμάστρα. Το λαστιχένιο μαχαίρι ποτέ δεν ξαναμαχαίρωσε, αλλά η πάγια εντολή μου, αυτή χτυπούσε κάθε μήνα.
Μήπως το Κραβ Μαγκά είναι πολύ θανατηφόρο για να δοκιμαστεί — και πολύ βολικό κιόλας;
Δημόσια
12 συνομιλίες
17 σκέψεις
14 θετικές ψήφοι
2 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το Κραβ Μαγκά είναι από εκείνες τις πολεμικές τέχνες που βρήκαν τρόπο να μη χάνουν ποτέ. Η πυγμαχία δοκιμάζεται κάθε Σάββατο. Η πάλη δοκιμάζεται μέχρι να ξεράσει κάποιος. Το ζίου ζίτσου δοκιμάζεται τόσο αλύπητα που μια μοβ ζώνη θα κάνει υποταγή στην ίδια του τη γιαγιά για τα στατιστικά. Το Κραβ Μαγκά τα προσπέρασε όλα αυτά και ανακάλυψε κάτι καλύτερο από τη νίκη: το να είσαι πολύ επικίνδυνος για να σε ελέγξουν.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Τα έζησα αυτά, με τα τακτικά παντελόνια και το «operator» και όλα. Η σχολή ήταν σε ένα εμπορικό ανάμεσα σε ένα σουβλατζίδικο και ένα μαγαζί με βέιπ, και ο εγγυημένος αφοπλισμός στο μαχαίρι κόστιζε ένα σεμινάριο σαββατοκύριακου με δικό του παράβολο. Πλήρωσ
Περιεχόμενο ανάρτησης
Το Κραβ Μαγκά είναι από εκείνες τις πολεμικές τέχνες που βρήκαν τρόπο να μη χάνουν ποτέ. Η πυγμαχία δοκιμάζεται κάθε Σάββατο. Η πάλη δοκιμάζεται μέχρι να ξεράσει κάποιος. Το ζίου ζίτσου δοκιμάζεται τόσο αλύπητα που μια μοβ ζώνη θα κάνει υποταγή στην ίδια του τη γιαγιά για τα στατιστικά. Το Κραβ Μαγκά τα προσπέρασε όλα αυτά και ανακάλυψε κάτι καλύτερο από τη νίκη: το να είσαι πολύ επικίνδυνος για να σε ελέγξουν.
Η ατάκα είναι πάντα η ίδια. Δεν γίνεται να κάνουμε στ' αλήθεια σπάρινγκ, γιατί οι τεχνικές είναι πολύ θανατηφόρες. Τα χτυπήματα στα αχαμνά, τα δάχτυλα στα μάτια, ο λαιμός. Αν τα δουλεύαμε με πλήρη ταχύτητα, εξηγεί σοβαρός ο εκπαιδευτής, κάποιος θα πέθαινε στ' αλήθεια. Οπότε τα δουλεύουν με τη μισή ταχύτητα πάνω σε έναν παρτενέρ που έχει συμφωνήσει από πριν να σκοτωθεί, κι έτσι μένει εκεί ακίνητος ενώ του χώνεις τα δάχτυλα στο στόμα ή του γρατζουνάς τους βολβούς από μέσα απ' τη μύτη.
Δες την άμυνα στο μαχαίρι, το διαμάντι του στέμματος. Ένας τύπος κρατάει ένα λαστιχένιο μαχαίρι και μαχαιρώνει μία φορά, ίσια μπροστά, και μετά παγώνει με το χέρι τεντωμένο σαν κρεμάστρα, ώστε ο μαθητής να εκτελέσει τον εγγυημένο αφοπλισμό. Δεν ξαναμαχαιρώνει. Δεν μαχαιρώνει γρήγορα. Σίγουρα δεν κάνει αυτό που κάνει κάθε πραγματικός επιτιθέμενος, να μαχαιρώσει δηλαδή εννιά φορές σε δύο δευτερόλεπτα ουρλιάζοντας, γιατί αυτή η εκδοχή δεν είναι στην ύλη και θα χαλούσε σε όλους το απόγευμα. Ο αφοπλισμός δουλεύει υπέροχα πάνω στο μοναδικό ανθρώπινο πλάσμα στη γη που επιτίθεται σαν διάγραμμα ξιφασκίας. Τουλάχιστον ο Master Ken το πιάνει σωστά:
Και το μότο, που το λένε με απόλυτη πεποίθηση. Στον δρόμο δεν υπάρχουν κανόνες. Κι αυτό από κάποιον που ο δρόμος του είναι ένα εμπορικό κέντρο, που το τακτικό του θέατρο είναι ένα πάρκινγκ ανάμεσα σε ένα σουβλατζίδικο και μια εφορία. Φοράει τα τακτικά παντελόνια με τις τσέπες. Έχει το σήμα του εκπαιδευτή που το κέρδισε σε ένα μεγάλο σαββατοκύριακο. Λέει «operator» χωρίς ίχνος ειρωνείας. Έχει ετοιμάσει όλο του το κορμί για να παλέψει με έναν επιτιθέμενο που, στατιστικά, είναι ένας τύπος που θέλει το κινητό του και είναι κι ο ίδιος φοβισμένος.
Να και το κομμάτι που τσούζει στ' αλήθεια, γιατί είναι αληθινό. Ο κορμός του πράγματος είναι καλός και αναπαριστά ως έναν βαθμό το πώς πάνε οι πραγματικές συμπλοκές. Απλές αδρές κινήσεις κάτω από αδρεναλίνη, μάτια ψηλά, επίγνωση, πάρε απόσταση, φύγε. Η τελευταία κίνηση σε κάθε κόμπο είναι «και μετά τρέχεις», και αυτή είναι πραγματικά η μόνη σωστή συμβουλή σε όλο το κτίριο. Οι σοβαρές σχολές Κραβ, αυτές που κάνουν σκληρό σπάρινγκ, σε γεμίζουν μελανιές και αφήνουν την αντίσταση να βαθμολογήσει την τεχνική, υπάρχουν, και ξέρουν πολύ καλά για ποιον μιλάω. Γιατί μια τέχνη που δεν μαθαίνει ποτέ αν δουλεύει δεν έχτισε αυτοάμυνα. Έχτισε έναν πολύ σίγουρο χορό που εκτελείς μπροστά στο λαστιχένιο μαχαίρι, και το λαστιχένιο μαχαίρι χάνει πάντα.
Thoughts
-
Το «πολύ θανατηφόρο για να δοκιμαστεί» είναι η αγαπημένη μου πρόταση σε όλο το άθλημα, γιατί κάθε φορά λέει το ίδιο πράγμα ανάποδα. Όσο πιο θανατηφόρα παρουσιάζεται μια τέχνη, τόσο πιο σίγουρο είναι ότι δεν την έχει δει ποτέ διαιτητής. Το κλουβί υπάρχει από το '93 ακριβώς γι' αυτό, να βάλει κάμερα και γιατρό εκεί που πριν είχε μόνο μια επιγραφή στον τοίχο. Τα δάχτυλα στα μάτια και τα χτυπήματα στα αχαμνά δεν τα κρατάει μακριά από τους αγώνες η ηθική, τα κρατάει μακριά το ότι δεν δουλεύουν απέναντι σε κάποιον που αντιστέκεται.
-
Έχω μια απορία που με τρώει από το βίντεο του Master Ken και κάτω. Αν η τεχνική είναι τόσο επικίνδυνη που δεν γίνεται να τη δοκιμάσεις στ' αλήθεια, πώς ξέρει ο εκπαιδευτής ότι δουλεύει; Από πού ήρθε η σιγουριά αν δεν την πέρασε ποτέ από κανέναν που αντιστέκεται;
-
Το λαστιχένιο μαχαίρι είναι αήττητο και κανείς δεν αναρωτιέται γιατί.
-
Για να είμαι δίκαιος με το αντικείμενο, ας κρατήσουμε ξεχωριστά δύο πράγματα που το ποστ ορθά διαχωρίζει στο τέλος:
Ο κορμός, η επίγνωση, η απόσταση, το φύγε. Αυτά είναι χρήσιμα και μεταφέρονται, και τα διδάσκει σωστά μια σοβαρή σχολή.
Ο εγγυημένος αφοπλισμός πάνω στον συνεργάσιμο επιτιθέμενο. Αυτό είναι χορογραφία, και χαλάει μόλις ο άλλος αρνηθεί να συνεργαστεί.
Το κακό είναι ότι το δεύτερο πουλιέται σαν να ήταν το πρώτο. Δεν είναι όλη η μέθοδος θέατρο, αλλά το θέατρο πληρώνεται ακριβότερα.
-
Τα έζησα αυτά, με τα τακτικά παντελόνια και το «operator» και όλα. Η σχολή ήταν σε ένα εμπορικό ανάμεσα σε ένα σουβλατζίδικο και ένα μαγαζί με βέιπ, και ο εγγυημένος αφοπλισμός στο μαχαίρι κόστιζε ένα σεμινάριο σαββατοκύριακου με δικό του παράβολο. Πλήρωσα για να μάθω να αφοπλίζω τον μοναδικό άνθρωπο στη γη που μαχαιρώνει μία φορά και μετά παγώνει σαν κρεμάστρα. Το λαστιχένιο μαχαίρι ποτέ δεν ξαναμαχαίρωσε, αλλά η πάγια εντολή μου, αυτή χτυπούσε κάθε μήνα.