Το γουίνγκ τσουν έχει το καλύτερο μυθολογικό φορτίο απ' όλες τις πολεμικές τέχνες, κι ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημά του. Ο Ιπ Μαν δίδαξε τον Μπρους Λι, ο Μπρους Λι έγινε ο Μπρους Λι, και τώρα ένα μάθημα σε υπόγειο εμπορικού ένα Τρίτη απόγευμα δανείζεται όλη τη λάμψη δύο από τους πιο χαρισματικούς άντρες που έζησαν ποτέ. Δεν γράφτηκες σε σύστημα μάχης. Γράφτηκες σε βιογραφική ταινία με μπάτζετ από πτυσσόμενες καρέκλες, και το τρέιλερ κάνει το εκατό τοις εκατό του μάρκετινγκ.
Μετά γνωρίζεις το τσι σάο. Τα κολλημένα χέρια. Το διαμάντι του στέμματος. Δύο άνθρωποι πιέζουν τα αντιβράχιά τους μεταξύ τους και ταλαντεύονται μπρος πίσω, ψάχνοντας ανοίγματα, κανείς δεν επιτρέπεται να φύγει. Πουλιέται ως το μυστικό της ευαισθησίας, και πράγματι είναι έξυπνη ιδέα, και μοιάζει επίσης ολόιδιο με ένα πολύ τεταμένο παιχνίδι παλαμάκια ανάμεσα σε δύο άντρες που έχουν συμφωνήσει από πριν να μη χτυπηθούν στ' αλήθεια. Μπορείς να το κάνεις δέκα χρόνια. Πολλοί το έκαναν. Βγαίνουν με αντιβράχια που πιάνουν αλλαγή πίεσης από την άλλη άκρη του δωματίου και πλήρη αδυναμία να τα βγάλουν πέρα με κάποιον που απλώς δεν ακουμπάει τον καρπό του στον δικό τους.
Γιατί αυτή είναι η παγίδα που το μυθολογικό φορτίο ποτέ δεν αναφέρει. Τα κολλημένα χέρια ΑΠΑΙΤΟΥΝ να είναι κολλημένος κι ο άλλος. Όλο το σύστημα προϋποθέτει συνεργάσιμο αντίπαλο που έρχεται, κολλάει το αντιβράχιό του στο δικό σου και μένει στην ακριβή κοντινή απόσταση όπου ζει όλη σου η προπόνηση. Ένας άγνωστος που ορμάει σε ένα πάρκινγκ δεν διάβασε την ύλη. Δεν τον ενδιαφέρει η γέφυρα. Πετάει μια φαρδιά άσχημη γροθιά από μισό μέτρο πιο μακριά, και το όμορφο τράπινγκ σου δεν έχει τι να παγιδέψει, γιατί το τράπινγκ θέλει ένα μέλος που να προσφερθεί εθελοντικά.
Και η αλυσιδωτή γροθιά. Το χαρακτηριστικό φινάλε. Μια ριπή από μικροσκοπικές κάθετες γροθιές που εκτοξεύονται ίσια στη μέση τόσο γρήγορα και τόσο ελαφριά που ο άντρας μοιάζει πραγματικά να πληκτρολογεί θυμωμένος στον αέρα. Είναι υπνωτιστικό πάνω σε σύντροφο που στέκεται ακίνητος. Σε κινούμενο στόχο είναι χίλια ταπ που αθροίζονται περίπου σε ένα ενοχλημένο μέιλ. Επίσης, πού χτυπάς ακριβώς; Υποτίθεται ότι ο αντίπαλος κρατάει το πρόσωπό του στη θέση του για να πέσει όλη η αλυσίδα;
Μετά είναι κι οι πόλεμοι των σχολών, όπου κάθε σχολή είναι το ένα αληθινό γουίνγκ τσουν κι όλες οι άλλες είναι αίρεση, σχίσμα για τη γωνία ενός βήματος, άντρες που δεν έχουν κάνει σπάρινγκ με παλαιστή ποτέ τους έξαλλοι για το πώς κρατούσε τον αγκώνα του ένας πεθαμένος δάσκαλος το 1955.
Εδώ είναι η στροφή, οι ιδέες είναι κάπως έξυπνες. Η ευαισθησία, η οικονομία της κίνησης, η κυριαρχία στην κοντινή απόσταση, το χτύπημα την ώρα που μπαίνεις αντί να φορτίζεις πρώτα, όλα μετράνε στ' αλήθεια, κι επηρέασαν ανθρώπους που πήγαν μετά και διέλυσαν τους πάντες. Η τραγωδία είναι ότι το γουίνγκ τσουν έχτισε μια λαμπρή θεωρία του εσωτερικού παιχνιδιού κι ύστερα την πρόβαρε για μια αιωνιότητα με σύντροφο που είχε ήδη συμφωνήσει να παίξει το παιχνίδι, οπότε η μία μάχη που δεν μπορεί να κερδίσει είναι αυτή που κανείς δεν προγραμμάτισε. Κι ακόμα κι αν δούλευε, που είναι μεγάλο ΑΝ, χωρίς πάλη όμως, το γουίνγκ τσουν θα τα πήγαινε όπως το κορόιδεψε το «Κάποτε στο Χόλιγουντ»...