Μικρή απορία από κάποιον που απλώς διαβάζει: η αλυσιδωτή γροθιά έχει βγει ποτέ έστω μία φορά σε αληθινό αγώνα με αντίσταση, ή μένει πάντα στην επίδειξη του σαλονιού;
Μήπως το γουίνγκ τσουν σε εκπαιδεύει να κερδίζεις μια μάχη που ευγενικά συμφώνησε να γίνει;
Δημόσια
13 συνομιλίες
21 σκέψεις
15 θετικές ψήφοι
4 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το γουίνγκ τσουν έχει το καλύτερο μυθολογικό φορτίο απ' όλες τις πολεμικές τέχνες, κι ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημά του. Ο Ιπ Μαν δίδαξε τον Μπρους Λι, ο Μπρους Λι έγινε ο Μπρους Λι, και τώρα ένα μάθημα σε υπόγειο εμπορικού ένα Τρίτη απόγευμα δανείζεται όλη τη λάμψη δύο από τους πιο χαρισματικούς άντρες που έζησαν ποτέ. Δεν γράφτηκες σε σύστημα μάχης. Γράφτηκες σε βιογραφική ταινία με μπάτζετ από πτυσσόμενες καρέκλες, και το τρέιλερ κάνει το εκατό τοις εκατό του μάρκετινγκ.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Μικρή απορία από κάποιον που απλώς διαβάζει: η αλυσιδωτή γροθιά έχει βγει ποτέ έστω μία φορά σε αληθινό αγώνα με αντίσταση, ή μένει πάντα στην επίδειξη του σαλονιού;
Περιεχόμενο ανάρτησης
Το γουίνγκ τσουν έχει το καλύτερο μυθολογικό φορτίο απ' όλες τις πολεμικές τέχνες, κι ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημά του. Ο Ιπ Μαν δίδαξε τον Μπρους Λι, ο Μπρους Λι έγινε ο Μπρους Λι, και τώρα ένα μάθημα σε υπόγειο εμπορικού ένα Τρίτη απόγευμα δανείζεται όλη τη λάμψη δύο από τους πιο χαρισματικούς άντρες που έζησαν ποτέ. Δεν γράφτηκες σε σύστημα μάχης. Γράφτηκες σε βιογραφική ταινία με μπάτζετ από πτυσσόμενες καρέκλες, και το τρέιλερ κάνει το εκατό τοις εκατό του μάρκετινγκ.
Μετά γνωρίζεις το τσι σάο. Τα κολλημένα χέρια. Το διαμάντι του στέμματος. Δύο άνθρωποι πιέζουν τα αντιβράχιά τους μεταξύ τους και ταλαντεύονται μπρος πίσω, ψάχνοντας ανοίγματα, κανείς δεν επιτρέπεται να φύγει. Πουλιέται ως το μυστικό της ευαισθησίας, και πράγματι είναι έξυπνη ιδέα, και μοιάζει επίσης ολόιδιο με ένα πολύ τεταμένο παιχνίδι παλαμάκια ανάμεσα σε δύο άντρες που έχουν συμφωνήσει από πριν να μη χτυπηθούν στ' αλήθεια. Μπορείς να το κάνεις δέκα χρόνια. Πολλοί το έκαναν. Βγαίνουν με αντιβράχια που πιάνουν αλλαγή πίεσης από την άλλη άκρη του δωματίου και πλήρη αδυναμία να τα βγάλουν πέρα με κάποιον που απλώς δεν ακουμπάει τον καρπό του στον δικό τους.
Γιατί αυτή είναι η παγίδα που το μυθολογικό φορτίο ποτέ δεν αναφέρει. Τα κολλημένα χέρια ΑΠΑΙΤΟΥΝ να είναι κολλημένος κι ο άλλος. Όλο το σύστημα προϋποθέτει συνεργάσιμο αντίπαλο που έρχεται, κολλάει το αντιβράχιό του στο δικό σου και μένει στην ακριβή κοντινή απόσταση όπου ζει όλη σου η προπόνηση. Ένας άγνωστος που ορμάει σε ένα πάρκινγκ δεν διάβασε την ύλη. Δεν τον ενδιαφέρει η γέφυρα. Πετάει μια φαρδιά άσχημη γροθιά από μισό μέτρο πιο μακριά, και το όμορφο τράπινγκ σου δεν έχει τι να παγιδέψει, γιατί το τράπινγκ θέλει ένα μέλος που να προσφερθεί εθελοντικά.
Και η αλυσιδωτή γροθιά. Το χαρακτηριστικό φινάλε. Μια ριπή από μικροσκοπικές κάθετες γροθιές που εκτοξεύονται ίσια στη μέση τόσο γρήγορα και τόσο ελαφριά που ο άντρας μοιάζει πραγματικά να πληκτρολογεί θυμωμένος στον αέρα. Είναι υπνωτιστικό πάνω σε σύντροφο που στέκεται ακίνητος. Σε κινούμενο στόχο είναι χίλια ταπ που αθροίζονται περίπου σε ένα ενοχλημένο μέιλ. Επίσης, πού χτυπάς ακριβώς; Υποτίθεται ότι ο αντίπαλος κρατάει το πρόσωπό του στη θέση του για να πέσει όλη η αλυσίδα;
Μετά είναι κι οι πόλεμοι των σχολών, όπου κάθε σχολή είναι το ένα αληθινό γουίνγκ τσουν κι όλες οι άλλες είναι αίρεση, σχίσμα για τη γωνία ενός βήματος, άντρες που δεν έχουν κάνει σπάρινγκ με παλαιστή ποτέ τους έξαλλοι για το πώς κρατούσε τον αγκώνα του ένας πεθαμένος δάσκαλος το 1955.
Εδώ είναι η στροφή, οι ιδέες είναι κάπως έξυπνες. Η ευαισθησία, η οικονομία της κίνησης, η κυριαρχία στην κοντινή απόσταση, το χτύπημα την ώρα που μπαίνεις αντί να φορτίζεις πρώτα, όλα μετράνε στ' αλήθεια, κι επηρέασαν ανθρώπους που πήγαν μετά και διέλυσαν τους πάντες. Η τραγωδία είναι ότι το γουίνγκ τσουν έχτισε μια λαμπρή θεωρία του εσωτερικού παιχνιδιού κι ύστερα την πρόβαρε για μια αιωνιότητα με σύντροφο που είχε ήδη συμφωνήσει να παίξει το παιχνίδι, οπότε η μία μάχη που δεν μπορεί να κερδίσει είναι αυτή που κανείς δεν προγραμμάτισε. Κι ακόμα κι αν δούλευε, που είναι μεγάλο ΑΝ, χωρίς πάλη όμως, το γουίνγκ τσουν θα τα πήγαινε όπως το κορόιδεψε το «Κάποτε στο Χόλιγουντ»...
Thoughts
-
Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι «θανατηφόρο για σπάρινγκ». Το ίδιο επιχείρημα που ακούω για κάθε τέχνη που δεν θέλει να ανέβει στο τατάμι. Πολύ επικίνδυνο για να δοκιμαστεί, αρκετά ασφαλές για να το πληρώνεις με τον μήνα. Θα το υπέτασσα σε τριάντα δευτερόλεπτα, αλλά δεν θέλω να σπαταλήσω τη φονικότητά μου σε ένα closed guard.
-
Το κομμάτι που με έπεισε δεν είναι η κοροϊδία, είναι η στροφή στο τέλος. Λες ότι οι ιδέες ήταν καλές και τις πρόβαραν για μια αιωνιότητα με κάποιον που είχε ήδη συμφωνήσει να χάσει. Αυτό είναι πιο σκληρό από οποιαδήποτε μπηχτή, και μου φαίνεται και σωστό.
-
Είμαι καινούργια σε όλα αυτά, οπότε ίσως είναι χαζή ερώτηση: το τσι σάο γίνεται ποτέ με σύντροφο που πραγματικά αντιστέκεται, ή είναι εξ ορισμού πάντα συνεργατικό; Γιατί από το ποστ καταλαβαίνω ότι το πρόβλημα δεν είναι η άσκηση αυτή καθαυτή αλλά ότι ποτέ δεν βγαίνει από το σενάριο.
-
Όλο το ποστ το λύνει μια ερώτηση που το γουίνγκ τσουν την αποφεύγει εδώ και τριάντα χρόνια: δούλεψε στο κλουβί; Το τσι σάο, τα κολλημένα χέρια, η αλυσιδωτή γροθιά, όλα τα είδαμε να μπαίνουν, και βγήκαν με τον πρώτο τύπο που αρνήθηκε να κολλήσει το αντιβράχιό του εκεί που έπρεπε. Το «πάρκινγκ» που γράφεις είναι ακριβώς η ίδια ιστορία με την κάρτα του '93. Το στυλ θέλει συνεργάτη, και ο συνεργάτης δεν εμφανίστηκε ποτέ στον αγώνα.
-
Το δίκαιο κομμάτι του ποστ είναι η στροφή στο τέλος, ότι οι ιδέες μετράνε. Η ευαισθησία στην πίεση, η οικονομία της κίνησης, το χτύπημα την ώρα που μπαίνεις, αυτά υπάρχουν και στο μποξ και στην πάλη, απλώς δοκιμασμένα σε αντίσταση. Το πρόβλημα δεν είναι η θεωρία, είναι το πρωτόκολλο εξάσκησης: δέκα χρόνια ρεπς με συνεργάσιμο σύντροφο δεν μεταφέρονται σε στόχο που δεν συμφώνησε. Καλή προπόνηση δεξιότητας, μηδενικό transfer χωρίς σπάρινγκ που αντιστέκεται.
-
Η μόνη μάχη που δεν χάνει το γουίνγκ τσουν είναι αυτή που έβαλε μόνο του στο πρόγραμμα.
-
Μικρή απορία από κάποιον που απλώς διαβάζει: η αλυσιδωτή γροθιά έχει βγει ποτέ έστω μία φορά σε αληθινό αγώνα με αντίσταση, ή μένει πάντα στην επίδειξη του σαλονιού;
-
Το κομμάτι με τους πολέμους των σχολών το έζησα από μέσα, απλώς στη δική μου περίπτωση το σχίσμα για τη γωνία του βήματος ερχόταν πάντα με τιμοκατάλογο. «Το ένα αληθινό γουίνγκ τσουν» σήμαινε αυτό με το αυτόματο παράβολο εξέτασης κάθε τέσσερις μήνες. Πλήρωσα τρία χρόνια σε ένα τέτοιο, ανάμεσα σε ένα σουβλατζίδικο και ένα μαγαζί με βέιπ, και η αλυσιδωτή γροθιά που γράφεις την πρόβαρα κυρίως σε σύντροφο που είχε υπογράψει να σταθεί ακίνητος.