Τα περισσότερα μαχητικά αθλήματα σε βάζουν να περιμένεις λίγο τη βία. Η πυγμαχία σού δίνει μερικούς γύρους. Το MMA σού δίνει ένα λεπτό αναγνώρισης. Το σούμο σε βάζει να περιμένεις τόσο πολύ που ξεχνάς ότι ήρθες να δεις δύο άντρες να ακουμπιούνται, και μετά σου δίνει κάπου τέσσερα δευτερόλεπτα, και μετά στέλνει τον κόσμο σπίτι.
Το προοίμιο είναι ολόκληρη παράσταση. Αλάτι εκτοξεύεται στο ρινγκ για να το εξαγνίσει, χούφτες ολόκληρες, να σχηματίζουν τόξα στον αέρα σαν να καρυκεύει κανείς την πιο τεράστια μπριζόλα που έχει συλληφθεί ποτέ. Τα πόδια σηκώνονται ένα ένα και κατεβαίνουν με δύναμη στο χτύπημα σίκο, μετρημένα, πελώρια, η πιο αποφασιστική προειδοποίηση που μπορεί να εκπέμψει ένα σώμα προτού κάνει απολύτως τίποτα ακόμα. Υπάρχει μια πετσέτα. Υπάρχει νερό. Υπάρχει ένα παρατεταμένο βαθύ κάθισμα όπου δύο άντρες σκύβουν σε απόσταση μπράτσου και κοιτιούνται στα μάτια με το συγκεντρωμένο μίσος ανθρώπων που δεν έχουν καν συστηθεί.
Μετά σηκώνονται πάλι όρθιοι. Δεν ακούμπησαν. Πάνε στις γωνιές τους, πετούν κι άλλο αλάτι, επιστρέφουν, ξανασκύβουν και συνεχίζουν το κοίταγμα σαν να μη μέτρησε το πρώτο. Αυτό είναι το λάθος ξεκίνημα, μόνο που κανείς δεν τιμωρείται, γιατί το κοίταγμα είναι φέρον στοιχείο. Ένας αγώνας σούμο έχει περισσότερες προσπάθειες επανεκκίνησης κι από βιντεοπαιχνίδι. Θα το κάνουν τρεις τέσσερις φορές. Κάπου τρέχει ένα ρολόι, και το ρολόι είναι το μόνο πράγμα μέσα στο κτίριο που βιάζεται.
Και μετά γίνεται. Τη στιγμή που και οι δύο γροθιές αγγίζουν τον πηλό, αρχίζει, και η εφόρμηση είναι πραγματικά τρομακτική, δύο από τους πιο δυνατούς ανθρώπους που ζουν να εκτινάσσονται από τη γραμμή με μια δύναμη που τον μέσο άνθρωπο θα τον έστελνε στον τοίχο και σε κώμα. Ο πηλός τρέμει. Ο κρότος της σύγκρουσης είναι αληθινός. Ο ένας σπρώχνεται, στριφογυρίζει, καρφώνει μια φτέρνα, παλεύει για μισό δευτερόλεπτο στην άκρη του ρινγκ και πατάει ένα μόνο δάχτυλο πέρα από τη γραμμή.
Αυτός είναι ο αγώνας. Το δάχτυλο το έκανε. Τέσσερα λεπτά λειτουργίας λύθηκαν με έναν πόντο πατούσας, κι ο παλαιστής που έχασε υποκλίνεται κιόλας, αξιοπρεπής, με τον κότσο άθικτο, έχοντας περάσει περισσότερη ώρα πετώντας αλάτι παρά αγωνιζόμενος. Ανοιγόκλεισες τα μάτια τη λάθος στιγμή και τώρα πρέπει να περιμένεις το ριπλέι.