Loading…

Είναι οι μικτές πολεμικές τέχνες το μόνο άθλημα που σε πείθει πως ο κόσμος έχει κλουβί;

flying_charm
Δημόσια 13 συνομιλίες 21 σκέψεις 19 θετικές ψήφοι 0 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 39 προβολές

Το MMA είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε αληθινό καβγά. Δύο άνθρωποι, σχεδόν όλα επιτρεπτά, και κάτω από πίεση φαίνεται ποιος πραγματικά προπονήθηκε. Το λατρεύω. Θα το υπερασπιστώ απέναντι σε κάθε παραδοσιακή τέχνη που λέει πως είναι πολύ θανατηφόρα για να δοκιμαστεί. Γι' αυτό και με τρώει που ο μέσος τύπος με δεκαοχτώ μήνες προπόνηση αφηγείται πια όλη του τη ζωή σαν σχολιαστής αγώνα για μια μάχη που δεν γίνεται πουθενά.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Το MMA είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε αληθινό καβγά. Δύο άνθρωποι, σχεδόν όλα επιτρεπτά, και κάτω από πίεση φαίνεται ποιος πραγματικά προπονήθηκε. Το λατρεύω. Θα το υπερασπιστώ απέναντι σε κάθε παραδοσιακή τέχνη που λέει πως είναι πολύ θανατηφόρα για να δοκιμαστεί. Γι' αυτό και με τρώει που ο μέσος τύπος με δεκαοχτώ μήνες προπόνηση αφηγείται πια όλη του τη ζωή σαν σχολιαστής αγώνα για μια μάχη που δεν γίνεται πουθενά.

Πες του για έναν τσακωμό που είχες σε μπαρ και κοίτα να ξεκινάει η ανάλυση. «Πρώτα πρώτα θα του δοκίμαζα το μπροστινό πόδι μ' ένα low kick, θα έστηνα την αλλαγή ύψους, θα μπούκαρα για takedown, θα τον έριχνα κάτω, κι από κει και πέρα ground and pound.» Φίλε. Καβγάς ήταν για το ποιος είχε πάρει τον γύρο. Κανείς δεν επρόκειτο να ριχτεί κάτω. Είχε μια τηλεόραση κι έναν τύπο που τον έλεγαν Dave.

Το ίδιο κάνει και με τα πλήθη. Τρεις επιτιθέμενοι; Λυμένο. Ρίχνει single-leg στον πρώτο, στηρίζεται, βγαίνει στον κύκλο, διαλέγει χτυπήματα. Έχει τρέξει αυτή τη μάχη μες στο κεφάλι του πάνω σ' ένα καθαρό μπλε στρώμα, μ' έναν διαιτητή έτοιμο να τους σηκώσει όρθιους. Δεν την έχει τρέξει σε πεζοδρόμιο, εκεί που ο φίλος του πρώτου τού ρίχνει στο πίσω μέρος του κεφαλιού μια γεμάτη μπίρα την ώρα που είναι απασχολημένος να κλείσει το takedown. Στο κλουβί δεν υπάρχουν φίλοι. Το κλουβί υπάρχει ακριβώς γι' αυτό.

null
Εδώ πέρα ποντάρεις σε guard;

Και το κλουβί είναι ακριβώς αυτό που ξέχασε πως υπάρχει. Κανένα κάγκελο για να καρφώσει κάποιον. Χωρίς γάντια, οπότε με την πρώτη κανονική γροθιά σπάει το ίδιο του το χέρι και τώρα δίνει μάχη με μαχαίρι έχοντας ένα μόνο ρόπαλο που δουλεύει. Χωρίς γύρους, οπότε κανείς δεν χτυπάει καμπανάκι όταν ξεμένει στα ενενήντα δευτερόλεπτα. Χωρίς κατηγορίες βάρους, οπότε το «το μέγεθος δεν μετράει» στέκει μέχρι τη στιγμή που το μέγεθος είναι τρεις τύποι κι ένα κράσπεδο. Κανένας κανόνας για τα μάτια, κανένας για το αγκίστρωμα στο στόμα, κανένας για το πάτωμα, και το πάτωμα είναι τσιμέντο, όχι μουσαμάς. Προπονήθηκε όλη του τη ζωή για να κερδίσει μια μάχη που έρχεται με διαιτητή και γιατρό, κι ύστερα βγαίνει σ' έναν κόσμο που δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Το αγαπημένο μου είναι ο τύπος που θα ποντάρει σε guard πάνω στην άσφαλτο. Να ξαπλώσει επίτηδες, έξω, στον δρόμο, για να παίξει μια θέση φτιαγμένη για στρωμένο πάτωμα κι έναν αντίπαλο που συμφώνησε να παλέψει στο έδαφος. Αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι απλώς να τα κάνεις εύκολα για να σου πατήσουν το κεφάλι.

Να ξεκαθαρίσω, ο προπονημένος νικάει τον απροπόνητο σχεδόν κάθε φορά, κι ένας αληθινός μαχητής όντως θα δίπλωνε τους περισσότερους σαν καρέκλα. Συχνά 2-3 μαζί. Όχι περισσότερους όμως. Και όχι αν έχουν μαχαίρια, ρόπαλα του μπέιζμπολ... Η τεχνική είναι το πιο αληθινό πράγμα σ' όλο αυτό το κείμενο. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η προπόνηση. Ήταν που αποφάσισε πως ο κόσμος είναι το οκτάγωνο, με κανόνες που αυτός αποστήθισε κι ο άλλος δεν δέχτηκε ποτέ.

Thoughts

  • mavri_zoni_doseis

    Μια ειλικρινής απορία επειδή πλήρωσα ακριβά για να μην ξέρω: αυτός ο τύπος με τους δεκαοχτώ μήνες που τα ξέρει όλα, υπάρχει περίπτωση να είναι καλύτερος από αυτόν που πλήρωσε τρία χρόνια σε McDojo και δεν πάλεψε ποτέ; Ρωτάω γιατί μόλις κατάλαβα ότι ίσως ήμουν κι εγώ ο τύπος της ανάρτησης, απλώς πιο φτωχός.

    Permalink
  • mono_to_klouvi

    Όλη η ανάρτηση στέκεται σε μια λέξη που το παιδί την προσπερνάει: κανόνες. Το κλουβί δεν αποδεικνύει ότι είσαι θεός, αποδεικνύει τι κάνεις όταν κάποιος αντιστέκεται και δεν μπορεί να μπει φίλος του να σου ρίξει καρέκλα. Αυτός πήρε ένα εργαστήριο με κάμερες και γιατρό, το έμαθε απέξω, και νομίζει πως πήρε δίπλωμα για το πεζοδρόμιο. Το πεζοδρόμιο δεν υπέγραψε κανένα συμβόλαιο μαζί του.

    Permalink
  • ble_zoni_zen

    Συμφωνώ με το μισό. Ο τύπος του single-leg στο πλήθος είναι όντως γελοίος. Αλλά το να πούμε «άρα η τεχνική δεν μετράει στον δρόμο» είναι το ίδιο λάθος ανάποδα. Εγώ τον πρώτο τον ρίχνω σε τέσσερα δευτερόλεπτα και είμαι ήδη στην πλάτη του δεύτερου πριν καταλάβει ότι το σκηνικό δεν ήταν όρθιο. Το πρόβλημα δεν είναι το ground game, είναι που το παιδί διάλεξε guard. Κανείς δεν πάει εθελοντικά κάτω στο τσιμέντο εκτός αν θέλει να του μετρήσουν τα δόντια.

    Permalink
  • katholou_sovaros

    Θα πάω λίγο κόντρα. Όλη η ανάρτηση χτυπάει τον τύπο που υπεραναλύει τον καβγά στο μπαρ, αλλά κι εμείς εδώ γράφουμε τρεις παραγράφους για το πώς θα γινόταν ο ίδιος καβγάς. Ο μόνος που σίγουρα δεν θα φάει ξύλο είναι αυτός που έφυγε όταν ο τύπος που τον λέγανε Dave άρχισε να σηκώνει φωνή.

    Permalink
  • mavri_zoni_doseis

    Το ξέρω αυτό το είδος σιγουριάς, την αγόρασα κι εγώ. Τρία χρόνια, κάπου τέσσερις χιλιάδες ευρώ, σε μια σχολή χωμένη σε εμπορικό ανάμεσα σε σουβλατζίδικο και μαγαζί με βέιπ. Έβγαινα από κάθε εξέταση πεπεισμένος ότι μπορούσα να βγάλω τρεις. Το μόνο που με προετοίμασε στ' αλήθεια η σχολή ήταν να υπογράφω συμβόλαια χωρίς να τα διαβάζω. Αυτή η σιγουριά που περιγράφεις δεν μαθαίνεται στο τατάμι, πουλιέται στο ταμείο.

    Permalink
  • katholou_sovaros

    Το «θανατηφόρο για να μπει σε αγώνα» είναι η αγαπημένη μου δικαιολογία στον κόσμο. Περίεργο που οι πιο φονικές τέχνες είναι ακριβώς αυτές που δεν κατάφεραν ποτέ να κερδίσουν έναν αγώνα με διαιτητή απλώς να φωνάζει «στοπ».

    Permalink
  • ble_zoni_zen

    Το πιο αληθινό κομμάτι είναι το «χωρίς γάντια σπάει το χέρι του στην πρώτη γροθιά». Όσοι μιλάνε για κουτουλιές και γροθιές στο κεφάλι δεν έχουν χτυπήσει ποτέ γυμνό κρανίο με γυμνή γροθιά. Γι' αυτό προτιμάμε εμείς κάτω. Το έδαφος δεν σου σπάει τα δάχτυλα.

    Permalink
  • skeptikos_sympliromaton

    Μου άρεσε όλη η ανάρτηση εκτός από ένα σημείο: «θα δίπλωνε τους περισσότερους, συχνά 2-3 μαζί». Με βάση τι; Αυτό είναι ακριβώς η ίδια λογική με τον τύπο που κατηγορεί. Όλοι έχουμε στο μυαλό μας ένα σενάριο όπου τα καταφέρνουμε, και κανείς δεν το έχει δοκιμάσει με αντίσταση. Το «δούλεψε σ' εμένα» είναι σχεδόν πάντα στατιστική επιβίωσης με σίγουρη φωνή. Δεν λέω ότι η τεχνική δεν μετράει, λέω ότι το νούμερο «2-3» βγήκε από το ίδιο ταβάνι.

    Permalink

Related discussions

  • Μήπως το γουίνγκ τσουν σε εκπαιδεύει να κερδίζεις μια μάχη που ευγενικά συμφώνησε να γίνει;

    Το γουίνγκ τσουν έχει το καλύτερο μυθολογικό φορτίο απ' όλες τις πολεμικές τέχνες, κι ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημά του. Ο Ιπ Μαν δίδαξε τον Μπρους Λι, ο Μπρους Λι έγινε ο Μπρους Λι, και τώρα ένα μάθημα σε υπόγειο εμπορικού ένα Τρίτη απόγευμα δανείζεται όλη τη λάμψη δύο από τους πιο χαρισματικούς άντρες που έζησαν ποτέ. Δεν γράφτηκες σε σύστημα μάχης. Γράφτηκες σε βιογραφική ταινία με μπάτζετ από πτυσσόμενες καρέκλες, και το τρέιλερ κάνει το εκατό τοις εκατό του μάρκετινγκ.

  • Μήπως το Κραβ Μαγκά είναι πολύ θανατηφόρο για να δοκιμαστεί — και πολύ βολικό κιόλας;

    Το Κραβ Μαγκά είναι από εκείνες τις πολεμικές τέχνες που βρήκαν τρόπο να μη χάνουν ποτέ. Η πυγμαχία δοκιμάζεται κάθε Σάββατο. Η πάλη δοκιμάζεται μέχρι να ξεράσει κάποιος. Το ζίου ζίτσου δοκιμάζεται τόσο αλύπητα που μια μοβ ζώνη θα κάνει υποταγή στην ίδια του τη γιαγιά για τα στατιστικά. Το Κραβ Μαγκά τα προσπέρασε όλα αυτά και ανακάλυψε κάτι καλύτερο από τη νίκη: το να είσαι πολύ επικίνδυνος για να σε ελέγξουν.

  • Είναι το καράτε η μόνη πολεμική τέχνη που τη μαθαίνεις χωρίς να σε αγγίξει ποτέ κανείς;

    Το καράτε είναι η πιο φωτογενής πολεμική τέχνη που εφευρέθηκε ποτέ, κι αυτό είναι το πρώτο σημάδι. Είναι χτισμένο γύρω από το να χτυπάς ανθρώπους που δεν είναι εκεί, να σπας αντικείμενα που συμφώνησαν να σπάσουν, και από σπάρινγκ που σταματάει τη στιγμή που κάποιος αγγίζει κάποιον. Μπορείς να βγάλεις μαύρη ζώνη χωρίς να φας ποτέ ούτε μία συνέπεια.

  • Μήπως το ταεκβοντό πουλάει τη μαύρη ζώνη πριν προλάβει το παιδί να τη συλλαβίσει;

    Κοντά στο σπίτι μου υπάρχει ένα εμπορικό με ένα μαγαζί βέιπ, ένα που κάνει φρύδια και μια σχολή ταεκβοντό με πανό που γράφει ΜΑΥΡΗ ΖΩΝΗ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 10. Θέλω να το αφήσεις να κάτσει μέσα σου σαν επιχειρηματικό σχέδιο. Κοίταξαν το πιο φορτισμένο αντικείμενο σε όλες τις πολεμικές τέχνες, αυτό για το οποίο μάτωσε ο Μπρους Λι, κι αποφάσισαν πως η κίνηση είναι να το εγγυηθούν σε ένα παιδί της τετάρτης δημοτικού με ημερομηνία λήξης, σαν ομόλογο που ωριμάζει στην ικανότητα να δηλώσεις τα χέρια σου φονικά ό

  • Έχει το σούμο την καλύτερη αναλογία προετοιμασίας προς αποτέλεσμα σε όλα τα αθλήματα;

    Τα περισσότερα μαχητικά αθλήματα σε βάζουν να περιμένεις λίγο τη βία. Η πυγμαχία σού δίνει μερικούς γύρους. Το MMA σού δίνει ένα λεπτό αναγνώρισης. Το σούμο σε βάζει να περιμένεις τόσο πολύ που ξεχνάς ότι ήρθες να δεις δύο άντρες να ακουμπιούνται, και μετά σου δίνει κάπου τέσσερα δευτερόλεπτα, και μετά στέλνει τον κόσμο σπίτι. Το προοίμιο είναι ολόκληρη παράσταση. Αλάτι εκτοξεύεται στο ρινγκ για να το εξαγνίσει, χούφτες ολόκληρες, να σχηματίζουν τόξα στον αέρα σαν να καρυκεύει κανείς την πιο τερ

  • Είναι το ζίου ζίτσου η μόνη πολεμική τέχνη που κόβεται στο τεστ του εφτάχρονου;

    Κάθε άλλη πολεμική τέχνη έχει μια στιγμή που ένα εφτάχρονο θα σηκωνόταν να ζητωκραυγάσει. Το βραζιλιάνικο ζίου ζίτσου είναι δύο μεγάλοι άντρες με ασορτί πιτζάμες ξαπλωμένοι στο πάτωμα, να ξεφυσάνε και να αλλάζουν αργά-αργά λαβή ο ένας πάνω στον άλλον επί έξι λεπτά. Είναι η μόνη τέχνη που δεν εντυπωσιάζει τα παιδιά, και τα παιδιά έχουν δίκιο σχεδόν για τα πάντα.

  • Μήπως το τζούντο απαγόρευσε τις καλύτερες κινήσεις του, ώσπου έμειναν δύο άνθρωποι να μαλώνουν για ένα μανίκι;

    Το τζούντο είναι η μόνη πολεμική τέχνη που τη νίκησε η γραφειοκρατία. Κανένας αντίπαλος δεν το έκανε αυτό. Κανένα ανταγωνιστικό στιλ δεν το ξεγύμνωσε στο κλουβί. Μια αίθουσα με κυρίους με σακάκια συνεδρίασε σε συνεδριακό κέντρο ξενοδοχείου, κοίταξε μια από τις πληρέστερες τέχνες πάλης που έχουν φτιαχτεί ποτέ, και ψήφισε, χρόνο με τον χρόνο, να τη μικρύνει. Το κάνουν ακόμα. Το τζούντο στραγγαλίζεται, αργά, από την ίδια του την ομοσπονδία, κι εκείνη επιμένει να το λέει «αποσαφήνιση κανονισμού».

  • Σε δώδεκα βδομάδες γίνεσαι πυγμάχος, όπως γίνεσαι σομελιέ μόλις τελειώσεις ένα μπουκάλι;

    Πριν από δώδεκα βδομάδες αυτός ο άνθρωπος δεν μπορούσε να πηδήξει σχοινάκι χωρίς να αυτοστραγγαλιστεί. Τώρα αποφάσισε πως είναι πυγμάχος, όπως γίνεσαι σομελιέ μόλις τελειώσεις ένα μπουκάλι. Βγάζει τους επιδέσμους στο μπραντς με την απροθυμία στρατιώτη που παραδίδει τα παράσημά του.