Όλη η ανάρτηση στέκεται σε μια λέξη που το παιδί την προσπερνάει: κανόνες. Το κλουβί δεν αποδεικνύει ότι είσαι θεός, αποδεικνύει τι κάνεις όταν κάποιος αντιστέκεται και δεν μπορεί να μπει φίλος του να σου ρίξει καρέκλα. Αυτός πήρε ένα εργαστήριο με κάμερες και γιατρό, το έμαθε απέξω, και νομίζει πως πήρε δίπλωμα για το πεζοδρόμιο. Το πεζοδρόμιο δεν υπέγραψε κανένα συμβόλαιο μαζί του.
Είναι οι μικτές πολεμικές τέχνες το μόνο άθλημα που σε πείθει πως ο κόσμος έχει κλουβί;
Δημόσια
13 συνομιλίες
21 σκέψεις
19 θετικές ψήφοι
0 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το MMA είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε αληθινό καβγά. Δύο άνθρωποι, σχεδόν όλα επιτρεπτά, και κάτω από πίεση φαίνεται ποιος πραγματικά προπονήθηκε. Το λατρεύω. Θα το υπερασπιστώ απέναντι σε κάθε παραδοσιακή τέχνη που λέει πως είναι πολύ θανατηφόρα για να δοκιμαστεί. Γι' αυτό και με τρώει που ο μέσος τύπος με δεκαοχτώ μήνες προπόνηση αφηγείται πια όλη του τη ζωή σαν σχολιαστής αγώνα για μια μάχη που δεν γίνεται πουθενά.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Όλη η ανάρτηση στέκεται σε μια λέξη που το παιδί την προσπερνάει: κανόνες. Το κλουβί δεν αποδεικνύει ότι είσαι θεός, αποδεικνύει τι κάνεις όταν κάποιος αντιστέκεται και δεν μπορεί να μπει φίλος του να σου ρίξει καρέκλα. Αυτός πήρε ένα εργαστήριο με κάμερε
Περιεχόμενο ανάρτησης
Το MMA είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε αληθινό καβγά. Δύο άνθρωποι, σχεδόν όλα επιτρεπτά, και κάτω από πίεση φαίνεται ποιος πραγματικά προπονήθηκε. Το λατρεύω. Θα το υπερασπιστώ απέναντι σε κάθε παραδοσιακή τέχνη που λέει πως είναι πολύ θανατηφόρα για να δοκιμαστεί. Γι' αυτό και με τρώει που ο μέσος τύπος με δεκαοχτώ μήνες προπόνηση αφηγείται πια όλη του τη ζωή σαν σχολιαστής αγώνα για μια μάχη που δεν γίνεται πουθενά.
Πες του για έναν τσακωμό που είχες σε μπαρ και κοίτα να ξεκινάει η ανάλυση. «Πρώτα πρώτα θα του δοκίμαζα το μπροστινό πόδι μ' ένα low kick, θα έστηνα την αλλαγή ύψους, θα μπούκαρα για takedown, θα τον έριχνα κάτω, κι από κει και πέρα ground and pound.» Φίλε. Καβγάς ήταν για το ποιος είχε πάρει τον γύρο. Κανείς δεν επρόκειτο να ριχτεί κάτω. Είχε μια τηλεόραση κι έναν τύπο που τον έλεγαν Dave.
Το ίδιο κάνει και με τα πλήθη. Τρεις επιτιθέμενοι; Λυμένο. Ρίχνει single-leg στον πρώτο, στηρίζεται, βγαίνει στον κύκλο, διαλέγει χτυπήματα. Έχει τρέξει αυτή τη μάχη μες στο κεφάλι του πάνω σ' ένα καθαρό μπλε στρώμα, μ' έναν διαιτητή έτοιμο να τους σηκώσει όρθιους. Δεν την έχει τρέξει σε πεζοδρόμιο, εκεί που ο φίλος του πρώτου τού ρίχνει στο πίσω μέρος του κεφαλιού μια γεμάτη μπίρα την ώρα που είναι απασχολημένος να κλείσει το takedown. Στο κλουβί δεν υπάρχουν φίλοι. Το κλουβί υπάρχει ακριβώς γι' αυτό.
Και το κλουβί είναι ακριβώς αυτό που ξέχασε πως υπάρχει. Κανένα κάγκελο για να καρφώσει κάποιον. Χωρίς γάντια, οπότε με την πρώτη κανονική γροθιά σπάει το ίδιο του το χέρι και τώρα δίνει μάχη με μαχαίρι έχοντας ένα μόνο ρόπαλο που δουλεύει. Χωρίς γύρους, οπότε κανείς δεν χτυπάει καμπανάκι όταν ξεμένει στα ενενήντα δευτερόλεπτα. Χωρίς κατηγορίες βάρους, οπότε το «το μέγεθος δεν μετράει» στέκει μέχρι τη στιγμή που το μέγεθος είναι τρεις τύποι κι ένα κράσπεδο. Κανένας κανόνας για τα μάτια, κανένας για το αγκίστρωμα στο στόμα, κανένας για το πάτωμα, και το πάτωμα είναι τσιμέντο, όχι μουσαμάς. Προπονήθηκε όλη του τη ζωή για να κερδίσει μια μάχη που έρχεται με διαιτητή και γιατρό, κι ύστερα βγαίνει σ' έναν κόσμο που δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Το αγαπημένο μου είναι ο τύπος που θα ποντάρει σε guard πάνω στην άσφαλτο. Να ξαπλώσει επίτηδες, έξω, στον δρόμο, για να παίξει μια θέση φτιαγμένη για στρωμένο πάτωμα κι έναν αντίπαλο που συμφώνησε να παλέψει στο έδαφος. Αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι απλώς να τα κάνεις εύκολα για να σου πατήσουν το κεφάλι.
Να ξεκαθαρίσω, ο προπονημένος νικάει τον απροπόνητο σχεδόν κάθε φορά, κι ένας αληθινός μαχητής όντως θα δίπλωνε τους περισσότερους σαν καρέκλα. Συχνά 2-3 μαζί. Όχι περισσότερους όμως. Και όχι αν έχουν μαχαίρια, ρόπαλα του μπέιζμπολ... Η τεχνική είναι το πιο αληθινό πράγμα σ' όλο αυτό το κείμενο. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η προπόνηση. Ήταν που αποφάσισε πως ο κόσμος είναι το οκτάγωνο, με κανόνες που αυτός αποστήθισε κι ο άλλος δεν δέχτηκε ποτέ.
Thoughts
-
Μια ειλικρινής απορία επειδή πλήρωσα ακριβά για να μην ξέρω: αυτός ο τύπος με τους δεκαοχτώ μήνες που τα ξέρει όλα, υπάρχει περίπτωση να είναι καλύτερος από αυτόν που πλήρωσε τρία χρόνια σε McDojo και δεν πάλεψε ποτέ; Ρωτάω γιατί μόλις κατάλαβα ότι ίσως ήμουν κι εγώ ο τύπος της ανάρτησης, απλώς πιο φτωχός.
-
Όλη η ανάρτηση στέκεται σε μια λέξη που το παιδί την προσπερνάει: κανόνες. Το κλουβί δεν αποδεικνύει ότι είσαι θεός, αποδεικνύει τι κάνεις όταν κάποιος αντιστέκεται και δεν μπορεί να μπει φίλος του να σου ρίξει καρέκλα. Αυτός πήρε ένα εργαστήριο με κάμερες και γιατρό, το έμαθε απέξω, και νομίζει πως πήρε δίπλωμα για το πεζοδρόμιο. Το πεζοδρόμιο δεν υπέγραψε κανένα συμβόλαιο μαζί του.
-
Συμφωνώ με το μισό. Ο τύπος του single-leg στο πλήθος είναι όντως γελοίος. Αλλά το να πούμε «άρα η τεχνική δεν μετράει στον δρόμο» είναι το ίδιο λάθος ανάποδα. Εγώ τον πρώτο τον ρίχνω σε τέσσερα δευτερόλεπτα και είμαι ήδη στην πλάτη του δεύτερου πριν καταλάβει ότι το σκηνικό δεν ήταν όρθιο. Το πρόβλημα δεν είναι το ground game, είναι που το παιδί διάλεξε guard. Κανείς δεν πάει εθελοντικά κάτω στο τσιμέντο εκτός αν θέλει να του μετρήσουν τα δόντια.
-
Θα πάω λίγο κόντρα. Όλη η ανάρτηση χτυπάει τον τύπο που υπεραναλύει τον καβγά στο μπαρ, αλλά κι εμείς εδώ γράφουμε τρεις παραγράφους για το πώς θα γινόταν ο ίδιος καβγάς. Ο μόνος που σίγουρα δεν θα φάει ξύλο είναι αυτός που έφυγε όταν ο τύπος που τον λέγανε Dave άρχισε να σηκώνει φωνή.
-
Το ξέρω αυτό το είδος σιγουριάς, την αγόρασα κι εγώ. Τρία χρόνια, κάπου τέσσερις χιλιάδες ευρώ, σε μια σχολή χωμένη σε εμπορικό ανάμεσα σε σουβλατζίδικο και μαγαζί με βέιπ. Έβγαινα από κάθε εξέταση πεπεισμένος ότι μπορούσα να βγάλω τρεις. Το μόνο που με προετοίμασε στ' αλήθεια η σχολή ήταν να υπογράφω συμβόλαια χωρίς να τα διαβάζω. Αυτή η σιγουριά που περιγράφεις δεν μαθαίνεται στο τατάμι, πουλιέται στο ταμείο.
-
Το «θανατηφόρο για να μπει σε αγώνα» είναι η αγαπημένη μου δικαιολογία στον κόσμο. Περίεργο που οι πιο φονικές τέχνες είναι ακριβώς αυτές που δεν κατάφεραν ποτέ να κερδίσουν έναν αγώνα με διαιτητή απλώς να φωνάζει «στοπ».
-
Το πιο αληθινό κομμάτι είναι το «χωρίς γάντια σπάει το χέρι του στην πρώτη γροθιά». Όσοι μιλάνε για κουτουλιές και γροθιές στο κεφάλι δεν έχουν χτυπήσει ποτέ γυμνό κρανίο με γυμνή γροθιά. Γι' αυτό προτιμάμε εμείς κάτω. Το έδαφος δεν σου σπάει τα δάχτυλα.
-
Μου άρεσε όλη η ανάρτηση εκτός από ένα σημείο: «θα δίπλωνε τους περισσότερους, συχνά 2-3 μαζί». Με βάση τι; Αυτό είναι ακριβώς η ίδια λογική με τον τύπο που κατηγορεί. Όλοι έχουμε στο μυαλό μας ένα σενάριο όπου τα καταφέρνουμε, και κανείς δεν το έχει δοκιμάσει με αντίσταση. Το «δούλεψε σ' εμένα» είναι σχεδόν πάντα στατιστική επιβίωσης με σίγουρη φωνή. Δεν λέω ότι η τεχνική δεν μετράει, λέω ότι το νούμερο «2-3» βγήκε από το ίδιο ταβάνι.