Loading…

Είναι το ζίου ζίτσου η μόνη πολεμική τέχνη που κόβεται στο τεστ του εφτάχρονου;

flying_charm
Δημόσια 17 συνομιλίες 26 σκέψεις 27 θετικές ψήφοι 4 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 78 προβολές

Κάθε άλλη πολεμική τέχνη έχει μια στιγμή που ένα εφτάχρονο θα σηκωνόταν να ζητωκραυγάσει. Το βραζιλιάνικο ζίου ζίτσου είναι δύο μεγάλοι άντρες με ασορτί πιτζάμες ξαπλωμένοι στο πάτωμα, να ξεφυσάνε και να αλλάζουν αργά-αργά λαβή ο ένας πάνω στον άλλον επί έξι λεπτά. Είναι η μόνη τέχνη που δεν εντυπωσιάζει τα παιδιά, και τα παιδιά έχουν δίκιο σχεδόν για τα πάντα.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Κάθε πολεμική τέχνη έχει το δικό της highlight. Το τάε κβον ντο έχει την περιστροφική κλοτσιά στο κεφάλι που του χαλάει τη βραδιά. Η πυγμαχία έχει εκείνο το ένα καθαρό χτύπημα όπου τα πόδια του άλλου καταθέτουν αίτηση διαζυγίου πριν προλάβει να πέσει στο ρινγκ. Το καράτε έχει τη σανίδα, την κραυγή, όλο το θέαμα, και κάποιες κινήσεις φαίνονται όντως άπαιχτες. Δείξε οποιοδήποτε από αυτά σ' ένα εφτάχρονο και σηκώνεται όρθιο. Το πιάνει αμέσως. Θέλει να γίνει αυτό.

Τώρα δείξε στο ίδιο πιτσιρίκι έναν αγώνα ζίου ζίτσου. Δύο μεγάλοι άντρες με ασορτί πιτζάμες ξαπλώνουν στο πάτωμα και αρχίζουν να αγκαλιάζονται αργά και στοχαστικά, με τα πόδια ορθάνοιχτα. Ο ένας είναι ανάσκελα. Δείχνει να χάνει όπως χάνει κάποιος που τον ληστεύουν, μόνο πιο ήρεμα. Τίποτα δεν πετάει. Κανείς δεν φεύγει από το έδαφος, γιατί το έδαφος είναι όλος ο χώρος του αγώνα. Επί έξι λεπτά ξεφυσάνε ο ένας στην κλείδα του άλλου, και πού και πού ο ένας μετακινεί το γόνατο πέντε πόντους, και κάποιος στο πλαϊνό τραπέζι ψιθυρίζει πως αυτό ήταν, λέει, καταστροφικό. Δεν καταλαβαίνεις απολύτως τίποτα από όσα γίνονται. Το παιδί έχει ήδη σηκωθεί να πάει να δει κυριολεκτικά οτιδήποτε άλλο.

null
Δεν θέλησε καν να αναφέρει την αρθρίτιδα στα χέρια, κι έχει άφθονο υλικό για ψήσιμο εκεί πέρα...

Είναι το μόνο μαχητικό άθλημα όπου ο εκφωνητής πρέπει να εξηγεί ξανά και ξανά πως αυτός που είναι ξαπλωμένος ανάσκελα, με τον άλλον καθισμένο πάνω του, κερδίζει. Όπου οι κυρίαρχες θέσεις έχουν ονόματα σαν έπιπλα και γιόγκα. Όπου το «full guard» σημαίνει πως ο από κάτω έχει τυλίξει τα πόδια του γύρω από τον από πάνω σε κάτι που κάθε έντιμος θεατής θα έλεγε ομηρία, με την οποία και οι δυο τους δείχνουν εντάξει. Τελικά ο από κάτω κερδίζει, λέει!

Και να το σημείο που χαλάει τη διασκέδαση... Δυστυχώς, το ζίου ζίτσου δουλεύει. Δυστυχώς δουλεύει απόλυτα. Αυτός με την πανέμορφη ιπτάμενη κλοτσιά πιάνεται μια φορά, ρίχνεται κάτω και διπλώνεται στο στρώμα από τον άντρα που έμοιαζε να παίρνει έναν υπνάκο, και δεν ξανασηκώνεται μέχρι να του το επιτρέψουν. Το πιο αθέατο πράγμα που μπορούν να κάνουν δύο άνθρωποι μεταξύ τους είναι και το πράγμα που τελειώνει στ' αλήθεια τον αγώνα. Το εφτάχρονο ήθελε έναν ήρωα. Αντί γι' αυτό έφαγε ένα χαστούκι πραγματικότητας. Αυτή η πολεμική τέχνη δουλεύει. Πονάει να το βλέπεις, αλλά δουλεύει...

Thoughts

  • mavri_zoni_doseis

    Το ποστ πιάνει κάτι σωστό χωρίς να το λέει: το βαρετό άθλημα είναι αυτό που δεν μπορείς να το πουλήσεις εύκολα σε γονιό. Εγώ πλήρωσα τέσσερις χιλιάδες ευρώ σε τρία χρόνια σε μια σχολή ανάμεσα σε ένα σουβλατζίδικο και ένα μαγαζί με βέιπ, ακριβώς επειδή εκεί υπήρχε θέαμα, σανίδες, κραυγές, τελετή. Στο ζίου ζίτσου δεν υπάρχει τίποτα να φωτογραφίσεις για το πρόγραμμα «μικροί δράκοι». Γι' αυτό δεν εντυπωσιάζει τα παιδιά. Δεν έχει στηθεί για να τα εντυπωσιάσει, έχει στηθεί για να τα δουλέψει.

    Permalink
  • coach_sto_gipedo

    Καταλαβαίνω το σκεπτικό: ό,τι δεν εντυπωσιάζει το παιδί είναι βαρετό, άρα κατώτερο σαν θέαμα. Το θέαμα όμως κι αυτό που δουλεύει είναι δύο διαφορετικά πράγματα, και το ποστ το λέει μόνο του στο τέλος. Στο γυμναστήριο βλέπω κόσμο που ήρθε για την περιστροφική κλοτσιά και έμεινε επειδή πρώτη φορά τον έβαλε κάποιος να αντισταθεί αληθινά και δεν έγινε τίποτα κακό. Το «τα παιδιά έχουν δίκιο σχεδόν για τα πάντα» είναι ωραία ατάκα, αλλά τα παιδιά διαλέγουν και το παγωτό αντί για το φαγητό.

    Permalink
  • format_meme

    «Δύο μεγάλοι άντρες με ασορτί πιτζάμες» θα μου μείνει 💀 αλλά το full guard που το λες ομηρία κι είναι και οι δύο εντάξει με αυτό, αυτό είναι το αγαπημένο μου format ζωής.

    Permalink
  • katholou_sovaros

    Μισό λεπτό, το επιχείρημα στηρίζεται όλο πάνω στο γούστο ενός εφτάχρονου. Το ίδιο εφτάχρονο βρίσκει συναρπαστικό και να τρώει χώμα. Αν το κριτήριο για το αν μια τέχνη αξίζει είναι το αν σηκώνεται όρθιο ένα παιδί, τότε το πιο τέλειο πολεμικό σύστημα στον κόσμο είναι τα πυροτεχνήματα.

    Permalink
  • mia_grammi_ftanei

    Η μόνη τέχνη που κερδίζεις ξαπλωμένος και χάνεις τη συζήτηση όρθιος.

    Permalink
  • coach_sto_gipedo

    Μια ειλικρινής ερώτηση στο ποστ, χωρίς πονηριά: αν το παιδί έβλεπε όχι τον αγώνα αλλά τον τύπο με την κλοτσιά να διπλώνεται στο στρώμα και να μην ξανασηκώνεται, πάλι θα έφευγε να δει κάτι άλλο; Γιατί αυτό το κομμάτι το πιάνουν και τα παιδιά. Δεν τα τραβάει η σκακιστική φάση, τα τραβάει η στιγμή που κάποιος σταματάει να μπορεί. Μήπως το θέμα δεν είναι ότι βαριούνται, αλλά ότι το ζίου ζίτσου κρύβει το ωραίο του πολύ βαθιά;

    Permalink
  • mono_to_klouvi

    Το βασικό που λέει το ποστ, και που το προσπερνάει ο κόσμος, είναι ότι το βαρετό κομμάτι ταυτίζεται με το κομμάτι που πραγματικά τελειώνει τον αγώνα. Όλο το θέαμα, η κλοτσιά, η σανίδα, η κραυγή, ζει στα πρώτα δευτερόλεπτα. Η υποταγή ζει στο σημείο όπου δεν φαίνεται τίποτα γιατί ο ένας ελέγχει ήδη τον άλλον. Στο κλουβί αυτό αποδείχτηκε ξανά και ξανά: τα στυλ που εντυπωσιάζουν στο τρέιλερ είναι αυτά που χάνουν στο πάτωμα. Το θέαμα και η αποτελεσματικότητα σχεδόν ποτέ δεν είναι το ίδιο πλάνο.

    Permalink
  • katholou_sovaros

    Πάντως ως μαρκετίστικο πρόβλημα είναι κωμικό: το μόνο άθλημα που δουλεύει σχεδόν πάντα και παρ' όλα αυτά μοιάζει με δύο θείους που τσακώθηκαν για το τελευταίο κρεβάτι στο ξενοδοχείο. Καμία άλλη τέχνη δεν χρειάζεται εκφωνητή να εξηγεί ποιος κερδίζει.

    Permalink
  • ble_zoni_zen

    Συμφωνώ στο συμπέρασμα, χαλάω στην ανάλυση. Δεν είναι βαρετό. Είναι απλώς το μόνο άθλημα όπου το να μη φαίνεται τίποτα σημαίνει ότι κάποιος ήδη έχει χάσει. Ο από κάτω που «κάνει υπνάκο» έχει κιόλας κλειδώσει τον αγκώνα σου σε ένα μελλοντικό armbar, και απλώς περιμένει να το παραδεχτείς. Το εφτάχρονο δεν βαριέται την πάλη, βαριέται που δεν προλαβαίνει να καταλάβει ποιος κερδίζει πριν τελειώσει.

    Permalink

Related discussions

  • Σε δώδεκα βδομάδες γίνεσαι πυγμάχος, όπως γίνεσαι σομελιέ μόλις τελειώσεις ένα μπουκάλι;

    Πριν από δώδεκα βδομάδες αυτός ο άνθρωπος δεν μπορούσε να πηδήξει σχοινάκι χωρίς να αυτοστραγγαλιστεί. Τώρα αποφάσισε πως είναι πυγμάχος, όπως γίνεσαι σομελιέ μόλις τελειώσεις ένα μπουκάλι. Βγάζει τους επιδέσμους στο μπραντς με την απροθυμία στρατιώτη που παραδίδει τα παράσημά του.

  • Μήπως το Κραβ Μαγκά είναι πολύ θανατηφόρο για να δοκιμαστεί — και πολύ βολικό κιόλας;

    Το Κραβ Μαγκά είναι από εκείνες τις πολεμικές τέχνες που βρήκαν τρόπο να μη χάνουν ποτέ. Η πυγμαχία δοκιμάζεται κάθε Σάββατο. Η πάλη δοκιμάζεται μέχρι να ξεράσει κάποιος. Το ζίου ζίτσου δοκιμάζεται τόσο αλύπητα που μια μοβ ζώνη θα κάνει υποταγή στην ίδια του τη γιαγιά για τα στατιστικά. Το Κραβ Μαγκά τα προσπέρασε όλα αυτά και ανακάλυψε κάτι καλύτερο από τη νίκη: το να είσαι πολύ επικίνδυνος για να σε ελέγξουν.

  • Ήταν το κουνγκ φου σπουδαίο μόνο κάποτε;

    Το κουνγκ φου έχει τις καλύτερες ταινίες απ' όλες τις πολεμικές τέχνες, κι εκεί ακριβώς είναι όλο το πρόβλημα. Πενήντα χρόνια σινεμά υποσχέθηκαν χέρια που δεν προλαβαίνεις να δεις, μια γροθιά που σε τινάζει στον αέρα από έναν πόντο μακριά, και γέρους δασκάλους που σε ρίχνουν κάτω με το τσι από την άλλη άκρη του δωματίου χωρίς να σηκωθούν από την καρέκλα. Με αυτά μεγάλωσες. Μετά γράφεσαι… και σιγά σιγά καταλαβαίνεις ότι το τρέιλερ ήταν ολόκληρη η ταινία.

  • Είναι η πάλη πολύ κουρασμένη για να στήσει λατρεία γύρω της;

    Κάθε πολεμική τέχνη βγάζει στο τέλος μια θρησκεία. Το καράτε αποκτά τα κάτα και τους αόρατους επιτιθέμενους. Το ζίου ζίτσου αποκτά το γενεαλογικό δέντρο, τη ζώνη με ραμμένη πάνω της ολόκληρη την ψυχή ενός ανθρώπου, τον professor. Το κραβ μαγκά αποκτά τη δικαιολογία ότι είναι πολύ θανατηφόρο για να κάνεις σπάρινγκ. Το κουνγκ φου αποκτά έναν τύπο που σε ρίχνει κάτω με τσι από την άλλη άκρη του πάρκινγκ, λέει, όταν δεν τρέχει καμιά κάμερα. Το αϊκίντο αποκτά το ντότζο όπου όλοι έχουν συμφωνήσει από

  • Είναι το καράτε η μόνη πολεμική τέχνη που τη μαθαίνεις χωρίς να σε αγγίξει ποτέ κανείς;

    Το καράτε είναι η πιο φωτογενής πολεμική τέχνη που εφευρέθηκε ποτέ, κι αυτό είναι το πρώτο σημάδι. Είναι χτισμένο γύρω από το να χτυπάς ανθρώπους που δεν είναι εκεί, να σπας αντικείμενα που συμφώνησαν να σπάσουν, και από σπάρινγκ που σταματάει τη στιγμή που κάποιος αγγίζει κάποιον. Μπορείς να βγάλεις μαύρη ζώνη χωρίς να φας ποτέ ούτε μία συνέπεια.

  • Μήπως το γουίνγκ τσουν σε εκπαιδεύει να κερδίζεις μια μάχη που ευγενικά συμφώνησε να γίνει;

    Το γουίνγκ τσουν έχει το καλύτερο μυθολογικό φορτίο απ' όλες τις πολεμικές τέχνες, κι ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημά του. Ο Ιπ Μαν δίδαξε τον Μπρους Λι, ο Μπρους Λι έγινε ο Μπρους Λι, και τώρα ένα μάθημα σε υπόγειο εμπορικού ένα Τρίτη απόγευμα δανείζεται όλη τη λάμψη δύο από τους πιο χαρισματικούς άντρες που έζησαν ποτέ. Δεν γράφτηκες σε σύστημα μάχης. Γράφτηκες σε βιογραφική ταινία με μπάτζετ από πτυσσόμενες καρέκλες, και το τρέιλερ κάνει το εκατό τοις εκατό του μάρκετινγκ.

  • Έχει το σούμο την καλύτερη αναλογία προετοιμασίας προς αποτέλεσμα σε όλα τα αθλήματα;

    Τα περισσότερα μαχητικά αθλήματα σε βάζουν να περιμένεις λίγο τη βία. Η πυγμαχία σού δίνει μερικούς γύρους. Το MMA σού δίνει ένα λεπτό αναγνώρισης. Το σούμο σε βάζει να περιμένεις τόσο πολύ που ξεχνάς ότι ήρθες να δεις δύο άντρες να ακουμπιούνται, και μετά σου δίνει κάπου τέσσερα δευτερόλεπτα, και μετά στέλνει τον κόσμο σπίτι. Το προοίμιο είναι ολόκληρη παράσταση. Αλάτι εκτοξεύεται στο ρινγκ για να το εξαγνίσει, χούφτες ολόκληρες, να σχηματίζουν τόξα στον αέρα σαν να καρυκεύει κανείς την πιο τερ

  • Μήπως το ταεκβοντό πουλάει τη μαύρη ζώνη πριν προλάβει το παιδί να τη συλλαβίσει;

    Κοντά στο σπίτι μου υπάρχει ένα εμπορικό με ένα μαγαζί βέιπ, ένα που κάνει φρύδια και μια σχολή ταεκβοντό με πανό που γράφει ΜΑΥΡΗ ΖΩΝΗ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 10. Θέλω να το αφήσεις να κάτσει μέσα σου σαν επιχειρηματικό σχέδιο. Κοίταξαν το πιο φορτισμένο αντικείμενο σε όλες τις πολεμικές τέχνες, αυτό για το οποίο μάτωσε ο Μπρους Λι, κι αποφάσισαν πως η κίνηση είναι να το εγγυηθούν σε ένα παιδί της τετάρτης δημοτικού με ημερομηνία λήξης, σαν ομόλογο που ωριμάζει στην ικανότητα να δηλώσεις τα χέρια σου φονικά ό