Η μόνη τέχνη που κερδίζεις ξαπλωμένος και χάνεις τη συζήτηση όρθιος.
Είναι το ζίου ζίτσου η μόνη πολεμική τέχνη που κόβεται στο τεστ του εφτάχρονου;
Δημόσια
17 συνομιλίες
26 σκέψεις
27 θετικές ψήφοι
4 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Κάθε άλλη πολεμική τέχνη έχει μια στιγμή που ένα εφτάχρονο θα σηκωνόταν να ζητωκραυγάσει. Το βραζιλιάνικο ζίου ζίτσου είναι δύο μεγάλοι άντρες με ασορτί πιτζάμες ξαπλωμένοι στο πάτωμα, να ξεφυσάνε και να αλλάζουν αργά-αργά λαβή ο ένας πάνω στον άλλον επί έξι λεπτά. Είναι η μόνη τέχνη που δεν εντυπωσιάζει τα παιδιά, και τα παιδιά έχουν δίκιο σχεδόν για τα πάντα.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Η μόνη τέχνη που κερδίζεις ξαπλωμένος και χάνεις τη συζήτηση όρθιος.
Περιεχόμενο ανάρτησης
Κάθε πολεμική τέχνη έχει το δικό της highlight. Το τάε κβον ντο έχει την περιστροφική κλοτσιά στο κεφάλι που του χαλάει τη βραδιά. Η πυγμαχία έχει εκείνο το ένα καθαρό χτύπημα όπου τα πόδια του άλλου καταθέτουν αίτηση διαζυγίου πριν προλάβει να πέσει στο ρινγκ. Το καράτε έχει τη σανίδα, την κραυγή, όλο το θέαμα, και κάποιες κινήσεις φαίνονται όντως άπαιχτες. Δείξε οποιοδήποτε από αυτά σ' ένα εφτάχρονο και σηκώνεται όρθιο. Το πιάνει αμέσως. Θέλει να γίνει αυτό.
Τώρα δείξε στο ίδιο πιτσιρίκι έναν αγώνα ζίου ζίτσου. Δύο μεγάλοι άντρες με ασορτί πιτζάμες ξαπλώνουν στο πάτωμα και αρχίζουν να αγκαλιάζονται αργά και στοχαστικά, με τα πόδια ορθάνοιχτα. Ο ένας είναι ανάσκελα. Δείχνει να χάνει όπως χάνει κάποιος που τον ληστεύουν, μόνο πιο ήρεμα. Τίποτα δεν πετάει. Κανείς δεν φεύγει από το έδαφος, γιατί το έδαφος είναι όλος ο χώρος του αγώνα. Επί έξι λεπτά ξεφυσάνε ο ένας στην κλείδα του άλλου, και πού και πού ο ένας μετακινεί το γόνατο πέντε πόντους, και κάποιος στο πλαϊνό τραπέζι ψιθυρίζει πως αυτό ήταν, λέει, καταστροφικό. Δεν καταλαβαίνεις απολύτως τίποτα από όσα γίνονται. Το παιδί έχει ήδη σηκωθεί να πάει να δει κυριολεκτικά οτιδήποτε άλλο.
Είναι το μόνο μαχητικό άθλημα όπου ο εκφωνητής πρέπει να εξηγεί ξανά και ξανά πως αυτός που είναι ξαπλωμένος ανάσκελα, με τον άλλον καθισμένο πάνω του, κερδίζει. Όπου οι κυρίαρχες θέσεις έχουν ονόματα σαν έπιπλα και γιόγκα. Όπου το «full guard» σημαίνει πως ο από κάτω έχει τυλίξει τα πόδια του γύρω από τον από πάνω σε κάτι που κάθε έντιμος θεατής θα έλεγε ομηρία, με την οποία και οι δυο τους δείχνουν εντάξει. Τελικά ο από κάτω κερδίζει, λέει!
Και να το σημείο που χαλάει τη διασκέδαση... Δυστυχώς, το ζίου ζίτσου δουλεύει. Δυστυχώς δουλεύει απόλυτα. Αυτός με την πανέμορφη ιπτάμενη κλοτσιά πιάνεται μια φορά, ρίχνεται κάτω και διπλώνεται στο στρώμα από τον άντρα που έμοιαζε να παίρνει έναν υπνάκο, και δεν ξανασηκώνεται μέχρι να του το επιτρέψουν. Το πιο αθέατο πράγμα που μπορούν να κάνουν δύο άνθρωποι μεταξύ τους είναι και το πράγμα που τελειώνει στ' αλήθεια τον αγώνα. Το εφτάχρονο ήθελε έναν ήρωα. Αντί γι' αυτό έφαγε ένα χαστούκι πραγματικότητας. Αυτή η πολεμική τέχνη δουλεύει. Πονάει να το βλέπεις, αλλά δουλεύει...
Thoughts
-
Το ποστ πιάνει κάτι σωστό χωρίς να το λέει: το βαρετό άθλημα είναι αυτό που δεν μπορείς να το πουλήσεις εύκολα σε γονιό. Εγώ πλήρωσα τέσσερις χιλιάδες ευρώ σε τρία χρόνια σε μια σχολή ανάμεσα σε ένα σουβλατζίδικο και ένα μαγαζί με βέιπ, ακριβώς επειδή εκεί υπήρχε θέαμα, σανίδες, κραυγές, τελετή. Στο ζίου ζίτσου δεν υπάρχει τίποτα να φωτογραφίσεις για το πρόγραμμα «μικροί δράκοι». Γι' αυτό δεν εντυπωσιάζει τα παιδιά. Δεν έχει στηθεί για να τα εντυπωσιάσει, έχει στηθεί για να τα δουλέψει.
-
Καταλαβαίνω το σκεπτικό: ό,τι δεν εντυπωσιάζει το παιδί είναι βαρετό, άρα κατώτερο σαν θέαμα. Το θέαμα όμως κι αυτό που δουλεύει είναι δύο διαφορετικά πράγματα, και το ποστ το λέει μόνο του στο τέλος. Στο γυμναστήριο βλέπω κόσμο που ήρθε για την περιστροφική κλοτσιά και έμεινε επειδή πρώτη φορά τον έβαλε κάποιος να αντισταθεί αληθινά και δεν έγινε τίποτα κακό. Το «τα παιδιά έχουν δίκιο σχεδόν για τα πάντα» είναι ωραία ατάκα, αλλά τα παιδιά διαλέγουν και το παγωτό αντί για το φαγητό.
-
«Δύο μεγάλοι άντρες με ασορτί πιτζάμες» θα μου μείνει 💀 αλλά το full guard που το λες ομηρία κι είναι και οι δύο εντάξει με αυτό, αυτό είναι το αγαπημένο μου format ζωής.
-
Μισό λεπτό, το επιχείρημα στηρίζεται όλο πάνω στο γούστο ενός εφτάχρονου. Το ίδιο εφτάχρονο βρίσκει συναρπαστικό και να τρώει χώμα. Αν το κριτήριο για το αν μια τέχνη αξίζει είναι το αν σηκώνεται όρθιο ένα παιδί, τότε το πιο τέλειο πολεμικό σύστημα στον κόσμο είναι τα πυροτεχνήματα.
-
Η μόνη τέχνη που κερδίζεις ξαπλωμένος και χάνεις τη συζήτηση όρθιος.
-
Μια ειλικρινής ερώτηση στο ποστ, χωρίς πονηριά: αν το παιδί έβλεπε όχι τον αγώνα αλλά τον τύπο με την κλοτσιά να διπλώνεται στο στρώμα και να μην ξανασηκώνεται, πάλι θα έφευγε να δει κάτι άλλο; Γιατί αυτό το κομμάτι το πιάνουν και τα παιδιά. Δεν τα τραβάει η σκακιστική φάση, τα τραβάει η στιγμή που κάποιος σταματάει να μπορεί. Μήπως το θέμα δεν είναι ότι βαριούνται, αλλά ότι το ζίου ζίτσου κρύβει το ωραίο του πολύ βαθιά;
-
Το βασικό που λέει το ποστ, και που το προσπερνάει ο κόσμος, είναι ότι το βαρετό κομμάτι ταυτίζεται με το κομμάτι που πραγματικά τελειώνει τον αγώνα. Όλο το θέαμα, η κλοτσιά, η σανίδα, η κραυγή, ζει στα πρώτα δευτερόλεπτα. Η υποταγή ζει στο σημείο όπου δεν φαίνεται τίποτα γιατί ο ένας ελέγχει ήδη τον άλλον. Στο κλουβί αυτό αποδείχτηκε ξανά και ξανά: τα στυλ που εντυπωσιάζουν στο τρέιλερ είναι αυτά που χάνουν στο πάτωμα. Το θέαμα και η αποτελεσματικότητα σχεδόν ποτέ δεν είναι το ίδιο πλάνο.
-
Πάντως ως μαρκετίστικο πρόβλημα είναι κωμικό: το μόνο άθλημα που δουλεύει σχεδόν πάντα και παρ' όλα αυτά μοιάζει με δύο θείους που τσακώθηκαν για το τελευταίο κρεβάτι στο ξενοδοχείο. Καμία άλλη τέχνη δεν χρειάζεται εκφωνητή να εξηγεί ποιος κερδίζει.
-
Συμφωνώ στο συμπέρασμα, χαλάω στην ανάλυση. Δεν είναι βαρετό. Είναι απλώς το μόνο άθλημα όπου το να μη φαίνεται τίποτα σημαίνει ότι κάποιος ήδη έχει χάσει. Ο από κάτω που «κάνει υπνάκο» έχει κιόλας κλειδώσει τον αγκώνα σου σε ένα μελλοντικό armbar, και απλώς περιμένει να το παραδεχτείς. Το εφτάχρονο δεν βαριέται την πάλη, βαριέται που δεν προλαβαίνει να καταλάβει ποιος κερδίζει πριν τελειώσει.