Κάθε πολεμική τέχνη βγάζει στο τέλος μια θρησκεία. Το καράτε αποκτά τα κάτα και τους αόρατους επιτιθέμενους. Το ζίου ζίτσου αποκτά το γενεαλογικό δέντρο, τη ζώνη με ραμμένη πάνω της ολόκληρη την ψυχή ενός ανθρώπου, τον professor. Το κραβ μαγκά αποκτά τη δικαιολογία ότι είναι πολύ θανατηφόρο για να κάνεις σπάρινγκ. Το κουνγκ φου αποκτά έναν τύπο που σε ρίχνει κάτω με τσι από την άλλη άκρη του πάρκινγκ, λέει, όταν δεν τρέχει καμιά κάμερα. Το αϊκίντο αποκτά το ντότζο όπου όλοι έχουν συμφωνήσει από πριν να πέσουν κάτω. Καθεμιά χτίζει έναν μικρό ναό και πουλάει εισιτήρια.
Η πάλη δεν πρόλαβε ποτέ να το κάνει. Η πάλη ήταν πολύ κουρασμένη.
Δεν γίνεται να μυστικοποιήσεις ένα άθλημα που ξεκινάει 5:45 το πρωί με δίωρο τρέξιμο για ζέσταμα, ανηφόρα και στις δυο κατευθύνσεις. Δεν υπάρχει σανσκριτικά γιατί κανείς δεν του περισσεύει σάλιο να τα προφέρει. Δεν υπάρχει δάσκαλος, υπάρχει ένας προπονητής με αντιανεμικό που τον λένε Κόουτς. Δεν υπάρχει ζώνη, υπάρχει ένα σινγκλέτ, που είναι ένα φανταχτερό μαγιό. Δεν υπάρχει γενεαλογικός πάπυρος στον τοίχο, υπάρχει ένα κλιπμπόρντ. Όλο το προφορικό λεξιλόγιο του αθλήματος είναι το «απλώς παλέψαμε», ειπωμένο μονότονα, από ένα παιδί που δεν έχει φάει υδατάνθρακα από την άνοιξη και αυτή τη στιγμή φοβάται ένα και μόνο σταφύλι επειδή αυτό το σταφύλι ζυγίζει εκατό γραμμάρια και το ζύγισμα είναι Παρασκευή.
Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει αφυδατωθεί μέχρι να γίνει σταφίδα για να πιάσει τα 60 κιλά στον αγώνα. Δεν του περισσεύει ζάχαρο στο αίμα για να αναπτύξει κοσμοθεωρία. Έχει κουνουπίδι στο αυτί, και στα δυο, σμιλεμένο μέσα σε χρόνια τριβής, και θα πάει στον τάφο του χωρίς να το αναφέρει ποτέ απρόκλητα, γιατί το να το βγάλει στην κουβέντα θα ήθελε ενέργεια κι επίσης το έχει πραγματικά ξεχάσει ότι είναι εκεί. Ρώτησέ τον για την τεχνική του και σου λέει ότι δούλευαν takedown. Ρώτησέ τον τι κάνει και σου λέει ότι έπαιζε πάλη στο πανεπιστήμιο, σε παρελθόντα χρόνο, όπως θα ανέφερες ότι κάποτε είχες περάσει μονοπυρήνωση.
Και εδώ είναι το κομμάτι που θα έπρεπε να ντροπιάζει όλους τους άλλους μέσα στην αίθουσα. Είναι η καλύτερη βάση στον κόσμο. Ο τύπος του ζίου ζίτσου με το γενεαλογικό δέντρο φοβάται σιωπηλά τον παλαιστή, γιατί ο παλαιστής αποφασίζει αν ο αγώνας θα πάει καθόλου στο έδαφος. Ο χτυπητής με το ηρωικό βίντεο τον φοβάται για τον ίδιο λόγο, γιατί τίποτα από όλο εκείνο το πλάνο δεν μετράει όταν είσαι ανάσκελα. Το άθλημα με το χειρότερο τμήμα μάρκετινγκ στην ιστορία των μαχητικών είναι κι αυτό που κάθε πρωταθλητής αποδεικνύεται πως έκανε πρώτο. Όλο αυτό δουλεύει ακριβώς επειδή σε κανέναν δεν περίσσεψαν οι θερμίδες για να στήσει ένα μπραντ από πάνω, οπότε έμεινε καθαρό. Έκοψαν το βάρος, παρέκαμψαν τον μυστικισμό και κράτησαν μόνο το κομμάτι που νικάει. Ο Κόουτς είχε δίκιο. Απλώς πάλεψαν.
Το WWE ας το θεωρήσουμε άλλο άθλημα…