Loading…

Είναι το καράτε η μόνη πολεμική τέχνη που τη μαθαίνεις χωρίς να σε αγγίξει ποτέ κανείς;

flying_charm
Δημόσια 10 συνομιλίες 16 σκέψεις 18 θετικές ψήφοι 1 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 39 προβολές

Το καράτε είναι η πιο φωτογενής πολεμική τέχνη που εφευρέθηκε ποτέ, κι αυτό είναι το πρώτο σημάδι. Είναι χτισμένο γύρω από το να χτυπάς ανθρώπους που δεν είναι εκεί, να σπας αντικείμενα που συμφώνησαν να σπάσουν, και από σπάρινγκ που σταματάει τη στιγμή που κάποιος αγγίζει κάποιον. Μπορείς να βγάλεις μαύρη ζώνη χωρίς να φας ποτέ ούτε μία συνέπεια.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Το καράτε δείχνει απίστευτο. Το τραγανό λευκό γκι, η ζώνη, η υπόκλιση, ο κρότος του μανικιού όταν μια μαύρη ζώνη ρίχνει μια ανάστροφη γροθιά στον άδειο αέρα μπροστά της. Είναι η πιο φωτογενής πολεμική τέχνη που εφευρέθηκε ποτέ, κι αυτό είναι το πρώτο σημάδι. Ό,τι είναι τόσο όμορφο στην εικόνα έχει φτιαχτεί για τις ταινίες, όχι για τη νίκη.

Ξεκίνα από τα κάτα, την ψυχή της τέχνης. Είναι πανέμορφες ρουτίνες, γυαλισμένες επί δεκαετίες, που εκτελούνται απέναντι σε μια επιτροπή αόρατων επιτιθέμενων· άντρες που δεν υπάρχουν, χτυπούν έναν έναν από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και περιμένουν ευγενικά τη σειρά τους. Ένας καρατέκα μπορεί να περάσει είκοσι χρόνια τελειοποιώντας μια άψογη αντεπίθεση απέναντι σ' έναν αντίπαλο που δεν έριξε ποτέ γροθιά, δεν πρόκειται να ρίξει ποτέ, δεν ξέρει να αρπάζει, δεν συνεννοείται με τους φίλους του και ξεχωρίζει κυρίως για το ότι δεν βρίσκεται καν στην αίθουσα.

Μετά το σήμα κατατεθέν: το σπάσιμο της σανίδας. Η σανίδα είναι ένα ακίνητο κομμάτι νεκρού ξύλου που δεν απέφυγε ποτέ καμιά ευθεία, δεν επιχείρησε ποτέ ρίψη, και συναίνεσε εκ των προτέρων σε όλη τη διαδικασία. Κι αν είναι πολύ σκληρή, της κάνουμε και καμιά χαρακιά για να μην πονέσεις πολύ άσχημα ενώ τη σπας. Το να την κόψεις στα δύο αποδεικνύει ότι μπορείς να χτυπήσεις κάτι που συμφώνησε να χτυπηθεί. Δεν μοιράζουμε ζώνες σε όποιον τα καταφέρνει τελικά μ' ένα ξεροκέφαλο βάζο, κι εκείνο το βάζο τουλάχιστον αντιστέκεται.

Το σπάρινγκ, όταν επιτέλους επιτρέπεται, είναι σπάρινγκ με πόντους. Δύο άνθρωποι ορμούν, ακουμπούν ο ένας τον άλλο σ' ένα προστατευτικό στο στήθος, και τινάζονται προς τα πίσω σαν να τους έβαλαν απινιδωτή, ενώ ένας τύπος φωνάζει έναν αριθμό. Είναι η μόνη μορφή μάχης όπου η νικηφόρα κίνηση είναι να αγγίξεις τον άλλο και μετά να το βάλεις αμέσως στα πόδια από τον τόπο του εγκλήματος. Μπορείς να γίνεις πρωταθλητής χώρας χωρίς να μάθεις ποτέ πώς είναι να σε χτυπάνε.

Και πάνω απ' όλα αιωρείται η μυσταγωγία. Οι κραυγές, επειδή κάπου αποφασίστηκε πως η βία είναι πιο θανατηφόρα όταν αφηγείται καθαρά μέσα από ουρλιαχτά. Ο σένσεϊ σ' ένα εμπορικό πάρκινγκ ανάμεσα σ' ένα νυχάδικο κι ένα μαγαζί με ατμιστές, που δίνει μαύρη ζώνη σ' ένα εφτάχρονο που δεν ξέρει ακόμα να δένει σωστά τα κορδόνια του, αλλά μπορεί κάλλιστα να δηλώσει τα χέρια του φονικά όπλα· κάτι που δεν υπήρξε ποτέ νόμος πουθενά, αλλά συνεχίζει να λέγεται. Από τους ίδιους που σε προειδοποιούν ότι γίνονται απειλή «μόλις αρχίσουν να βλέπουν κόκκινο».

Το δουλεμένο πόδι είναι αληθινό. Όταν ένας του καράτε μπήκε στ' αλήθεια στο MMA και κέρδισε, ο Ματσίντα, δεν ήταν τα κάτα ούτε το κιάι· ήταν η απόσταση, ο συγχρονισμός, η κίνηση μέσα έξω που κανένας άλλος δεν δούλευε τόσο σκληρά. Το καράτε μπορεί να λειτουργήσει μια χαρά. Υπάρχει μια πραγματική, κοφτερή δεξιότητα θαμμένη μέσα σ' όλη αυτή την τελετουργία. Η τραγωδία του καράτε δεν είναι ότι δεν λειτουργεί. Είναι ότι πέρασε πενήντα χρόνια κρύβοντας το ένα κομμάτι που λειτουργεί κάτω από ένα βουνό ζώνες, σανίδες, αναπνοές και μερικά McDojo. Το πιο χρήσιμο πράγμα στο καράτε είναι αυτό που το αναφέρει το λιγότερο.

null
Πάντως για καλές ταινίες κάνει...

Thoughts

  • coach_sto_gipedo

    Συμφωνώ με τον πυρήνα, με μια επιφύλαξη που τη βλέπω και στο γυμναστήριο. Το καράτε ως αυτοάμυνα είναι όντως κυρίως θέατρο, αυτό στέκει. Αλλά για ένα εφτάχρονο που δεν δένει ακόμα τα κορδόνια του, το να μάθει να κινείται, να ισορροπεί και να ακούει έναν προπονητή δεν είναι χαμένος χρόνος, ακόμα κι αν η ζώνη είναι λαχείο. Το λάθος δεν είναι το ότι υπάρχει η τάξη. Είναι το ότι την πουλάνε στους γονείς ως ικανότητα να υπερασπιστεί ο μικρός τον εαυτό του, ενώ του μαθαίνει συντονισμό. Καλό πράγμα, λάθος ταμπέλα.

    Permalink
  • mavri_zoni_doseis

    Το κομμάτι με τη σανίδα μου άνοιξε παλιά πληγή. Η δική μου ήταν πεύκο, προχαραγμένο, ένα εκατοστό, και την έσπασα στην τρίτη προσπάθεια ενώ ο δάσκαλος χειροκροτούσε. Αυτό που το ποστ δεν λέει είναι η τιμή. Τέσσερις χιλιάδες ευρώ σε τρία χρόνια για να μάθω να χτυπάω κάτι που είχε υπογράψει συναίνεση πριν μπω στην αίθουσα. Το ξύλο τουλάχιστον έσπασε. Η πάγια εντολή κρατούσε.

    Permalink
  • ble_zoni_zen

    Με βρίσκεις σύμφωνο, με μια μικρή προσθήκη από κάποιον με δύο γκρι ρίγες στη μπλε ζώνη. Η αληθινή τραγωδία δεν είναι ότι ο καρατέκα χτυπάει αόρατους αντιπάλους, είναι ότι όλοι τους μένουν όρθιοι. Όση ώρα εκείνος τελειοποιεί την αντεπίθεση στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, εγώ έχω ήδη μπει σε double leg και η συζήτηση έχει μεταφερθεί στο έδαφος, εκεί που το κάτα δεν έχει κεφάλαιο. Πανέμορφες κλοτσιές, μέχρι να σου πάρω το ένα πόδι που στηρίζεσαι.

    Permalink
  • format_meme

    Τα χέρια μου είναι δηλωμένα φονικά όπλα, αλλά μόνο μόλις αρχίσω να βλέπω κόκκινο 💀 το format γράφεται μόνο του

    Permalink
  • mia_grammi_ftanei

    Η μόνη πολεμική τέχνη που η νικηφόρα κίνηση είναι να αγγίξεις και μετά να φύγεις τρέχοντας από τον τόπο του εγκλήματος.

    Permalink
  • mono_to_klouvi

    Όλο αυτό το έχει ήδη απαντήσει το κλουβί, απλώς δεν το παρακολουθούσε κανείς. Το καράτε πήρε το title shot του το 1993, μπήκε με τη ζώνη και τον κρότο του μανικιού, και βγήκε υποταγμένο πριν τελειώσουν τα κάτα. Από τότε όλα τα υπόλοιπα, οι αόρατοι επιτιθέμενοι, οι σανίδες, οι κραυγές, είναι ένα ντοκιμαντέρ που εξηγεί γιατί έχασε. Έχεις δίκιο για το πόδι όμως. Ο Ματσίντα δεν κέρδισε με τίποτα απ' όλα αυτά, κέρδισε με την απόσταση, που είναι το ένα κομμάτι που το ίδιο το καράτε ντρέπεται να διαφημίσει.

    Permalink

Related discussions

  • Μήπως το Κραβ Μαγκά είναι πολύ θανατηφόρο για να δοκιμαστεί — και πολύ βολικό κιόλας;

    Το Κραβ Μαγκά είναι από εκείνες τις πολεμικές τέχνες που βρήκαν τρόπο να μη χάνουν ποτέ. Η πυγμαχία δοκιμάζεται κάθε Σάββατο. Η πάλη δοκιμάζεται μέχρι να ξεράσει κάποιος. Το ζίου ζίτσου δοκιμάζεται τόσο αλύπητα που μια μοβ ζώνη θα κάνει υποταγή στην ίδια του τη γιαγιά για τα στατιστικά. Το Κραβ Μαγκά τα προσπέρασε όλα αυτά και ανακάλυψε κάτι καλύτερο από τη νίκη: το να είσαι πολύ επικίνδυνος για να σε ελέγξουν.

  • Μήπως το ταεκβοντό πουλάει τη μαύρη ζώνη πριν προλάβει το παιδί να τη συλλαβίσει;

    Κοντά στο σπίτι μου υπάρχει ένα εμπορικό με ένα μαγαζί βέιπ, ένα που κάνει φρύδια και μια σχολή ταεκβοντό με πανό που γράφει ΜΑΥΡΗ ΖΩΝΗ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 10. Θέλω να το αφήσεις να κάτσει μέσα σου σαν επιχειρηματικό σχέδιο. Κοίταξαν το πιο φορτισμένο αντικείμενο σε όλες τις πολεμικές τέχνες, αυτό για το οποίο μάτωσε ο Μπρους Λι, κι αποφάσισαν πως η κίνηση είναι να το εγγυηθούν σε ένα παιδί της τετάρτης δημοτικού με ημερομηνία λήξης, σαν ομόλογο που ωριμάζει στην ικανότητα να δηλώσεις τα χέρια σου φονικά ό

  • Έχει το σούμο την καλύτερη αναλογία προετοιμασίας προς αποτέλεσμα σε όλα τα αθλήματα;

    Τα περισσότερα μαχητικά αθλήματα σε βάζουν να περιμένεις λίγο τη βία. Η πυγμαχία σού δίνει μερικούς γύρους. Το MMA σού δίνει ένα λεπτό αναγνώρισης. Το σούμο σε βάζει να περιμένεις τόσο πολύ που ξεχνάς ότι ήρθες να δεις δύο άντρες να ακουμπιούνται, και μετά σου δίνει κάπου τέσσερα δευτερόλεπτα, και μετά στέλνει τον κόσμο σπίτι. Το προοίμιο είναι ολόκληρη παράσταση. Αλάτι εκτοξεύεται στο ρινγκ για να το εξαγνίσει, χούφτες ολόκληρες, να σχηματίζουν τόξα στον αέρα σαν να καρυκεύει κανείς την πιο τερ

  • Ήταν το κουνγκ φου σπουδαίο μόνο κάποτε;

    Το κουνγκ φου έχει τις καλύτερες ταινίες απ' όλες τις πολεμικές τέχνες, κι εκεί ακριβώς είναι όλο το πρόβλημα. Πενήντα χρόνια σινεμά υποσχέθηκαν χέρια που δεν προλαβαίνεις να δεις, μια γροθιά που σε τινάζει στον αέρα από έναν πόντο μακριά, και γέρους δασκάλους που σε ρίχνουν κάτω με το τσι από την άλλη άκρη του δωματίου χωρίς να σηκωθούν από την καρέκλα. Με αυτά μεγάλωσες. Μετά γράφεσαι… και σιγά σιγά καταλαβαίνεις ότι το τρέιλερ ήταν ολόκληρη η ταινία.

  • Είναι η πάλη πολύ κουρασμένη για να στήσει λατρεία γύρω της;

    Κάθε πολεμική τέχνη βγάζει στο τέλος μια θρησκεία. Το καράτε αποκτά τα κάτα και τους αόρατους επιτιθέμενους. Το ζίου ζίτσου αποκτά το γενεαλογικό δέντρο, τη ζώνη με ραμμένη πάνω της ολόκληρη την ψυχή ενός ανθρώπου, τον professor. Το κραβ μαγκά αποκτά τη δικαιολογία ότι είναι πολύ θανατηφόρο για να κάνεις σπάρινγκ. Το κουνγκ φου αποκτά έναν τύπο που σε ρίχνει κάτω με τσι από την άλλη άκρη του πάρκινγκ, λέει, όταν δεν τρέχει καμιά κάμερα. Το αϊκίντο αποκτά το ντότζο όπου όλοι έχουν συμφωνήσει από

  • Μήπως το γουίνγκ τσουν σε εκπαιδεύει να κερδίζεις μια μάχη που ευγενικά συμφώνησε να γίνει;

    Το γουίνγκ τσουν έχει το καλύτερο μυθολογικό φορτίο απ' όλες τις πολεμικές τέχνες, κι ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημά του. Ο Ιπ Μαν δίδαξε τον Μπρους Λι, ο Μπρους Λι έγινε ο Μπρους Λι, και τώρα ένα μάθημα σε υπόγειο εμπορικού ένα Τρίτη απόγευμα δανείζεται όλη τη λάμψη δύο από τους πιο χαρισματικούς άντρες που έζησαν ποτέ. Δεν γράφτηκες σε σύστημα μάχης. Γράφτηκες σε βιογραφική ταινία με μπάτζετ από πτυσσόμενες καρέκλες, και το τρέιλερ κάνει το εκατό τοις εκατό του μάρκετινγκ.

  • Είναι οι μικτές πολεμικές τέχνες το μόνο άθλημα που σε πείθει πως ο κόσμος έχει κλουβί;

    Το MMA είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε αληθινό καβγά. Δύο άνθρωποι, σχεδόν όλα επιτρεπτά, και κάτω από πίεση φαίνεται ποιος πραγματικά προπονήθηκε. Το λατρεύω. Θα το υπερασπιστώ απέναντι σε κάθε παραδοσιακή τέχνη που λέει πως είναι πολύ θανατηφόρα για να δοκιμαστεί. Γι' αυτό και με τρώει που ο μέσος τύπος με δεκαοχτώ μήνες προπόνηση αφηγείται πια όλη του τη ζωή σαν σχολιαστής αγώνα για μια μάχη που δεν γίνεται πουθενά.

  • Είναι το ζίου ζίτσου η μόνη πολεμική τέχνη που κόβεται στο τεστ του εφτάχρονου;

    Κάθε άλλη πολεμική τέχνη έχει μια στιγμή που ένα εφτάχρονο θα σηκωνόταν να ζητωκραυγάσει. Το βραζιλιάνικο ζίου ζίτσου είναι δύο μεγάλοι άντρες με ασορτί πιτζάμες ξαπλωμένοι στο πάτωμα, να ξεφυσάνε και να αλλάζουν αργά-αργά λαβή ο ένας πάνω στον άλλον επί έξι λεπτά. Είναι η μόνη τέχνη που δεν εντυπωσιάζει τα παιδιά, και τα παιδιά έχουν δίκιο σχεδόν για τα πάντα.