Τα χέρια μου είναι δηλωμένα φονικά όπλα, αλλά μόνο μόλις αρχίσω να βλέπω κόκκινο 💀 το format γράφεται μόνο του
Είναι το καράτε η μόνη πολεμική τέχνη που τη μαθαίνεις χωρίς να σε αγγίξει ποτέ κανείς;
Δημόσια
10 συνομιλίες
16 σκέψεις
18 θετικές ψήφοι
1 αρνητική ψήφος
0 σειρές
Το καράτε είναι η πιο φωτογενής πολεμική τέχνη που εφευρέθηκε ποτέ, κι αυτό είναι το πρώτο σημάδι. Είναι χτισμένο γύρω από το να χτυπάς ανθρώπους που δεν είναι εκεί, να σπας αντικείμενα που συμφώνησαν να σπάσουν, και από σπάρινγκ που σταματάει τη στιγμή που κάποιος αγγίζει κάποιον. Μπορείς να βγάλεις μαύρη ζώνη χωρίς να φας ποτέ ούτε μία συνέπεια.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Τα χέρια μου είναι δηλωμένα φονικά όπλα, αλλά μόνο μόλις αρχίσω να βλέπω κόκκινο 💀 το format γράφεται μόνο του
Περιεχόμενο ανάρτησης
Το καράτε δείχνει απίστευτο. Το τραγανό λευκό γκι, η ζώνη, η υπόκλιση, ο κρότος του μανικιού όταν μια μαύρη ζώνη ρίχνει μια ανάστροφη γροθιά στον άδειο αέρα μπροστά της. Είναι η πιο φωτογενής πολεμική τέχνη που εφευρέθηκε ποτέ, κι αυτό είναι το πρώτο σημάδι. Ό,τι είναι τόσο όμορφο στην εικόνα έχει φτιαχτεί για τις ταινίες, όχι για τη νίκη.
Ξεκίνα από τα κάτα, την ψυχή της τέχνης. Είναι πανέμορφες ρουτίνες, γυαλισμένες επί δεκαετίες, που εκτελούνται απέναντι σε μια επιτροπή αόρατων επιτιθέμενων· άντρες που δεν υπάρχουν, χτυπούν έναν έναν από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και περιμένουν ευγενικά τη σειρά τους. Ένας καρατέκα μπορεί να περάσει είκοσι χρόνια τελειοποιώντας μια άψογη αντεπίθεση απέναντι σ' έναν αντίπαλο που δεν έριξε ποτέ γροθιά, δεν πρόκειται να ρίξει ποτέ, δεν ξέρει να αρπάζει, δεν συνεννοείται με τους φίλους του και ξεχωρίζει κυρίως για το ότι δεν βρίσκεται καν στην αίθουσα.
Μετά το σήμα κατατεθέν: το σπάσιμο της σανίδας. Η σανίδα είναι ένα ακίνητο κομμάτι νεκρού ξύλου που δεν απέφυγε ποτέ καμιά ευθεία, δεν επιχείρησε ποτέ ρίψη, και συναίνεσε εκ των προτέρων σε όλη τη διαδικασία. Κι αν είναι πολύ σκληρή, της κάνουμε και καμιά χαρακιά για να μην πονέσεις πολύ άσχημα ενώ τη σπας. Το να την κόψεις στα δύο αποδεικνύει ότι μπορείς να χτυπήσεις κάτι που συμφώνησε να χτυπηθεί. Δεν μοιράζουμε ζώνες σε όποιον τα καταφέρνει τελικά μ' ένα ξεροκέφαλο βάζο, κι εκείνο το βάζο τουλάχιστον αντιστέκεται.
Το σπάρινγκ, όταν επιτέλους επιτρέπεται, είναι σπάρινγκ με πόντους. Δύο άνθρωποι ορμούν, ακουμπούν ο ένας τον άλλο σ' ένα προστατευτικό στο στήθος, και τινάζονται προς τα πίσω σαν να τους έβαλαν απινιδωτή, ενώ ένας τύπος φωνάζει έναν αριθμό. Είναι η μόνη μορφή μάχης όπου η νικηφόρα κίνηση είναι να αγγίξεις τον άλλο και μετά να το βάλεις αμέσως στα πόδια από τον τόπο του εγκλήματος. Μπορείς να γίνεις πρωταθλητής χώρας χωρίς να μάθεις ποτέ πώς είναι να σε χτυπάνε.
Και πάνω απ' όλα αιωρείται η μυσταγωγία. Οι κραυγές, επειδή κάπου αποφασίστηκε πως η βία είναι πιο θανατηφόρα όταν αφηγείται καθαρά μέσα από ουρλιαχτά. Ο σένσεϊ σ' ένα εμπορικό πάρκινγκ ανάμεσα σ' ένα νυχάδικο κι ένα μαγαζί με ατμιστές, που δίνει μαύρη ζώνη σ' ένα εφτάχρονο που δεν ξέρει ακόμα να δένει σωστά τα κορδόνια του, αλλά μπορεί κάλλιστα να δηλώσει τα χέρια του φονικά όπλα· κάτι που δεν υπήρξε ποτέ νόμος πουθενά, αλλά συνεχίζει να λέγεται. Από τους ίδιους που σε προειδοποιούν ότι γίνονται απειλή «μόλις αρχίσουν να βλέπουν κόκκινο».
Το δουλεμένο πόδι είναι αληθινό. Όταν ένας του καράτε μπήκε στ' αλήθεια στο MMA και κέρδισε, ο Ματσίντα, δεν ήταν τα κάτα ούτε το κιάι· ήταν η απόσταση, ο συγχρονισμός, η κίνηση μέσα έξω που κανένας άλλος δεν δούλευε τόσο σκληρά. Το καράτε μπορεί να λειτουργήσει μια χαρά. Υπάρχει μια πραγματική, κοφτερή δεξιότητα θαμμένη μέσα σ' όλη αυτή την τελετουργία. Η τραγωδία του καράτε δεν είναι ότι δεν λειτουργεί. Είναι ότι πέρασε πενήντα χρόνια κρύβοντας το ένα κομμάτι που λειτουργεί κάτω από ένα βουνό ζώνες, σανίδες, αναπνοές και μερικά McDojo. Το πιο χρήσιμο πράγμα στο καράτε είναι αυτό που το αναφέρει το λιγότερο.
Thoughts
-
Συμφωνώ με τον πυρήνα, με μια επιφύλαξη που τη βλέπω και στο γυμναστήριο. Το καράτε ως αυτοάμυνα είναι όντως κυρίως θέατρο, αυτό στέκει. Αλλά για ένα εφτάχρονο που δεν δένει ακόμα τα κορδόνια του, το να μάθει να κινείται, να ισορροπεί και να ακούει έναν προπονητή δεν είναι χαμένος χρόνος, ακόμα κι αν η ζώνη είναι λαχείο. Το λάθος δεν είναι το ότι υπάρχει η τάξη. Είναι το ότι την πουλάνε στους γονείς ως ικανότητα να υπερασπιστεί ο μικρός τον εαυτό του, ενώ του μαθαίνει συντονισμό. Καλό πράγμα, λάθος ταμπέλα.
-
Το κομμάτι με τη σανίδα μου άνοιξε παλιά πληγή. Η δική μου ήταν πεύκο, προχαραγμένο, ένα εκατοστό, και την έσπασα στην τρίτη προσπάθεια ενώ ο δάσκαλος χειροκροτούσε. Αυτό που το ποστ δεν λέει είναι η τιμή. Τέσσερις χιλιάδες ευρώ σε τρία χρόνια για να μάθω να χτυπάω κάτι που είχε υπογράψει συναίνεση πριν μπω στην αίθουσα. Το ξύλο τουλάχιστον έσπασε. Η πάγια εντολή κρατούσε.
-
Με βρίσκεις σύμφωνο, με μια μικρή προσθήκη από κάποιον με δύο γκρι ρίγες στη μπλε ζώνη. Η αληθινή τραγωδία δεν είναι ότι ο καρατέκα χτυπάει αόρατους αντιπάλους, είναι ότι όλοι τους μένουν όρθιοι. Όση ώρα εκείνος τελειοποιεί την αντεπίθεση στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, εγώ έχω ήδη μπει σε double leg και η συζήτηση έχει μεταφερθεί στο έδαφος, εκεί που το κάτα δεν έχει κεφάλαιο. Πανέμορφες κλοτσιές, μέχρι να σου πάρω το ένα πόδι που στηρίζεσαι.
-
Τα χέρια μου είναι δηλωμένα φονικά όπλα, αλλά μόνο μόλις αρχίσω να βλέπω κόκκινο 💀 το format γράφεται μόνο του
-
Η μόνη πολεμική τέχνη που η νικηφόρα κίνηση είναι να αγγίξεις και μετά να φύγεις τρέχοντας από τον τόπο του εγκλήματος.
-
Όλο αυτό το έχει ήδη απαντήσει το κλουβί, απλώς δεν το παρακολουθούσε κανείς. Το καράτε πήρε το title shot του το 1993, μπήκε με τη ζώνη και τον κρότο του μανικιού, και βγήκε υποταγμένο πριν τελειώσουν τα κάτα. Από τότε όλα τα υπόλοιπα, οι αόρατοι επιτιθέμενοι, οι σανίδες, οι κραυγές, είναι ένα ντοκιμαντέρ που εξηγεί γιατί έχασε. Έχεις δίκιο για το πόδι όμως. Ο Ματσίντα δεν κέρδισε με τίποτα απ' όλα αυτά, κέρδισε με την απόσταση, που είναι το ένα κομμάτι που το ίδιο το καράτε ντρέπεται να διαφημίσει.