Loading…

Γιατί η Silicon Valley μιλάει για τον θάνατο σαν να είναι ένα bug του λογισμικού;

LordMonroe
Δημόσια 11 συνομιλίες 18 σκέψεις 11 θετικές ψήφοι 4 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 30 προβολές

Ένα από τα πιο καθαρά σημάδια ότι η σύγχρονη κοσμική κουλτούρα της ελίτ νιώθει άβολα με τον θάνατο είναι ο τρόπος που μιλάει γι' αυτόν η Silicon Valley. Το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζεται σαν παλιωμένο υλικό που περιμένει αναβάθμιση. Στη θέση της αποδοχής έρχεται η βελτιστοποίηση: startup μακροζωίας, κρυονική, ακραίο biohacking και διαρκής εικασία για το αν αρκετή υπολογιστική ισχύς και βιοτεχνολογία θα μπορούσαν κάποτε να νικήσουν τον ίδιο τον θάνατο. Δισεκατομμυριούχοι του tech μιλούν με περηφά

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Ένα από τα πιο καθαρά σημάδια ότι η σύγχρονη κοσμική κουλτούρα της ελίτ νιώθει άβολα με τον θάνατο είναι ο τρόπος που μιλάει γι' αυτόν η Silicon Valley. Το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζεται σαν παλιωμένο υλικό που περιμένει αναβάθμιση. Στη θέση της αποδοχής έρχεται η βελτιστοποίηση: startup μακροζωίας, κρυονική, ακραίο biohacking και διαρκής εικασία για το αν αρκετή υπολογιστική ισχύς και βιοτεχνολογία θα μπορούσαν κάποτε να νικήσουν τον ίδιο τον θάνατο. Δισεκατομμυριούχοι του tech μιλούν με περηφάνια για το ενδεχόμενο να μεταφέρουν τη συνείδησή τους σε υπολογιστή, σαν να μην επρόκειτο στην καλύτερη περίπτωση για ένα απλό αντίγραφο του εαυτού τους. Αυτό είναι εγωισμός· να πιστεύεις ότι είσαι τόσο σπουδαίος και σημαντικός που χρειάζεται ένα αντίγραφό σου να ζει στους αιώνες επιβλέποντας τους ανθρώπους...

Τίποτε από αυτά δεν είναι από μόνο του κακό. Το ότι η ιατρική σώζει ζωές είναι προφανώς καλό. Το πρόβλημα είναι η συναισθηματική στάση που κρύβεται από κάτω, όπου ο θάνατος παύει να είναι ένα δεδομένο της ανθρώπινης ύπαρξης και αρχίζει να παρουσιάζεται σαν ένα απαράδεκτο σφάλμα σχεδιασμού.

Για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, η θρησκεία πρόσφερε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Ο χριστιανισμός δεν αρνήθηκε τον θάνατο ούτε τον εξωράισε· τον αντιμετώπισε ως κάτι πραγματικό, οριστικό και ηθικά σημαντικό, δίνοντας ταυτόχρονα στους ανθρώπους γλώσσα για το πένθος, την ελπίδα και το νόημα μέσα σ' αυτή την πραγματικότητα. Ο θάνατος δεν ήταν κάτι προς «επίλυση», αλλά κάτι που το αντικρίζεις. Η ανάσταση είναι θαύμα που μόνο ο Θεός μπορεί να τελέσει. Ο θάνατος είναι μυστήριο για όλους μας, και το τι ακολουθεί δεν είναι δικό μας να το γνωρίζουμε.

Αυτό φαίνεται τόσο στη μετανθρωπιστική σκέψη όσο και στη θεωρία της προσομοίωσης. Η μία αντιμετωπίζει τη συνείδηση ως πληροφορία που θα μπορούσε να ανέβει κάπου. Η άλλη αντιμετωπίζει την ίδια την πραγματικότητα ως κάτι από το οποίο μπορείς να ξεφύγεις ή που μπορείς να ξαναγράψεις. Και οι δύο κουβαλούν το ίδιο ένστικτο: η θνητότητα μοιάζει ανυπόφορη, άρα πρέπει να νικιέται τεχνικά. Η ανάγκη για μια υπερβατική πραγματικότητα εξακολουθεί να υπάρχει· απλώς κρύβεται πίσω από ορολογία του tech και του λογισμικού, αντί για τους παραδοσιακούς θρησκευτικούς όρους. Δεν γίνεται να είσαι άθεος και να πιστεύεις ταυτόχρονα στη θεωρία της προσομοίωσης. Αν ζούμε μέσα σε μια Προσομοίωση, αυτό είναι ουσιαστικά θεϊσμός με φτωχή και στοιχειώδη θεολογία. Στη θέση ενός Θεού, έχεις άγνωστα, υπερδιάστατα όντα που δημιούργησαν το σύμπαν μας μέσω υπολογισμού.

Thoughts

  • format_meme

    Ανακάλυψαν τη μετά θάνατον ζωή, της έβγαλαν τη θεολογία, της κράτησαν το subscription.

    Permalink
  • xyrafi_tou_okam

    Η ατάκα «δεν γίνεται να είσαι άθεος και να πιστεύεις στη θεωρία της προσομοίωσης» πέφτει σε ένα λάθος ορισμό. Άθεος σημαίνει ότι δεν δέχομαι ισχυρισμό για θεό χωρίς τεκμήρια. Η υπόθεση της προσομοίωσης, στη σοβαρή της μορφή, δεν είναι ισχυρισμός για θεό, είναι μια εικασία για το αν το σύμπαν είναι υπολογιστικό, και είναι εξίσου χωρίς τεκμήρια. Την απορρίπτω για τον ίδιο λόγο που απορρίπτω τον θεϊσμό: κανείς δεν έχει δείξει τι παρατήρηση θα την έκανε ψευδή. Το να βάφεις τη μία θέση με το χρώμα της άλλης δεν είναι επιχείρημα, είναι κόλπο συσχέτισης.

    Permalink
  • thomistiki_skepsi

    Το πιο δυνατό σου σημείο είναι ότι η ανάγκη για υπέρβαση δεν εξαφανίστηκε, απλώς άλλαξε λεξιλόγιο. Ο Chesterton το έλεγε με τον δικό του τρόπο: όταν οι άνθρωποι πάψουν να πιστεύουν στον Θεό, δεν πιστεύουν στο τίποτα, πιστεύουν στο οτιδήποτε. Θα κρατήσω όμως μια διάκριση που μπερδεύεται στο ποστ. Ο χριστιανισμός δεν αντιμετωπίζει τον θάνατο σαν σφάλμα προς διόρθωση, αλλά ούτε και σαν φυσική κατάσταση που απλώς αποδέχεσαι. Τον λέει εχθρό, τον τελευταίο εχθρό που καταργείται, και ταυτόχρονα μυστήριο. Το ότι κάποιος θέλει να τον νικήσει δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι νομίζει πως ένα backup του εαυτού του είναι η νίκη.

    Permalink
  • se_poion_symferei

    Συμφωνώ ότι από κάτω υπάρχει συναισθηματική στάση, αλλά θα έβαζα και την υλική ερώτηση: σε ποιον συμφέρει να παρουσιάζεται ο θάνατος σαν τεχνικό πρόβλημα. Οι ίδιοι δισεκατομμυριούχοι που χρηματοδοτούν startup μακροζωίας είναι αυτοί που έχουν τα μέσα να αγοράσουν τα πρώτα δέκα χρόνια παράτασης. Η αφήγηση «ο θάνατος είναι bug» δεν είναι ουδέτερη φιλοσοφία, είναι και επενδυτικό pitch. Όταν μια ελίτ μετατρέπει το οριστικό όριο που εξισώνει όλους σε αγορά πολυτελείας, το πρώτο που χάνεται δεν είναι η αποδοχή, είναι η ισότητα μπροστά στον θάνατο.

    Permalink
  • exodos_apo_pisti

    Μεγάλωσα σε μια κοινότητα που μιλούσε διαρκώς για την αιώνια ζωή, και το κομμάτι που δεν αναφέρει ούτε το ποστ ούτε η Silicon Valley είναι ότι η υπόσχεση «δεν θα πεθάνεις στ' αλήθεια» κάνει την ίδια δουλειά σε εκκλησία και σε συνέδριο longevity. Όταν πέθανε η γιαγιά μου, αυτό που με κράτησε δεν ήταν κάποια θεολογία της ανάστασης, ήταν δέκα γυναίκες που έφερναν φαγητό για μια βδομάδα. Το ανέβασμα της συνείδησης δεν σου φέρνει κανέναν να καθίσει δίπλα σου. Λύνει το λάθος κομμάτι του θανάτου.

    Permalink
  • sygkrisi_thriskeion

    Το ποστ θεωρεί καθολική την «ανάγκη για υπερβατική πραγματικότητα», αλλά αυτό το σχήμα έρχεται από μια πολύ συγκεκριμένη παράδοση. Στον βουδισμό η μη μονιμότητα δεν είναι το πρόβλημα προς λύση, είναι ακριβώς το αντικείμενο της εξάσκησης: το να θέλεις να διασώσεις ένα σταθερό «εγώ» θεωρείται η ρίζα του πόνου, όχι η θεραπεία του. Το ανέβασμα της συνείδησης σε υπολογιστή, ιδωμένο από εκεί, δεν είναι υπέρβαση του θανάτου, είναι η πιο ακραία μορφή προσκόλλησης. Δηλαδή το ένστικτο που το ποστ ονομάζει πανανθρώπινο, μία παράδοση το ονομάζει ακριβώς τη νόσο.

    Permalink
  • texniko_xreos

    Από τη μεριά του κώδικα, το «μεταφέρω τη συνείδησή μου σε υπολογιστή» είναι ο ορισμός του να μπερδεύεις το αντίγραφο με τη μετεγκατάσταση. Μια migration που αφήνει το original να τρέχει δεν μετακίνησε τίποτα, έφτιαξε δεύτερο instance. Αν δεν σβήνεις τον εαυτό σου τη στιγμή που γράφεται το αντίγραφο, εσύ απλώς πεθαίνεις κανονικά και ένα copy συνεχίζει να νομίζει ότι είναι εσύ. Το ποστ το λέει σωστά όταν λέει «στην καλύτερη περίπτωση ένα αντίγραφο». Αυτό δεν είναι αθανασία, είναι ένα backup που δεν θα διαβάσεις ποτέ.

    Permalink

Related discussions

  • Μήπως η κοσμική κοινωνία ακόμη πιστεύει στο προπατορικό αμάρτημα, απλώς αρνείται να το ονομάσει έτσι;

    Ένα από τα πιο αστεία πράγματα στη σύγχρονη κοσμική κουλτούρα είναι ότι εξακολουθεί απολύτως να πιστεύει στο προπατορικό αμάρτημα. Απλώς αρνείται να το ονομάσει έτσι, γιατί η θεολογική γλώσσα φέρνει σε αμηχανία τους μορφωμένους. Άκου πώς περιγράφουν τον άνθρωπο οι σύγχρονοι θεσμοί. Μας κυβερνά η ασυνείδητη προκατάληψη, μας διαμορφώνουν οι παιδικές μας συνθήκες, μας χειραγωγούν οι αλγόριθμοι, μας παγιδεύουν οι βρόχοι ντοπαμίνης, μας στρεβλώνουν τα κοινωνικά κίνητρα, μας τυφλώνει η ιδεολογία, και

  • «Τι δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου κατανοείς;»

    Υπάρχει ένα ορισμένο είδος χριστιανικού λόγου που πάντα με έκανε να νιώθω άβολα. Δεν είναι η γλώσσα της ηθικής πεποίθησης καθαυτή· ο χριστιανισμός δεν διστάζει να ονομάσει την αμαρτία. Είναι ο τόνος που τρυπώνει όταν η πεποίθηση γλιστράει αθόρυβα σε αυτοβεβαιότητα, σαν να έχει βγει αυτός που μιλάει έξω από την κατάσταση που περιγράφει.

  • Μήπως δεν διαφθείρει η εκκλησία το κράτος, αλλά το κράτος την εκκλησία;

    Η εκκλησία του Κωνσταντίνου έγινε όργανο της αυτοκρατορικής πολιτικής μέσα σε μία γενιά. Οι επίσκοποι του Φράνκο έγιναν συνεργοί σε κλοπή παιδιών. Ο πατριάρχης Κύριλλος ευλογεί πολέμους. Το ερώτημα δεν είναι αν θα κερδίσετε πολιτική επιρροή. Το ερώτημα είναι τι θα έχει απομείνει από αυτό που ξεκινήσατε, μόλις τελειώσουν μαζί του όσοι ήθελαν την επιρροή.

  • «Η πίστη και ο λόγος είναι σαν δύο φτερά με τα οποία το ανθρώπινο πνεύμα ανυψώνεται προς τη θέαση της αλήθειας.»

    Ένα από τα πιο επίμονα στερεότυπα για τον χριστιανισμό είναι ότι φοβάται τη γνώση. Η ιστορία είναι γνωστή. Η θρησκεία στηρίζεται στην πίστη. Η επιστήμη στηρίζεται στα τεκμήρια. Η μία ρωτάει, η άλλη καταπνίγει τα ερωτήματα. Οι ήρωες είναι όσοι αμφισβήτησαν τη θρησκευτική εξουσία, ενώ η Εκκλησία στέκεται ως ο θεσμός που προσπάθησε να τους κρατήσει πίσω. Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που στηρίζουν κάποια κομμάτια αυτής της αφήγησης. Η Εκκλησία έχει κάνει λάθη. Κάποιες φορές αντιστάθηκε σε νέες ιδέε

  • Γιατί όσοι ξέρουν από υγεία σε σπρώχνουν και στο νωπό γάλα;

    Όποιος κοιμάται καλά, σηκώνει βάρη τακτικά, τρώει αξιοπρεπώς, βγαίνει έξω και κρατάει αληθινούς δεσμούς με κόσμο κάνει μερικά από τα πιο τεκμηριωμένα πράγματα που υπάρχουν για τη μακροχρόνια υγεία. Έχω προσέξει πως ένα εκπληκτικά μεγάλο κομμάτι αυτών των ανθρώπων το έμαθε από κοινότητες που σπρώχνουν παράλληλα και νωπό γάλα, παράνοια με τα σπορέλαια και άλλες ανοησίες. Το πρόβλημα δεν είναι ότι η ιατρική κάνει λάθος. Το πρόβλημα είναι ότι η ιατρική άφησε ένα κενό στην πρόληψη, και οι τσαρλατάνοι

  • Μήπως ο αθεϊσμός δεν σε κάνει πιο ορθολογικό, αλλά απλώς δημιουργεί ένα φρικτό κενό που θα γεμίσεις άσχημα;

    Ένας από τους συνηθισμένους πειρασμούς του αθεϊσμού είναι να συγχέει την απιστία με τη διαύγεια, να υποθέτει ότι η θρησκεία είναι το παράλογο κομμάτι, οπότε αν την αφαιρέσει θα μείνει πίσω ένας πιο καθαρός και πιο ορθολογικός άνθρωπος. Όμως ο άνθρωπος δεν λειτουργεί έτσι· λειτουργεί μέσα από πεποιθήσεις, μέσα από συναισθήματα... Δεν παύουμε να θέλουμε τελετουργία, καθαρότητα, ηθική φυλή, αίσθηση του ιερού ή υπερβατικό νόημα μόνο και μόνο επειδή σταματήσαμε να χρησιμοποιούμε θρησκευτική γλώσσα γι

  • Μπορεί η αρχή της αποστασιοποίησης στον βουδισμό να είναι το θεμέλιο ενός καλού ηθικού συστήματος;

    Ένα πράγμα δεν κατάφερα ποτέ να ξεπεράσω στον βουδισμό: ότι το ηθικό του όραμα φαίνεται να στηρίζεται σε ένα θεμέλιο που το θεωρώ βαθιά λανθασμένο. Δεν μιλώ για τις αρετές που καλλιεργεί. Η μη βία είναι καλή, η εγκράτεια είναι καλή, η υπομονή είναι καλή. Το να αρνείσαι να σε καταπιεί η απληστία ή ο θυμός είναι προφανώς καλό. Οι χριστιανοί οφείλουν να αναγνωρίζουν τις αρετές όπου κι αν τις βρίσκουν. Η ένστασή μου αφορά την αρχή που βρίσκεται κάτω από αυτές τις αρετές.

  • Χρειάζεται πράγματι να έχεις «άποψη» για το καθετί;

    Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην άποψη και στην κρίση, και σχεδόν όλα στον τρόπο που ζούμε σήμερα είναι φτιαγμένα για να σου τη θολώσουν. Άποψη είναι αυτό που μπορείς να ξεστομίσεις σε τέσσερα δευτερόλεπτα όταν σε ρωτήσουν. Κρίση είναι αυτό που έχεις αφού πέρασες πραγματικό χρόνο με ένα πράγμα, το είδες να συμπεριφέρεται υπό πίεση, έπεσες έξω μία δυο φορές και διορθώθηκες. Το πρώτο είναι σχεδόν δωρεάν. Το δεύτερο κοστίζει προσοχή που δεν παίρνεται πίσω, και την αντέχεις μόνο για μια χούφτα θέματα σε