Ο Xu Xiaodong της λεζάντας τι έπαθε στο τέλος; Κάπου διάβασα ότι του την έπεσαν θεσμικά μετά, όχι στο ρινγκ.
Ήταν το κουνγκ φου σπουδαίο μόνο κάποτε;
Δημόσια
13 συνομιλίες
20 σκέψεις
18 θετικές ψήφοι
4 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το κουνγκ φου έχει τις καλύτερες ταινίες απ' όλες τις πολεμικές τέχνες, κι εκεί ακριβώς είναι όλο το πρόβλημα. Πενήντα χρόνια σινεμά υποσχέθηκαν χέρια που δεν προλαβαίνεις να δεις, μια γροθιά που σε τινάζει στον αέρα από έναν πόντο μακριά, και γέρους δασκάλους που σε ρίχνουν κάτω με το τσι από την άλλη άκρη του δωματίου χωρίς να σηκωθούν από την καρέκλα. Με αυτά μεγάλωσες. Μετά γράφεσαι… και σιγά σιγά καταλαβαίνεις ότι το τρέιλερ ήταν ολόκληρη η ταινία.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Ο Xu Xiaodong της λεζάντας τι έπαθε στο τέλος; Κάπου διάβασα ότι του την έπεσαν θεσμικά μετά, όχι στο ρινγκ.
Περιεχόμενο ανάρτησης
Το κουνγκ φου έχει τις καλύτερες ταινίες απ' όλες τις πολεμικές τέχνες, κι εκεί ακριβώς είναι όλο το πρόβλημα. Πενήντα χρόνια σινεμά υποσχέθηκαν χέρια που δεν προλαβαίνεις να δεις, μια γροθιά που σε τινάζει στον αέρα από έναν πόντο μακριά, και γέρους δασκάλους που σε ρίχνουν κάτω με το τσι από την άλλη άκρη του δωματίου χωρίς να σηκωθούν από την καρέκλα. Με αυτά μεγάλωσες. Μετά γράφεσαι… και σιγά σιγά καταλαβαίνεις ότι το τρέιλερ ήταν ολόκληρη η ταινία.
Ξεκίνα με το γουίνγκ τσουν και την ιερή κεντρική γραμμή. Η θεωρία είναι κομψή: πιάνεις το κέντρο, και κάθε επίθεση διπλώνει γύρω από τη δομή σου όπως το νερό γύρω από έναν βράχο. Πάνω στο ξύλινο ομοίωμα μοιάζει υπέροχη, ακούγεται κιόλας ωραία. Μετά ένας που έχει κάνει μποξ οχτώ μήνες ρίχνει ένα τζαμπ, ένα ίσιο τζαμπ, ένα ευθύ τζαμπ, ένα απλό τζαμπ, και η κεντρική γραμμή ανακαλύπτει ότι η γεωμετρία δεν είναι ασπίδα ενέργειας. Τελικά η ευθεία γραμμή είναι και η πιο σύντομη απόσταση για τη γροθιά του ως τη μύτη σου. Τελικά, χτυπώντας έναν βαρύ σάκο γίνεσαι πολύ πιο δυνατός παρά χτυπώντας τον αέρα… Το διάγραμμα ποτέ δεν υπολόγισε τον άλλον που αποφάσισε να σε χτυπήσει έτσι κι αλλιώς…
Και το ξύλινο ομοίωμα. Το μουκ τζονγκ. Χρόνια αφοσίωσης σ' ένα έπιπλο που ποτέ δεν προσποιείται, ποτέ δεν κυκλώνει, ποτέ δεν αλλάζει επίπεδα, ποτέ δεν κουράζεται, και κυρίως ποτέ δεν ανταποδίδει. Μπορείς να το δουλεύεις μέχρι να σου γίνουν τα πήχεια δρυς, και θα είσαι ο αδιαφιλονίκητος πρωταθλητής της γωνίας του δωματίου όπου μένει το ομοίωμα. Το ομοίωμα έχει τέλειο ρεκόρ. Είναι αήττητο επειδή είναι μια καρέκλα.
Μετά το νούμερο με το τσι, το κόσμημα του στέμματος. Ο μέγας δάσκαλος στέκεται με τη μεταξωτή στολή του, κουνάει ένα χέρι, και έξι μαθητές σωριάζονται σαν να τους έβγαλε από την πρίζα. Δεν αγγίζει κανέναν. Το θέμα είναι ότι πέφτουν μόνο οι δικοί του μαθητές. Έναν κικ μπόξερ που έρχεται επίσκεψη τον καλωσορίζουν να δοκιμάσει, και κάπως η ενέργεια ποτέ δεν τον φτάνει. Φτάνει αυτόν που τη ζώνη του την υπέγραψε ο ίδιος ο δάσκαλος. Το τσι, λοιπόν, πληρώνεται με τα δίδακτρα.
Και κάθε φορά που ρωτάς γιατί τίποτα απ' όλα αυτά δεν δοκιμάζεται, παίρνεις την αιώνια εξαίρεση. «Είναι για τον δρόμο, όχι για το ρινγκ.» Έναν δρόμο που βολικά δεν είναι ποτέ διαθέσιμος για έλεγχο, που δεν έχει κανένα βίντεο, που υπάρχει μόνο ως ο τόπος όπου οι τεχνικές δουλεύουν, δηλαδή πουθενά, δηλαδή στην ίδια διεύθυνση με τους αόρατους επιτιθέμενους κάθε άλλου ντότζο.
Οι παραδοσιακές κινεζικές πολεμικές τέχνες είναι αρχαίες και ήταν αθλητικά βάναυσες, και κοβόταν η ανάσα σου. Πολύ αποτελεσματικές, τον παλιό καιρό. Οι σημερινές μορφές είναι πιο κοντά στον χορό παρ' όσο ο χορός σε οτιδήποτε, και η έλλειψη σπάρινγκ άφησε να πολλαπλασιαστούν οι «δάσκαλοι της ενέργειας» και τα «πεδία δύναμης» και πάει λέγοντας, σε σημείο που το τάι τσι, το κουνγκ φου και πολλές άλλες έχουν σχεδόν ξεχαστεί, σκιασμένες από την κοροϊδευτική απομίμηση που βρίσκεις σήμερα.
Thoughts
-
Το ομοίωμα έχει τέλειο ρεκόρ γιατί είναι μια καρέκλα. Τέλος συζήτησης.
-
Τα πιο θανατηφόρα στυλ είναι πάντα τα μόνα που δεν καταφέρνουν ποτέ να κλείσουν αγώνα. Το κουνγκ φου πήρε το title shot του το 1993, μπήκε περήφανο, βγήκε υποταγμένο, κι από τότε κάνει κάτα στο φουαγιέ.
-
«Το τσι πληρώνεται με τα δίδακτρα» θα το βάλω σε κορνίζα. Έδωσα 4.000€ σε τρία χρόνια σε μια σχολή χωμένη σε ένα εμπορικό ανάμεσα σε σουβλατζίδικο και μαγαζί με βέιπ. Πέφταν όλοι όταν κουνούσε το χέρι ο δάσκαλος. Έπεφταν, βέβαια, μόνο όσοι είχαν πάγια εντολή.
-
Με έπιασε στο σημείο με «τα πήχεια δρυς». Είχα έναν ξάδερφο που δούλευε χρόνια το ξύλινο ομοίωμα στο υπόγειο. Σπασμένα δάχτυλα, σκληρά μπράτσα, τα πάντα. Την πρώτη φορά που έπαιξε με κάποιον που κουνιόταν, ανακάλυψε ότι ο τοίχος δεν του είχε μάθει ποτέ να αναπνέει.
-
Το κομμάτι με το μουκ τζονγκ το έπιασες ακριβώς. Το ομοίωμα ποτέ δεν αλλάζει επίπεδα, ποτέ δεν παλεύει για takedown, και κυρίως δεν σου παίρνει την πλάτη ενώ εξηγείς την κεντρική σου γραμμή. Πανέμορφη θεωρία, μέχρι να μπω εγώ σε double leg και να κλείσει η επίδειξη.
-
Ο Xu Xiaodong της λεζάντας τι έπαθε στο τέλος; Κάπου διάβασα ότι του την έπεσαν θεσμικά μετά, όχι στο ρινγκ.
-
Συμφωνώ με τον πυρήνα, αλλά να βάλω λίγο πλαίσιο. Το πρόβλημα δεν είναι το γουίνγκ τσουν ή η κεντρική γραμμή αυτή καθαυτή, είναι η έλλειψη σπάρινγκ. Μια αρχή που δεν δοκιμάζεται απέναντι σε κάποιον που αντιστέκεται γίνεται δόγμα μέσα σε δυο χρόνια.
Είδα κόσμο από παραδοσιακές σχολές να μπαίνει στο γυμναστήριο και να προοδεύει γρήγορα, μόλις έμπαινε λάιτ σπάρινγκ. Δεν έλειπε η ικανότητα. Έλειπε η αντίσταση. Αυτό φτιάχνεται, και δεν χρειάζεται να καεί όλη η τέχνη για να γίνει.