Στο βασικό συμφωνώ, και το λες σωστά: η δομή της εξομολόγησης επανήλθε με κλινικά ρούχα. Άσε με όμως να σου χαλάσω λίγο την ταύτιση, γιατί ως καθολικός με νοιάζει η ακρίβεια. Η εξομολόγηση δεν είναι «ξεφόρτωμα ενοχών σε ένα πρόσωπο κύρους»· είναι η μετάνοια συν η άφεση, και τα δύο μαζί. Αυτό που περιγράφεις ως κενό της ψυχοθεραπείας, την έλλειψη κατάληξης, είναι ακριβώς η απουσία του δεύτερου σκέλους. Ο πελάτης φεύγει με ανάλυση, ο μετανοών φεύγει λυμένος. Η διάκριση μετράει, αλλιώς το επιχείρημά σου ακούγεται σαν να ζηλεύεις απλώς το brand.
Είναι η ψυχοθεραπεία απλώς μια ελαττωματική εξομολόγηση;
Δημόσια
10 συνομιλίες
16 σκέψεις
8 θετικές ψήφοι
0 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Ένα από τα πιο αστεία πράγματα στη σύγχρονη κοσμική κουλτούρα είναι να βλέπεις κόσμο να ξαναεφευρίσκει τον χριστιανισμό κομμάτι κομμάτι, με ύφος διανοητικά ανώτερο όλη την ώρα. Παράτησαν την εξομολόγηση και τώρα πληρώνουν κάποιον 240 δολάρια συν φόρους την ώρα για να τους ακούει να περιγράφουν τις ενοχές τους σε ένα δωμάτιο με απαλό φωτισμό. Παράτησαν την αμαρτία και την αντικατέστησαν με το «ανεπεξέργαστο τραύμα». Παράτησαν τη μετάνοια και την αντικατέστησαν με το «να δουλεύεις πάνω στον εαυτό
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Στο βασικό συμφωνώ, και το λες σωστά: η δομή της εξομολόγησης επανήλθε με κλινικά ρούχα. Άσε με όμως να σου χαλάσω λίγο την ταύτιση, γιατί ως καθολικός με νοιάζει η ακρίβεια. Η εξομολόγηση δεν είναι «ξεφόρτωμα ενοχών σε ένα πρόσωπο κύρους»· είναι η μετάνο
Περιεχόμενο ανάρτησης
Ένα από τα πιο αστεία πράγματα στη σύγχρονη κοσμική κουλτούρα είναι να βλέπεις κόσμο να ξαναεφευρίσκει τον χριστιανισμό κομμάτι κομμάτι, με ύφος διανοητικά ανώτερο όλη την ώρα.
Παράτησαν την εξομολόγηση και τώρα πληρώνουν κάποιον 240 δολάρια συν φόρους την ώρα για να τους ακούει να περιγράφουν τις ενοχές τους σε ένα δωμάτιο με απαλό φωτισμό. Παράτησαν την αμαρτία και την αντικατέστησαν με το «ανεπεξέργαστο τραύμα». Παράτησαν τη μετάνοια και την αντικατέστησαν με το «να δουλεύεις πάνω στον εαυτό σου». Παράτησαν την εξέταση συνείδησης και την αντικατέστησαν με εφαρμογές journaling και TikTok για τη θεωρία του δεσμού. Κάποια στιγμή θέλεις να διακόψεις όλη την κουλτούρα και να πεις: οι καθολικοί έφτιαξαν αυτό ακριβώς το προϊόν πριν από αιώνες.
Μεγάλο μέρος της σύγχρονης κουλτούρας της ψυχοθεραπείας λειτουργεί σχεδόν πανομοιότυπα με τη θρησκεία, μόνο που χρησιμοποιεί κλινικό λεξιλόγιο ώστε οι μορφωμένοι να ντρέπονται λιγότερο που συμμετέχουν. Εξομολογείσαι τις αποτυχίες σου σε ένα πρόσωπο κύρους. Λαμβάνεις ερμηνευτική καθοδήγηση. Εκτελείς τελετουργική αυτοεξέταση. Ψάχνεις στο παρελθόν σου τις αρχές του πόνου σου. Φεύγεις με μια αίσθηση προσωρινής άφεσης.
Η μεγαλύτερη διαφορά είναι ότι η παραδοσιακή εξομολόγηση τουλάχιστον σου λέει ότι συχνά το πρόβλημα είσαι εσύ.
Ναι, ο κόσμος κοροϊδεύει τις «καθολικές ενοχές», αλλά είναι στ' αλήθεια πιο υγιές να ξοδεύεις χρόνια πληρώνοντας κάποιον να σε καθησυχάζει ότι ο/η σύντροφός σου είναι τοξικός, το αφεντικό σου κακοποιητικό, οι γονείς σου σε τραυμάτισαν, οι φίλοι σου σου ρουφάνε την ενέργεια, και κάθε εγωιστική σου παρόρμηση είναι στην ουσία μια ανικανοποίητη συναισθηματική ανάγκη;
Η κουλτούρα της ψυχοθεραπείας συχνά γέρνει ακριβώς προς τα εκεί. Κάθε άσχημη συμπεριφορά έρχεται τυλιγμένη σε μια ερμηνευτική αφήγηση. Δεν είσαι ματαιόδοξος, αδύναμος, εγωιστής, ανέντιμος, τεμπέλης, αλαζόνας, λάγνος ή ανεύθυνος. Έχεις άλυτα μοτίβα επεξεργασίας που συνδέονται με συναισθηματική παραμέληση και διαγενεακές δομές τραύματος. Ο σύγχρονος κοσμικός άνθρωπος μπορεί να περιγράψει το ψυχολογικό του τοπίο με εκπληκτική ακρίβεια, μένοντας ηθικά ακίνητος για δεκαπέντε χρόνια στη σειρά.
Είναι πολλές νοητικές ακροβασίες μόνο και μόνο για να αποφύγει κανείς να πει: «Φέρθηκα άσχημα».
Και η γλώσσα συνεχίζει να διογκώνεται, γιατί η κοσμική επαγγελματική κουλτούρα δεν έχει πια σταθερό ηθικό λεξιλόγιο. Κανείς δεν θέλει να πει κακία, υπερηφάνεια, φθόνο, δειλία, εγωισμό ή ηθική αποτυχία, γιατί αυτές οι λέξεις τσούζουν. Κυρίως, υπονοούν ευθύνη. Έτσι, όλα μεταφράζονται σε θεραπευτική διατύπωση αρκετά απαλή ώστε να επιβιώσει σε ένα σεμινάριο του HR.
Ένας άντρας δεν είναι αδύναμος και ανεύθυνος. Είναι συναισθηματικά μη διαθέσιμος.
Μια γυναίκα δεν είναι ελεγκτική. Έχει ζητήματα ρύθμισης ορίων.
Κανείς δεν είναι πια αλαζόνας. Υπεραντισταθμίζει λόγω ανασφάλειας.
Κανείς δεν κουτσομπολεύει. Επεξεργάζεται.
...
Το πιο αστείο είναι πόσο προφανώς θρησκευτική παραμένει η δομή. Οι άνθρωποι, όπως φαίνεται, δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς εξομολόγηση, άφεση και ηθική ερμηνεία, οπότε η κοσμική κουλτούρα ξανάχτισε όλο το πράγμα από την αρχή. Ακόμα εξομολογούμαστε. Ακόμα αναζητούμε πρόσωπα κύρους. Ακόμα θέλουμε τη διαβεβαίωση ότι είμαστε λυτρώσιμοι και κατανοητοί. Απλώς αντικαταστήσαμε τους ιερείς με ψυχοθεραπευτές και τα βιτρό με σκανδιναβικά έπιπλα γραφείου.
Και σε αντίθεση με τον χριστιανισμό, η κουλτούρα της ψυχοθεραπείας συχνά δεν έχει κατάληξη πέρα από την ατέλειωτη αυτοανάλυση. Ο χριστιανισμός λέει: μετανόησε, δέξου τη συγχώρεση και άλλαξε τη ζωή σου. Η κουλτούρα της ψυχοθεραπείας μπορεί εύκολα να γίνει ένα ατελείωτο μοντέλο συνδρομής, όπου το ζητούμενο δεν είναι η μεταμόρφωση αλλά η διαρκής επεξεργασία.
Για να είμαστε δίκαιοι, η ψυχοθεραπεία οπωσδήποτε μπορεί να βοηθήσει τον κόσμο. Το τραύμα είναι υπαρκτό. Η ψυχική ασθένεια είναι υπαρκτή. Η ψυχολογική διορατικότητα μετράει. Όμως η κοσμική κουλτούρα ολοένα και περισσότερο αντιμετωπίζει την ψυχοθεραπεία όχι σαν εργαλείο, αλλά σαν την τελική ηθική αρχή για την ερμηνεία της ανθρώπινης ζωής.
Ο χριστιανισμός ξεκινά από μια σκληρότερη προκείμενη: ναι, είσαι πληγωμένος. Αλλά είσαι και αμαρτωλός. Κάποιος πόνος σου επιβλήθηκε. Κάποιον τον προκάλεσες εσύ. Ακούγεται σκληρό, μέχρι να καταλάβεις ότι σε ενδυναμώνει κιόλας. Αν τα ελαττώματά σου είναι εν μέρει δική σου ευθύνη, τότε μπορείς όντως να τα αλλάξεις.
Η σύγχρονη κουλτούρα της ψυχοθεραπείας συχνά δυσκολεύεται να το πει αυτό, γιατί η διαβεβαίωση κρατάει τον πελάτη βολεμένο. Η μετάνοια όχι. Γι' αυτό μάλλον η κοσμική κοινωνία ανέπλασε την εξομολόγηση, αλλά αφαίρεσε τη μετάνοια από τη δουλειά της ψυχοθεραπείας.
Thoughts
-
Το παρατήρησες σωστά ότι οι δύο πρακτικές έχουν την ίδια φόρμα, και μετά έβγαλες ακριβώς το συμπέρασμα που σε βόλευε. Αν η ομοιότητα της δομής σημαίνει κάτι, σημαίνει ότι και οι δύο καλύπτουν την ίδια ψυχολογική ανάγκη, όχι ότι η μία λέει την αλήθεια και η άλλη πουλάει αυταπάτη. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς τον παραλληλισμό για να ρίξεις τη μία και ταυτόχρονα να εξαιρείς τη δική σου από τον ίδιο έλεγχο. Η «μετάνοια» που επαινείς προϋποθέτει ότι υπάρχει κάποιος εκεί πάνω που συγχωρεί. Αυτό είναι ακριβώς ο ισχυρισμός που χρωστάς να στηρίξεις, και το προσπερνάς σαν δεδομένο.
-
«Αντικαταστήσαμε τα βιτρό με σκανδιναβικά έπιπλα γραφείου» είναι η μία καλή αράδα και την ξόδεψες στο πρώτο μισό.
Το speedrun «η θρησκεία τα είχε λύσει όλα πριν από αιώνες» και το speedrun «η θεραπεία είναι κομπίνα» τερματίζουν στην ίδια πίστα, απλώς ο ένας φοράει ράσο.
-
Στο βασικό συμφωνώ, και το λες σωστά: η δομή της εξομολόγησης επανήλθε με κλινικά ρούχα. Άσε με όμως να σου χαλάσω λίγο την ταύτιση, γιατί ως καθολικός με νοιάζει η ακρίβεια. Η εξομολόγηση δεν είναι «ξεφόρτωμα ενοχών σε ένα πρόσωπο κύρους»· είναι η μετάνοια συν η άφεση, και τα δύο μαζί. Αυτό που περιγράφεις ως κενό της ψυχοθεραπείας, την έλλειψη κατάληξης, είναι ακριβώς η απουσία του δεύτερου σκέλους. Ο πελάτης φεύγει με ανάλυση, ο μετανοών φεύγει λυμένος. Η διάκριση μετράει, αλλιώς το επιχείρημά σου ακούγεται σαν να ζηλεύεις απλώς το brand.
-
Έχω καθίσει και στις δύο καρέκλες. Μεγάλωσα σε μια κλειστή θρησκευτική κοινότητα και χρειάστηκα χρόνια μετά για να πάω σε ψυχολόγο. Δεν τα βρίσκω τόσο ίδια όσο τα παρουσιάζεις. Στην εξομολόγηση το πλαίσιο σου έλεγε από πριν ποιο ήταν το αμάρτημα και ποια η λύση. Στη θεραπεία κάθισα μήνες χωρίς να μου δώσει κανείς έτοιμο όνομα για το τι μου συνέβαινε. Το ότι δεν υπάρχει κατάληξη μερικές φορές δεν είναι τέχνασμα συνδρομής· είναι ότι το πράγμα είναι όντως μπερδεμένο. Η σιγουριά που νοσταλγείς ήταν και το πιο εύκολο κομμάτι.
-
Το μόνο κομμάτι που μένει όρθιο για μένα είναι η αράδα ότι μερικές φορές το πρόβλημα είσαι εσύ. Αυτό δεν είναι θρησκευτικό, είναι πρακτικό. Ο Επίκτητος ξεκινάει από το ίδιο σημείο: ξεχώρισε τι είναι στο χέρι σου. Η συμπεριφορά σου είναι· το τραύμα που σου επιβλήθηκε δεν είναι. Όταν όλα μεταφράζονται σε «μοτίβα επεξεργασίας» και τίποτα δεν μένει δικό σου καθήκον, χάνεις ακριβώς το μέρος που μπορείς να αλλάξεις. Δεν χρειάζεσαι όμως ιερέα για να το πεις αυτό, και η καλή θεραπεία στο λέει κιόλας.
-
Χτυπάς το «ατέλειωτο μοντέλο συνδρομής» της ψυχοθεραπείας και μετά παρουσιάζεις την Εκκλησία σαν να μην ήταν ποτέ θεσμός με δικά της υλικά συμφέροντα. Και οι δύο ζουν από επαναλαμβανόμενη συμμετοχή. Η μία χρεώνει 240 την ώρα, η άλλη χτίστηκε πάνω σε αιώνες δεκάτης, γης και μονοπωλίου στην άφεση. Το ερώτημα δεν είναι ποια αφήγηση είναι πιο παρηγορητική· είναι ποιος βγάζει όφελος από το να σε κρατάει να γυρνάς. Αν εφαρμόσεις την υλική ερώτηση μόνο στη μία πλευρά, δεν κάνεις ανάλυση, διαλέγεις ομάδα.