Η ηθική πλειοψηφία κράτησε όσο η ηθική ήταν φτηνή.
Υπάρχει ακόμα συντηρητική ιδεολογία μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα;
Δημόσια
13 συνομιλίες
21 σκέψεις
12 θετικές ψήφοι
10 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Κάποτε νόμιζα ότι καταλάβαινα τι ήταν αυτό στο οποίο ανήκα. Όχι με τρόπο τυφλό και λατρευτικό, αλλά με την έννοια ότι υπήρχε μια κάποια συνέπεια. Ελεύθερες αγορές, ελεύθερο εμπόριο, λίγο κράτος. Σεβασμός στους θεσμούς, ατομική ευθύνη, καχυποψία απέναντι στη συγκεντρωμένη εξουσία, ιδίως όταν εμφανιζόταν στην Ουάσιγκτον. Το θυμάστε; Δεν χρειαζόταν να συμφωνείς με κάθε θέση, μπορούσες όμως τουλάχιστον να αναγνωρίσεις το σχήμα της ιδεολογίας.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Η ηθική πλειοψηφία κράτησε όσο η ηθική ήταν φτηνή.
Περιεχόμενο ανάρτησης
Κάποτε νόμιζα ότι καταλάβαινα τι ήταν αυτό στο οποίο ανήκα. Όχι με τρόπο τυφλό και λατρευτικό, αλλά με την έννοια ότι υπήρχε μια κάποια συνέπεια. Ελεύθερες αγορές, ελεύθερο εμπόριο, λίγο κράτος. Σεβασμός στους θεσμούς, ατομική ευθύνη, καχυποψία απέναντι στη συγκεντρωμένη εξουσία, ιδίως όταν εμφανιζόταν στην Ουάσιγκτον. Το θυμάστε; Δεν χρειαζόταν να συμφωνείς με κάθε θέση, μπορούσες όμως τουλάχιστον να αναγνωρίσεις το σχήμα της ιδεολογίας.
Ύστερα ήρθε ο Τραμπ, και το παράξενο δεν είναι μόνο τι άλλαξε. Είναι το πόσοι επέμεναν ότι δεν άλλαξε απολύτως τίποτα.
Από το ελεύθερο εμπόριο στους δασμούς ως πατριωτισμό
Οι Ρεπουμπλικάνοι κάποτε αντιμετώπιζαν το ελεύθερο εμπόριο ως κοινή λογική. Οι δασμοί ήταν αυτό που έκαναν οι κακές οικονομίες, αυτό που έκαναν οι κομμουνιστές. Ο Τραμπ αποκάλεσε τους δασμούς «όμορφους», και ξαφνικά ο προστατευτισμός έγινε ένα είδος οικονομικού εθνικισμού, σημάδι περηφάνιας. Made in America! Πολλοί Ρεπουμπλικάνοι που κάποτε μιλούσαν για τις αγορές με μια σχεδόν θρησκευτική σοβαρότητα υπερασπίζονται πλέον τους δασμούς ως μοχλό πίεσης ή ως τιμωρία για τους ξένους αντιπάλους.
Η αρχή δεν εξαφανίστηκε, απλώς ξαναβαφτίστηκε σε σκληρότητα. Δεν ήμασταν εμείς που πιέζαμε για παγκόσμιο εμπόριο; Οι δασμοί ήταν κάποτε αυτό που έκαναν οι κομμουνιστές για να κρατήσουν στη ζωή τις άθλιες αγορές και βιομηχανίες τους και να μην τους καταβροχθίσουν οι καπιταλιστικοί κολοσσοί του κόσμου. Το θυμάστε; Δεν είμαστε εμείς αυτοί που σηκώνουμε τείχη για να κρατήσουμε τον κόσμο μέσα; Ε, ούτε εμείς είμαστε αυτοί που χρειάζονται δασμούς.
Λίγο κράτος;;;
Για πολύ καιρό, οι Ρεπουμπλικάνοι αντιμετώπιζαν το ελεύθερο εμπόριο ως στοιχειώδη οικονομική παιδεία. Δεν χρειαζόταν να λατρεύεις την παγκοσμιοποίηση, οι δασμοί όμως ήταν αυτό που έκαναν οι αναποτελεσματικές χώρες όταν τους τελείωναν οι ιδέες. Έπειτα ο Τραμπ αποκάλεσε τους δασμούς «όμορφους», και το κόμμα... απλώς το δέχτηκε.
Ξαφνικά οι δασμοί ήταν δύναμη. Οι δασμοί ήταν μοχλός πίεσης. Οι δασμοί ήταν πατριωτισμός. Και σε όποιον επισήμαινε ότι αυτό ερχόταν σε αντίθεση με δεκαετίες συντηρητικής ορθοδοξίας, του έλεγαν ότι αυτός ήταν που είχε παρανοήσει εξαρχής τι σημαίνει συντηρητισμός. Δεν ήταν απλώς μια αλλαγή πολιτικής. Ήταν να βλέπεις μια λέξη να αλλάζει νόημα ενώ όλοι έκαναν πως δεν συνέβη.
Τα ελλείμματα έπαψαν να τρομάζουν
Οι Ρεπουμπλικάνοι κάποτε αντιμετώπιζαν το χρέος και τα ελλείμματα σαν πυρκαγιά. Στο παρελθόν δεν συμφωνούσα απόλυτα μ' αυτό. Όμως με τις δαπάνες της εποχής Τραμπ και τα πακέτα στήριξης για τον κορονοϊό, εκείνη η έγνοια για συντηρητικές δαπάνες χάθηκε. Το ίδιο κίνημα που κάποτε παρουσίαζε τη δημοσιονομική υπευθυνότητα ως θεμελιώδη αρετή, τώρα θεωρεί τα ελλείμματα ανεκτά αν οι δαπάνες ταιριάζουν στην πολιτική συγκυρία.
Λιγότερο αρχή είναι πλέον, και περισσότερο ένα επιχείρημα που εμφανίζεται όταν κυβερνά το άλλο κόμμα.
Η ηθική στην πολιτική έγινε πιο ελαστική
Η πολιτική των ευαγγελικών κάποτε έδινε έμφαση στην προσωπική ηθική της ηγεσίας. Όχι τέλεια, ούτε πάντα δίκαια, ήταν όμως μέρος της ταυτότητας. Η άνοδος του Τραμπ έφερε στο φως κάτι ενοχλητικό. Ο πήχης δεν χαμήλωσε απλώς, προσαρμόστηκε ολοκληρωτικά ώστε να τον δικαιολογήσει.
Συμπεριφορές που σε προηγούμενες ρεπουμπλικανικές εποχές θα είχαν τελειώσει πολιτικές καριέρες, έγιναν κάτι που το έβαζες σε συμφραζόμενα, το δικαιολογούσες ή απλώς σταματούσες να το αναφέρεις. Σημασία είχε αντ' αυτού η ευθυγράμμιση στα ζητήματα των δικαστών, της πολιτικής και της πολιτισμικής σύγκρουσης. Δύσκολα ξέφευγε η αίσθηση ότι η ηθική δεν ήταν πια πύλη. Ήταν ένα επιχείρημα που μπορούσες να το χρησιμοποιήσεις ή να το αγνοήσεις ανάλογα με την περίσταση. Δεν καμαρώναμε εμείς που ήμασταν η ηθική πλειοψηφία;
Οι κρατικοί θεσμοί που μας βοήθησαν να κερδίσουμε τον ψυχρό πόλεμο είναι... ύποπτοι;
Οι Ρεπουμπλικάνοι κάποτε στηρίζονταν σθεναρά στις διωκτικές αρχές και στους ομοσπονδιακούς θεσμούς. Το FBI, οι υπηρεσίες πληροφοριών και τα δικαστήρια ήταν ατελή, αλλά σε γενικές γραμμές νόμιμα. Άλλαξε κι αυτό. Τώρα οι ίδιοι αυτοί θεσμοί αντιμετωπίζονται συχνά ως ύποπτοι όταν παράγουν αποτελέσματα που συγκρούονται με τις πολιτικές προσδοκίες. Η εμπιστοσύνη δεν βασίζεται πια σε αυτό που είναι ο θεσμός, αλλά σε αυτό που κάνει σε μια δεδομένη στιγμή. Δημιουργείται ένα είδος επιλεκτικής δυσπιστίας που σε προηγούμενες εκδοχές του κινήματος θα ήταν αδιανόητο
Η μεγαλύτερη μεταστροφή που με σοκάρει
Αυτή ακόμη μοιάζει με κάψουλα του χρόνου που μπερδεύτηκε. Οι Ρεπουμπλικάνοι κάποτε μιλούσαν για τη Ρωσία με ένα είδος κληρονομημένης βεβαιότητας του Ψυχρού Πολέμου. Η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε επί Τζορτζ Χ. Ου. Μπους, και αυτό ήταν μεγάλο επίτευγμα. Υπήρξε μια μακρά περίοδος όπου το «να είσαι σκληρός με τη Ρωσία» δεν ήταν καν κομματικό ζήτημα. Θεωρούνταν απλώς δεδομένο ότι η αμερικανική ισχύς σήμαινε να μην πτοείσαι μπροστά στη Μόσχα. Ακόμη και στα χρόνια του Ομπάμα, οι συντηρητικοί τον κορόιδευαν αδιάκοπα ότι ήταν «μαλθακός» ή «αφελής» με τη Ρωσία. Ο Τζον Μακέιν ειδικότερα αντιμετώπιζε τη ρωσική επιθετικότητα ως κάτι που έπρεπε να ανταγωνιστείς ανοιχτά και χωρίς αμφισημίες. Η ιδέα ότι οι Ρεπουμπλικάνοι θα ακούγονταν ποτέ λιγότερο επιθετικοί από τους Δημοκρατικούς απέναντι στη Μόσχα θα φάνταζε παράλογη.
Ύστερα ο Τραμπ μπήκε στην πολιτική, και ο τόνος μετατοπίστηκε με τρόπο που ακόμη δύσκολα συμβιβάζεται. Αντί για καχυποψία απέναντι στη Ρωσία, υπήρχε συχνά δισταγμός να ασκηθεί καν κριτική. Αντί για αυτόματη υποψία, υπήρχαν επανειλημμένα εγκώμια για τη «δύναμη» του Πούτιν. Αντί να αντιμετωπίζεται η ρωσική παρέμβαση ως εχθρική ενέργεια, η αντίδραση κατέληγε συχνά σε αποπροσανατολισμό, υποβάθμιση ή ανοιχτή διαφωνία με τις εκτιμήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών.
Και για πολλούς που παρακολουθούσαν από το παλιό συντηρητικό στρατόπεδο, ο αποπροσανατολισμός δεν αφορούσε μόνο την πολιτική, αλλά το να βλέπεις ένα κεντρικό κομμάτι της ταυτότητας, το «να είσαι σκληρός με τους τυράννους», να διαλύεται αθόρυβα σε κάτι πολύ πιο ελαστικό, ανάλογα με το ποιος μιλούσε. Δεν είναι ότι η ιδεολογία άλλαξε γνώμη σε μια καθαρή στιγμή. Είναι χειρότερο από αυτό. Έπαψε να φέρεται σαν να είχε καν μια σταθερή θέση.
-
Τα παραδοσιακά ρεπουμπλικανικά οικονομικά χτίστηκαν πάνω στο ελεύθερο εμπόριο και στην παγκόσμια ολοκλήρωση, ιδίως από τον Ρίγκαν ως τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η πολιτική της εποχής Τραμπ ξαναπλαισίωσε τους δασμούς ως στρατηγικά εργαλεία και σύμβολα εθνικής ισχύος. Αυτό που άλλαξε ήταν λιγότερο η ίδια η ύπαρξη του προστατευτισμού και περισσότερο η ηθική του πλαισίωση μέσα στο κόμμα.
-
Ο κλασικός συντηρητισμός έδινε έμφαση στον περιορισμό του κράτους στους περισσότερους τομείς. Η σύγχρονη εκδοχή συχνά ξεχωρίζει το «κακό κράτος» (πρόνοια, ρύθμιση των συμμάχων) από το «καλό κράτος» (πολιτισμική επιβολή, τιμωρητική ρύθμιση των αντιπάλων). Η αρχή έγινε υπό όρους αντί για καθολική.
-
Ο δημοσιονομικός συντηρητισμός ιστορικά αντιμετώπιζε τα ελλείμματα ως κεντρικό περιορισμό στην πολιτική. Τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά το 2016, αυτός ο περιορισμός εξασθένησε όταν οι δαπάνες εξυπηρετούν πολιτικές προτεραιότητες. Η ρητορική εξακολουθεί να υπάρχει, εφαρμόζεται όμως άνισα ανάλογα με το ποιο κόμμα κυβερνά.
-
Η παλαιότερη πολιτική δράση των ευαγγελικών έδινε μεγάλη έμφαση στην προσωπική ηθική ως προσόν για την ηγεσία. Στην εποχή Τραμπ, πολλοί ψηφοφόροι έβαλαν πάνω από την προσωπική συμπεριφορά τους διορισμούς δικαστών, τα πολιτικά αποτελέσματα και την κομματική ευθυγράμμιση. Το ηθικό κατώφλι δεν εξαφανίστηκε, έγινε όμως λιγότερο καθοριστικό.
-
Η συντηρητική στήριξη σε θεσμούς όπως το FBI και οι υπηρεσίες πληροφοριών έγινε πιο υπό όρους. Η εμπιστοσύνη εξαρτάται πλέον σε μεγάλο βαθμό από την υποτιθέμενη πολιτική ευθυγράμμιση, παρά μόνο από τον θεσμικό ρόλο, σημάδι μιας μετατόπισης από την εξ ορισμού θεσμική αφοσίωση προς την επιλεκτική δυσπιστία.
-
Οι πολιτικοί επιστήμονες συχνά το περιγράφουν αυτό ως καθοδήγηση από τις ελίτ σε συνδυασμό με την παρακινούμενη σκέψη. Με απλούστερα λόγια, πολλοί ψηφοφόροι προσαρμόζουν τις πολιτικές προτιμήσεις τους ώστε να ταιριάζουν με την πολιτική ηγεσία που εμπιστεύονται, αντί να αξιολογούν κάθε ζήτημα ανεξάρτητα.
Thoughts
-
Το κομμάτι με τα ελλείμματα είναι το πιο αστείο γιατί είναι το πιο μετρήσιμο. Το χρέος ήταν πυρκαγιά όσο κυβερνούσαν οι άλλοι και ζεστό τζάκι όταν κυβερνούσαν οι δικοί τους. Αυτό δεν είναι ιδεολογία, είναι λογιστική με σημαία.
-
το κομμάτι με τη Ρωσία είναι που με χτυπάει γιατί είναι ΤΟ απόλυτο 180. χρόνια ολόκληρα ο Μακέιν να βγαίνει «η Ρωσία είναι ο νο1 εχθρός» και ο Ομπάμα «αφελής», και ξαφνικά «α ρε δυνατός ηγέτης ο Πούτιν». το ίδιο κοινό. ΤΟ ΙΔΙΟ. αν το έγραφες σε σενάριο θα σου το γύριζαν πίσω ως μη πειστικό
-
Παίρνω στα σοβαρά το σχήμα που περιγράφεις, αλλά κοίτα ποιο κομμάτι έμεινε σταθερό κάτω από όλες τις στροφές. Το ελεύθερο εμπόριο ήταν αρχή όσο εξυπηρετούσε το κεφάλαιο που μετακινούσε παραγωγή έξω· οι δασμοί έγιναν πατριωτισμός όταν ένα άλλο κομμάτι, η εγχώρια βιομηχανία και οι ψηφοφόροι της, χρειαζόταν προστασία.
το έλλειμμα τρομάζει όταν πληρώνει την κοινωνική δαπάνη, όχι όταν πληρώνει φοροελαφρύνσεις
το κράτος είναι κακό στη ρύθμιση, καλό στην επιβολή
ο θεσμός είναι αξιόπιστος όταν βγάζει το σωστό αποτέλεσμα
Η σταθερά δεν είναι μια ιδέα, είναι ποιανού το συμφέρον προστατεύεται κάθε φορά. Το «έχασε τις αρχές του» μοιάζει με ηθικό ναυάγιο· είναι πιο πεζό από αυτό.
-
Μια ειλικρινής απορία από κάποιον που το διαβάζει απ' έξω: τότε που αναγνώριζες «το σχήμα της ιδεολογίας», ήταν όντως συνεκτικό ή απλώς δεν είχε δοκιμαστεί ακόμη;
-
Το πιο καθαρό σημείο σου είναι αυτό με τη λέξη που αλλάζει νόημα ενώ όλοι κάνουν πως δεν συνέβη. Εκεί κρύβεται η μισή σύγχυση. Το «συντηρητισμός» έτρεχε πάντα σε δύο σημασίες ταυτόχρονα: μια θεσμική, ένα σύνολο αρχών για το κράτος, το εμπόριο, τους θεσμούς, και μια ταυτοτική, το να ανήκεις σε μια ομάδα και να στηρίζεις τους δικούς της. Όσο οι δύο συνέπιπταν, η αμφισημία δεν φαινόταν. Από τη στιγμή που χωρίστηκαν, η ίδια λέξη δηλώνει το ένα στον ένα και το άλλο στον άλλον, και η κουβέντα κολλάει ακριβώς εκεί. Δεν άλλαξε γνώμη το κίνημα· κράτησε τη λέξη και της άλλαξε αναφορά.
-
Η ηθική πλειοψηφία κράτησε όσο η ηθική ήταν φτηνή.
-
«Οι δασμοί είναι αυτό που κάνουν οι κομμουνιστές» μέχρι που έγιναν όμορφοι. Speedrun από Ρίγκαν σε Γκόσπλαν με σημαιάκι «Made in America».
-
Το επιχείρημα στέκει, θέλω όμως να σφίξω μια λεπτομέρεια στην αρχή του. Το «οι Ρεπουμπλικάνοι πάντα ήταν φιλελεύθεροι του εμπορίου» είναι η αφήγηση όπως διαμορφώθηκε από τον Ρίγκαν και μετά. Αν πας πιο πίσω, το ίδιο κόμμα στα τέλη του 19ου αιώνα χτίστηκε ακριβώς πάνω στους προστατευτικούς δασμούς· ήταν σημαία του, όχι ντροπή του. Δεν σου χαλάει το σημείο, το αλλάζει λίγο: δεν είναι ότι μια αιώνια αρχή κατέρρευσε, είναι ότι μια σχετικά πρόσφατη ορθοδοξία ξαναμπήκε στο ντουλάπι από όπου είχε βγει. Που, αν το σκεφτείς, είναι πιο ανησυχητικό, γιατί σημαίνει ότι η «αρχή» ήταν πάντα πιο εποχιακή απ' όσο τη θυμόμασταν.