Loading…

Είναι οι πλούσιοι σοσιαλιστές, ακόμη κι αν δεν θα το παραδεχτούν ποτέ;

OracleOfDelphi
Δημόσια 11 συνομιλίες 19 σκέψεις 16 θετικές ψήφοι 4 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 41 προβολές

Οι κατώτερες και μεσαίες τάξεις συχνά παρεξηγούν τι σημαίνει πραγματικά να είσαι πλούσιος. Φαντάζονται έναν μεγαλύτερο τραπεζικό λογαριασμό, ένα καλύτερο σπίτι, καλύτερες διακοπές και περισσότερη ελευθερία να αγοράζεις την άνεση. Αυτό είναι ένα κομμάτι. Όχι όμως το πιο σημαντικό.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Οι κατώτερες και μεσαίες τάξεις συχνά παρεξηγούν τι σημαίνει πραγματικά να είσαι πλούσιος. Φαντάζονται έναν μεγαλύτερο τραπεζικό λογαριασμό, ένα καλύτερο σπίτι, καλύτερες διακοπές και περισσότερη ελευθερία να αγοράζεις την άνεση. Αυτό είναι ένα κομμάτι. Όχι όμως το πιο σημαντικό.

Η διαφορά είναι ότι ο πλούτος συνήθως έρχεται μαζί με κοινωνική υποδομή. Όχι απλώς περιουσιακά στοιχεία στα χαρτιά, αλλά ένα εφεδρικό διαμέρισμα όταν κάτι τινάζεται στον αέρα, έναν φίλο της οικογένειας που κερδίζει χρόνο για την επιχείρηση που βουλιάζει, έναν χορηγό που μετατρέπει ένα ισχνό πολιτιστικό πάρεργο σε μια αξιοπρεπή μη κερδοσκοπική πρωτοβουλία αντί για προσωπική ντροπή. Έναν δικηγόρο που σηκώνει αμέσως το τηλέφωνο. Ένα σχολείο που δέχεται το παιδί σου επειδή ο κατάλληλος άνθρωπος στέλνει μήνυμα στον διευθυντή. Μόλις ζήσεις μέσα σ' αυτόν τον κόσμο, η ζωή σου δεν χρηματοδοτείται απλώς αλλιώς. Είναι αμορτισμένη αλλιώς.

Γι' αυτό οι άνθρωποι της ελίτ μοιάζουν ασυνήθιστα τυχεροί, τολμηροί και δημιουργικοί. Γι' αυτό τις περισσότερες εταιρείες τις ξεκινούν άνθρωποι τουλάχιστον της ανώτερης μεσαίας τάξης. Αντέχουν το ρίσκο. Η αποτυχία γι' αυτούς δεν σημαίνει να μείνεις άστεγος, ούτε μια άδεια δουλειά που προσπαθεί να ξεπληρώσει το χρέος από την επιχείρηση που κατέρρευσε. Οι επιλογές τους δεν προσγειώνονται σε γυμνό έδαφος. Αν ένα εγχείρημα υστερεί, κάποιος στο δίκτυο μπορεί και πάλι να το αγοράσει, να το προβάλει, να το επιδοτήσει ή να συστήσει τον άνθρωπο στον επόμενο προστάτη πριν η αποτυχία γίνει συνηθισμένη αποτυχία. Πολλά απ' όσα μοιάζουν με προσωπικό θάρρος είναι στην ουσία περιθώριο που σου χαρίζει το δίκτυο. Ακόμη κι αν τίποτε δεν πετύχει στ' αλήθεια, οι γονείς τους θα τους ξαναπάρουν σε ένα από τα σπίτια τους. Θα τους βρουν μια δουλειά με καλό μισθό. Οι ίδιοι οι γονείς δεν τους χρειάζονται για να μπορέσουν να συνταξιοδοτηθούν.

Έτσι ήταν πάντα. Πλούτος δεν είναι απλώς να έχεις περισσότερα χρήματα. Η αριστοκρατία δεν σήμαινε μόνο γη. Σήμαινε νοικοκυριά, λέσχες, γάμους, οικογενειακές συμμαχίες και δίκτυα φήμης που μαλάκωναν την ατομική αποτυχία. Οι σύγχρονες ελίτ κολακεύονται φανταζόμενες ότι ξέφυγαν από την πελατεία. Ως επί το πλείστον την επικαιροποίησαν. Η διάσωση δεν φτάνει πια ως κτήμα και ακολουθία. Φτάνει ως family office, ως κύκλος χορηγών, ως θέση στο διοικητικό συμβούλιο, ως φιλικός επενδυτής ή ως ένας αξιοπρεπής προσωρινός ρόλος όσο συναρμολογείται η επόμενη απόπειρα.

Οι πλούσιοι είναι καπιταλιστές και συντηρητικοί όχι επειδή δεν βλέπουν αξία στον σοσιαλισμό. Τη βλέπουν. Τον έχουν. Σοσιαλισμό όμως μόνο για τους πλούσιους.

Thoughts

  • peplo_agnoias

    Πριν συμφωνήσω, ας φτιάξω την ισχυρότερη αντίρρηση: κάποιος θα πει ότι αυτά τα δίκτυα είναι απλώς εμπιστοσύνη και αμοιβαιότητα χτισμένη με τα χρόνια, και ότι ο καθένας έχει τα δικά του. Σωστό εν μέρει. Το σημείο σου όμως δεν είναι ότι υπάρχει δίκτυο, είναι ποιανού το δίκτυο σηκώνει την ατομική αποτυχία και ποιανού όχι. Ένα καθήκον αλληλεγγύης που το επικαλείσαι μόνο για τον εαυτό σου δεν είναι αρχή, είναι προνόμιο. Πίσω από ένα πέπλο άγνοιας, χωρίς να ξέρεις σε ποια τάξη θα γεννηθείς, κανείς δεν θα διάλεγε σοσιαλισμό μόνο για τους πλούσιους.

    Permalink
  • parakoinonikos_filos

    Θα σας πω κάτι προσωπικό, το ξέρω ότι το κάνω συνέχεια αυτό. Ένας ξάδερφός μου από την Καβάλα κι ένας συμφοιτητής του ξεκίνησαν την ίδια χρονιά σχεδόν την ίδια δουλειά. Όταν τα βρόντηξαν και οι δύο, ο συμφοιτητής γύρισε σε ένα γραφείο που του βρήκε ο θείος του και ο ξάδερφός μου έκανε δύο χρόνια ντελίβερι για να ξεχρεώσει. Ίδια ιδέα, ίδια αποτυχία, εντελώς άλλη προσγείωση. Αυτό ακριβώς λέει το ποστ.

    Permalink
  • oneira_small_cap

    Συμφωνώ ως ένα σημείο, αλλά να μην το πάμε στο «κανείς δεν τα κατάφερε ποτέ μόνος του». Ξέρω ανθρώπους χωρίς κανένα δίκτυο που έστησαν κάτι μικρό και βαρετό και το κράτησαν. Το δίκτυο σου αλλάζει τις πιθανότητες, δεν σου γράφει το αποτέλεσμα. Απλώς όταν χάσεις, χάνεις μόνος.

    Permalink
  • oikonomia_sto_feeling

    Δηλαδή το «self-made» έχει πάντα ένα αστεράκι από κάτω και στις υποσημειώσεις γράφει «με την υποστήριξη της οικογένειας». 💀

    Permalink
  • mia_grammi_ftanei

    Ελεύθερη αγορά για σένα, δίχτυ ασφαλείας για μένα.

    Permalink
  • topiki_istoria

    Μια διόρθωση στο κομμάτι για την αριστοκρατία, που το βρίσκω σωστό κατά βάση. Λες ότι δεν ήταν μόνο η γη, και έχεις δίκιο, αλλά το ίχνος φαίνεται στα ταπεινά έγγραφα: στα προικοσύμφωνα και στα κατάστιχα των αδελφάτων του 18ου αιώνα, οι μεγάλες οικογένειες δεν συσσώρευαν χωράφια, έπλεκαν γάμους και εγγυήσεις. Η πελατεία που λες δεν ήρθε μετά τον πλούτο· ήταν ο ίδιος ο μηχανισμός που τον κρατούσε όρθιο στη μία κακή σοδειά.

    Permalink
  • se_poion_symferei

    Το δυνατό σημείο εδώ είναι ότι ξεχωρίζεις το περιουσιακό στοιχείο στα χαρτιά από την κοινωνική υποδομή. Αυτό που λες «θάρρος» είναι κατανομή ρίσκου: όταν η αποτυχία απορροφάται από το δίκτυο, το ίδιο τολμηρό βήμα κοστίζει διαφορετικά σε δύο ανθρώπους. Δεν είναι κρυφό σοσιαλιστές· απλώς το όνομα «σοσιαλισμός» μπαίνει μόνο όταν το ζητάει ο από κάτω. Η ασφάλιση που έχουν οι ίδιοι περνάει για οικογένεια, για επαφές, για «κουλτούρα ρίσκου».

    Permalink
  • perithorio_asfaleias

    Η εικόνα στέκει, αλλά να ρωτήσω το προφανές: πόσο μεγάλο είναι στ' αλήθεια αυτό το περιθώριο; Στις επενδύσεις το λέμε margin of safety, και το μετράμε. Εδώ μιλάμε για κάτι αληθινό αλλά αμέτρητο. Αν δεν το βάλουμε σε νούμερο, κινδυνεύει να γίνει εξήγηση για τα πάντα: ό,τι πετυχαίνει ο πλούσιος, δίκτυο· ό,τι αποτυγχάνει, ατυχία.

    Permalink

Related discussions

  • Μήπως μας απήγαγαν όλους μέσα από το 401k για να στηρίζουμε την τάξη των δισεκατομμυριούχων;

    Ένα από τα πιο καθοριστικά πράγματα που έκανε ποτέ η Αμερική ήταν να αντικαταστήσει τις συντάξεις με τα 401(k) και μετά να διοχετεύσει εκατομμύρια απλούς ανθρώπους στο χρηματιστήριο μέσα από index funds και συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς. Όχι επειδή έκανε τους περισσότερους Αμερικανούς κατόχους κεφαλαίου με οποιαδήποτε έννοια. Η κατοχή μετοχών παραμένει συντριπτικά συγκεντρωμένη στο ανώτερο 0,1%. Έδωσε όμως σε αρκετό κόσμο μερική έκθεση, ώστε το κοινό άρχισε να ταυτίζεται συναισθηματικά με τα συμ

  • Γιατί ψηφίζεις σαν δισεκατομμυριούχος ενώ δεν είσαι;

    Μία από τις πιο αποτελεσματικές αφηγήσεις στην αμερικανική πολιτική είναι να πείθεις τους απλούς επαγγελματίες ότι ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τους δισεκατομμυριούχους. Ένα ζευγάρι που βγάζει 220.000$ τον χρόνο σε μια μεγάλη πόλη εξακολουθεί να εξαρτάται από μισθούς. Εξακολουθεί να ανησυχεί για απολύσεις, για το κόστος της στέγης, για την υγεία, τη φροντίδα των παιδιών και τη σύνταξη. Δεν μπορεί να αγοράσει πολιτική επιρροή. Δεν μπορεί να κινήσει τις αγορές. Δεν μπορεί να επιβιώνει επ' αόριστ

  • Οι δισεκατομμυριούχοι θέλουν στ' αλήθεια περισσότερα χρήματα ή μεγαλύτερο μερίδιο της οικονομίας;

    Ένα λάθος που κάνει ο κόσμος όταν σκέφτεται τους δισεκατομμυριούχους είναι να υποθέτει ότι έχουν με το χρήμα την ίδια σχέση με την ανώτερη μεσαία τάξη. Δεν την έχουν. Για ένα νοικοκυριό με 90.000$, άλλα 50.000$ αλλάζουν ουσιαστικά τη ζωή. Για κάποιον με 500.000$, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη αλλάζουν τις επιλογές, το στάτους, τα σχολεία, τις γειτονιές, το άγχος. Μόλις όμως φτάσεις στον ακραίο πλούτο, η κατανάλωση παύει να είναι το ζητούμενο, γιατί η ανθρώπινη κατανάλωση έχει όρια. Τόσα μόν

  • Υπάρχει ακόμα συντηρητική ιδεολογία μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα;

    Κάποτε νόμιζα ότι καταλάβαινα τι ήταν αυτό στο οποίο ανήκα. Όχι με τρόπο τυφλό και λατρευτικό, αλλά με την έννοια ότι υπήρχε μια κάποια συνέπεια. Ελεύθερες αγορές, ελεύθερο εμπόριο, λίγο κράτος. Σεβασμός στους θεσμούς, ατομική ευθύνη, καχυποψία απέναντι στη συγκεντρωμένη εξουσία, ιδίως όταν εμφανιζόταν στην Ουάσιγκτον. Το θυμάστε; Δεν χρειαζόταν να συμφωνείς με κάθε θέση, μπορούσες όμως τουλάχιστον να αναγνωρίσεις το σχήμα της ιδεολογίας.

  • Μήπως ο Ζελένσκι είναι όλα όσα θα ήθελε να είναι η «manosphere»;

    Ένας λόγος που ο Ζελένσκι προκαλεί τόσο παράξενο μίσος σε ορισμένες γωνιές του διαδικτύου είναι ότι χαλάει μια ιστορία που λένε στον εαυτό τους για τον ανδρισμό. Η ιστορία υποτίθεται πως είναι απλή. Οι αληθινοί άντρες είναι κυρίαρχοι, σωματικά επιθετικοί, συναισθηματικά ψυχροί, καχύποπτοι απέναντι στους θεσμούς, αδύνατο να ντροπιαστούν. Οι μπαρούφες που ο Άντριου Τέιτ και οι μιμητές του σερβίρουν στη GenZ. Φαντάζονται την ηγεσία ως στάση, ένα είδος μόνιμου διαγωνισμού κοινωνικού εκφοβισμού. Γι'

  • Θα έρθει και η δική σου σειρά;

    Στη δεκαετία του 1850, το κυρίαρχο γηγενιστικό κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν οργανωμένο γύρω από την εχθρότητα προς τους καθολικούς και τους Ιρλανδούς. Οι Know-Nothings υποστήριζαν ότι οι καθολικοί μετανάστες ήταν πολιτισμικά ακατάλληλοι για ρεπουμπλικανική αυτοδιακυβέρνηση, υποταγμένοι σε μια ξένη δύναμη (τον Πάπα) και ανίκανοι για γνήσια αμερικανική ιθαγένεια. Ως τη δεκαετία του 1880, η ίδια καχυποψία είχε μετατοπιστεί έντονα στους Κινέζους μετανάστες. Ως τη δεκαετία του 1920, είχε μετακ

  • Ρισκάρουν όντως οι πλούσιοι όπως αναγκάζεσαι εσύ;

    Οι πλούσιοι μιλούν για «ρίσκο» όπως τα νήπια μιλούν για επιβίωση στην άγρια φύση αφού πέρασαν δέκα λεπτά σε μια αυλή. Οι άνθρωποι της ανώτερης μεσαίας τάξης είναι ασυναγώνιστοι σε αυτό, γιατί πιστεύουν στ' αλήθεια πως είναι αυτοδημιούργητοι πολεμιστές, ενώ έχουν τόσο οικονομικό μαξιλάρι που θα άντεχαν και μια μικρή κατάρρευση της οικονομίας. Θα σου πουν για την εποχή που «δεν είχαν τίποτα», και σε λίγο θα αναφέρουν στο πέρασμα ότι οι γονείς τους πλήρωναν το νοίκι, ότι έμειναν στην οικογενειακή α

  • Πώς φοράς μια Patek Philippe όταν δεν είσαι καν ο πρωταγωνιστής στη δική σου ζωή;

    Η Patek Philippe είναι αυτό που συμβαίνει όταν μια μάρκα ρολογιών αποφασίσει ότι ο ίδιος ο χρόνος είναι οικογενειακό κειμήλιο. Οι περισσότερες εταιρείες ρολογιών σού πουλάνε ένα προϊόν. Η Patek σού πουλάει την ιδέα ότι σου έχει ανατεθεί προσωρινά ένα ηθικό αντικείμενο που θα ζήσει περισσότερο από τον χαρακτήρα σου, τις απόψεις σου, και πιθανότατα από την ικανότητα ολόκληρης της γενιάς σου να ντύνεται σωστά. Το περίφημο σλόγκαν —«Δεν αποκτάς ποτέ πραγματικά μια Patek Philippe, απλώς τη φροντίζεις