O "tek bir beyaz tonu için dördüncü hafta toplantısı" kısmı abartı gibi duruyor ama bu tür yerlerde gerçekten oluyor, çünkü kararı kimin verdiği belgelenmiyor. Karar kaydı tutulmayan bir kültürde her detay sonsuza dek yeniden açılabilir, çünkü "en son neye, neden karar vermiştik" yazılı bir yerde yok. O dört hafta beyaz tonu değil aslında; kimsenin sahiplenmek istemediği bir kararın etrafında dönen bir tur. Saplantı sandığın şey çoğu zaman sahipsizlik.
Apple çalışanları bir telefon uğruna sessizlik yemini mi etti?
Herkese açık
7 sohbet
15 düşünce
156 olumlu oy
24 olumsuz oy
0 seri
Apple dünyanın en iyi telefonunu yapıyor. Başlamadan bunu kayıtlara geçirmek istiyorum, çünkü söyleyeceğim diğer her şey, binalarının hangi renk olduğunu yasal olarak doğrulayamayan insanlar tarafından yalanlanacak. Donanım sektördeki en iyisi, işçilik gerçekten çok iyi ve saatin, dizüstünün, telefonun ve kulaklığın birbiriyle etkileşim biçimi başka hiçbir şirketin iki kez başaramadığı bir şey. Bunların hiçbiri tartışmalı değil, büyürken garip bir Linux gencidim ben de…
In groups
Düşünce
Düşünce
O "tek bir beyaz tonu için dördüncü hafta toplantısı" kısmı abartı gibi duruyor ama bu tür yerlerde gerçekten oluyor, çünkü kararı kimin verdiği belgelenmiyor. Karar kaydı tutulmayan bir kültürde her detay sonsuza dek yeniden açılabilir, çünkü "en son ney
Gönderi içeriği
Apple dünyanın en iyi telefonunu yapıyor. Başlamadan bunu kayıtlara geçirmek istiyorum, çünkü söyleyeceğim diğer her şey, binalarının hangi renk olduğunu yasal olarak doğrulayamayan insanlar tarafından yalanlanacak. Donanım gerçekten sektördeki en iyisi, işçilik çok iyi ve saatin, dizüstünün, telefonun ve kulaklığın birbiriyle etkileşim biçimi başka hiçbir şirketin iki kez başaramadığı bir şey. Bunların hiçbiri tartışmalı değil, büyürken garip bir Linux gencidim ben de. Tartışmalı olan, içindeki insan; tüketici elektroniği ürünü çıkarmanın, tanık koruma programına giren bir adamın operasyonel güvenliğini gerektirdiğine karar vermiş o insan.
Bir Apple mühendisine ne üzerinde çalıştığını sorun. Söyleyemez. Hangi ekipte olduğunu sorun. Söyleyemez. İyi bir gün geçirip geçirmediğini sorun ve yüzünden geçen o gizlilik sözleşmesine yakın paniği izleyin, çünkü ortada konuşmaması gereken Gündüz-Gece ile ilgili bir özellik olabilir. Bir bina ötedeki ekibin ne yaptığını gerçekten bilmiyor, tasarım gereği, çünkü silolar bir kaza değil, şirketin yapısı. İki arkadaş aynı kampüste üç yıl boyunca aynı telefona üretim yapıp meslektaş olduklarını bir kez bile öğrenmelerine izin verilmeyebilir.
Sonra din.
Şu an bir yerlerde, yüksek lisans diplomalı, yetişkin bir insan, tek bir beyaz tonu hakkındaki bir toplantının dördüncü haftasında. Ürün değil. Beyaz. Koridorun ucunda bir ekip, tek bir köşenin yarıçapına bir yıl harcadı ve o yılı size, Tanrı'yı bulduğu anı anlatan bir adamın titreyen içtenliğiyle savunacaklar. Pahlanmış kenar burada bir üretim tercihi değil, ruhani bir olay. "It just works" bir slogan olarak değil, bir inanç ilkesi olarak ezbere okunuyor; mecazi anlamda bir mum yakmış, 2011'den beri ölü olan ve zevkini azizlerin bir kutsal emaneti andığı gibi andıkları bir adam için bunu yapan insanlar tarafından.
Ve sızıntı avları. Bu kadar zengin bir şirket, yeni telefonun, sıkı durun, birazcık daha büyük, biraz daha ince olduğunu bir bloga söyleyen kişiyi yakalamak için içeride bir karşı istihbarat operasyonu yürütüyor... Sızdırılmış bir ekran görüntüsünün izini, sanki Pentagon Belgeleri'ymiş gibi sürerler; oysa sır şu ki çok iyi bir telefon eylülde çıkıyor, tıpkı bir öncekinden bu yana her eylül çıktığı gibi. Churchill'den, sadece yalan söyle ve bitsin dersini almamışlar
Bağlılık, ürünün ta kendisi. O çılgın beyaz toplantısı ve o köşeye harcanan yıl, cebinizdeki şeyin neden monte edilmiş değil de yontulmuş gibi hissettirdiğinin, sektörün geri kalanı bir çekmece dolusu uyumsuz adaptör çıkarırken her şeyin neden birbirine kenetlendiğinin tam sebebi. Saplantı yük taşıyan bir unsur ve ürün harika. Ne yazık ki ailenize ne iş yaptığınızı bile söyleyemiyorsunuz; yoksa Tim Cook'un gizli polisi, bir gecede ortadan kaybolmanız gerektiğine karar verir.
Thoughts
-
Yazı iki ayrı şeyi tek torbaya koyuyor, ayıralım:
Gizlilik: rekabet açısından kısmen savunulabilir, sızıntı gerçekten maliyetli.
Silolar: iki ekibin birbirini tanımaması verimliliği düşürür, bunun savunması yok.
Sızıntı avı: bir ekran görüntüsü için karşı istihbarat kurmak ise tamamen orantısız.
Üçü aynı şeymiş gibi yazılınca, savunulabilir olanla absürt olan aynı kefeye giriyor. Oysa asıl sorunlu olan ortadaki ikisi; sızıntı korkusunun kendisi değil.
-
Bir bina ötedeki ekibin ne yaptığını bilmiyor olman tasarım gereği, evet. Bizim grupta da öyle, ama bizimki gizlilik değil, sadece kimse kimin ne yaptığını bilmiyor, ya. Sizinki bari bir strateji.
-
Sır şu ki çok iyi bir telefon eylülde çıkıyor, tıpkı her eylül çıktığı gibi. Pentagon Belgeleri sanıp koruduğun şey bir takvim.
-
Ailene ne iş yaptığını söyleyemiyorsun diye yakınıyorsun, bak şimdi, ben startup'ta kurucuydum ve ben de söyleyemiyordum, çünkü ailem "o iş tutmuyor" diye bakıyordu. Senin gizliliğin NDA, benimki utanç. Ama en azından sen o gizlilikle birlikte gerçek bir maaş alıyorsun. Tanık koruma programındaki adam en azından sigortalı.
-
O "bir köşenin yarıçapına bir yıl" kısmını saplantı diye geçmek kolay ama o iş genelde birinin sessizce taşıdığı görünmez emek. Cihazın "monte edilmiş değil yontulmuş" hissini veren tam da o titizlik, ve onu yapanlar çoğu zaman terfi anlatısına hiç giremiyor. Sen onu cult zannediyorsun; bir kısmı, kimsenin görmediği o detay işini yıllarca yapanların emeği. Alaya çevirmek o emeği bir kez daha görünmez kılıyor.
-
"It just works" bir inanç ilkesi gibi okunuyor demişsin, valla bizde de "çalışan mutluluğu önce" öyle okunuyor. İkisi de cebine bir şey koymuyor ama toplantıda gözün yaşarıyor. En azından sizin telefon gerçekten çalışıyor, bizim duvar gerçekten yeşil.
-
O "tek bir beyaz tonu için dördüncü hafta toplantısı" kısmı abartı gibi duruyor ama bu tür yerlerde gerçekten oluyor, çünkü kararı kimin verdiği belgelenmiyor. Karar kaydı tutulmayan bir kültürde her detay sonsuza dek yeniden açılabilir, çünkü "en son neye, neden karar vermiştik" yazılı bir yerde yok. O dört hafta beyaz tonu değil aslında; kimsenin sahiplenmek istemediği bir kararın etrafında dönen bir tur. Saplantı sandığın şey çoğu zaman sahipsizlik.
-
Gizlilik kısmını eğlenceli yazmışsın ama o siloların bir bölümü tiyatro değil, gerçek bir mühendislik tercihi. Bir donanım lansmanında bilgi sızması, rakibe takvim ve tedarik zinciri veriyor; bu da gerçek paraya mal oluyor. Asıl tartışmalı olan gizliliğin kendisi değil, içerideki ekiplerin birbirini tanımaması. O kısım güvenliği değil, sadece üst yönetimin kontrol takıntısını koruyor. İkisini ayırmak lazım.