ωραίο κείμενο αλλά νιώθω ότι ο μισός λόγος που το σφουγγάρισμα έγινε υποφερτό χωρίς audiobook είναι ότι ΕΣΥ αποφάσισες ότι πρέπει να είναι. δηλαδή για κάποιον που κάνει δουλειά γραφείου όλη μέρα το να βάλει podcast στη μετακίνηση δεν είναι «εκπαιδευμένη προσοχή που χάλασε», είναι ξεκούραση. το «τι θα προέκυπτε από την πλήξη» ακούγεται ωραίο μέχρι να δεις ότι οι περισσότεροι από πλήξη απλά νυστάζουν. δεν βγαίνει διαφωτισμός κάθε φορά που χαζεύεις τον τοίχο
Μήπως η αδιάκοπη ψυχαγωγία κάνει την καθημερινή ζωή να μοιάζει νεκρή;
Δημόσια
13 συνομιλίες
22 σκέψεις
32 θετικές ψήφοι
3 αρνητικές ψήφους
0 σειρές
87 προβολές
Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι ονειρεύονται ελεύθερο χρόνο με κάποια σοβαρή έννοια. Ονειρεύονται ελεύθερο χρόνο διαθέσιμο για κατανάλωση. Αυτό είναι κάτι άλλο. Η καλή ζωή που φαντάζονται δεν είναι ένα ήσυχο απόγευμα, ένας μεγάλος περίπατος, ένας φράχτης που επισκευάστηκε, μια κουζίνα συγυρισμένη, μια κουβέντα, η προσευχή, το διάβασμα, ούτε καν το να κοιτάς το κενό. Είναι μια μέρα χωρίς υποχρεώσεις και ένα ατελείωτο μενού από πράγματα να δεις, να ακούσεις, να σκρολάρεις, να αγοράσεις ή να «μάθεις
In groups
Σκέψη
Σκέψη
ωραίο κείμενο αλλά νιώθω ότι ο μισός λόγος που το σφουγγάρισμα έγινε υποφερτό χωρίς audiobook είναι ότι ΕΣΥ αποφάσισες ότι πρέπει να είναι. δηλαδή για κάποιον που κάνει δουλειά γραφείου όλη μέρα το να βάλει podcast στη μετακίνηση δεν είναι «εκπαιδευμένη π
Περιεχόμενο συζήτησης
Κυκλοφορεί μια σειρά από meme για τους χωρικούς του Μεσαίωνα που δούλευαν λιγότερες ώρες από έναν σύγχρονο υπάλληλο γραφείου. Ο ισχυρισμός λέει ότι η εκκλησία φρόντιζε να είναι οι χωρικοί ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι, κρατώντας τους μακριά από τη δουλειά τον περισσότερο χρόνο του χρόνου.
Αυτός ο ισχυρισμός καταρρίπτεται πειστικά σε μια εξαιρετική σειρά για τον μεσαιωνικό χωρικό, του Dr. Bret C. Devereaux, ιδίως στο μέρος IVb. Εμένα με απασχολεί η υποτιθέμενη σύγχρονη ανάγκη να ψυχαγωγούμαστε αδιάκοπα. Ή, αν θες να νιώθεις καλύτερα με τον εαυτό σου, η κουλτούρα του grinding σε βοηθάει να νιώθεις διαρκώς παραγωγικός καταναλώνοντας βιβλία, podcast, σεμινάρια, βίντεο… Ψυχαγωγία πάλι, ακόμη κι όταν είναι σκουπίδια συσκευασμένα ως αυτοβελτίωση.
Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι ονειρεύονται ελεύθερο χρόνο με κάποια σοβαρή έννοια. Ονειρεύονται ελεύθερο χρόνο διαθέσιμο για κατανάλωση. Αυτό είναι κάτι άλλο. Η καλή ζωή που φαντάζονται δεν είναι ένα ήσυχο απόγευμα, ένας μεγάλος περίπατος, ένας φράχτης που επισκευάστηκε, μια κουζίνα συγυρισμένη, μια κουβέντα, η προσευχή, το διάβασμα, ούτε καν το να κοιτάς το κενό. Είναι μια μέρα χωρίς υποχρεώσεις και ένα ατελείωτο μενού από πράγματα να δεις, να ακούσεις, να σκρολάρεις, να αγοράσεις ή να «μάθεις».
Αυτή τη διάκριση την ισοπεδώνουν συνέχεια. Η αναψυχή δεν είναι το ίδιο πράγμα με την ψυχαγωγία, είναι πολύ ευρύτερη. Περιλαμβάνει την ξεκούραση, το περιπλάνημα, το διάβασμα, τα βάρη, την κουβέντα, το μαγείρεμα, το συγύρισμα, το γράψιμο, την προσευχή, την επισκευή πραγμάτων ή το να μην κάνεις τίποτα για λίγο. Η ψυχαγωγία είναι στενότερη. Είναι ερέθισμα φτιαγμένο για να απασχολεί την προσοχή.
Δεν ισχυρίζομαι ότι η μουσική, οι ταινίες, τα μυθιστορήματα, τα παιχνίδια ή οι μεγάλες κουβέντες είναι άχρηστα. Λέω ότι ο σύγχρονος άνθρωπος άφησε την ψυχαγωγία να γίνει το προεπιλεγμένο σχήμα του ίδιου του ελεύθερου χρόνου. Μόλις συμβεί αυτό, κάθε άδειο λεπτό μοιάζει ελαττωματικό αν δεν γεμίσει. Περιμένεις στην ουρά; Βγάλε το κινητό. Μετακινείσαι; Βάλε το podcast, το audiobook. Μεσημεριανό; Πάμε να βρούμε το τέλειο βίντεο στο YouTube. Ο περίπατος θέλει ακουστικά. Το γυμναστήριο θέλει μουσική, τη δική μου την προσωπική. Είσαι φιλόδοξος και θες να προχωρήσεις στη ζωή; Ε, τότε γιατί δεν ακούς αυτά τα υπέροχα podcast για την παραγωγικότητα, ειδήσεις της αγοράς, περιλήψεις βιβλίων, περιεχόμενο αυτοβελτίωσης… απλώς ψυχαγωγία, με λιγότερες ενοχές.
Το κόστος το βλέπω στα πιο μικρά, στα πιο ντροπιαστικά σημεία. Αν αφήσω τον εαυτό μου να φέρει ερέθισμα σε κάθε περίπατο, σε κάθε αγγαρεία, σε κάθε άεργη στιγμή της μέρας, τότε η σιωπή αρχίζει να μοιάζει με πρόβλημα. Το σφουγγάρισμα μοιάζει με χάσιμο χρόνου, εκτός κι αν ακούω παράλληλα ένα audiobook. Μια μικρή διαδρομή με το αυτοκίνητο μοιάζει χαμένη, εκτός κι αν καταναλώνω κάποιο από τα βιβλία μου. Κι αυτό όχι επειδή το σφουγγάρισμα, η οδήγηση ή το να κάθεσαι έγιναν χειρότερες ασχολίες. Επειδή εκπαίδευσα τον εαυτό μου να περιμένει μια πιο δυνατή δόση απ' όση μπορεί να δώσει η καθημερινή ζωή.
Γι' αυτό πιστεύω ότι ο κόσμος συνήθως λέει ψέματα όταν λέει ότι βαριέται την πραγματική ζωή. Αυτό που συχνά εννοεί δεν είναι ότι η ζωή είναι άδεια. Εννοεί ότι έχει εκπαιδεύσει τόσο άσχημα την προσοχή του, ώστε η καθημερινή ζωή δεν περνάει πια το κατώφλι του ερεθίσματος. Μια κουζίνα, ένα πεζοδρόμιο, μια αυλή, μια διαδρομή σκέψης, μια ήρεμη ανθρώπινη κουβέντα, μια επαναλαμβανόμενη δουλειά του σπιτιού, όλα μοιάζουν ασήμαντα μπροστά στην άπειρη, εξατομικευμένη πηγή ψυχαγωγίας που έχουμε στην τσέπη.
Γι' αυτό είναι η πλήξη!
Δεν εννοώ την επαγγελματική εξουθένωση, την κατάθλιψη ή τη νεκρή εξάντληση. Αυτά είναι άλλα προβλήματα. Εννοώ το άσχημο μικρό κενό που ανοίγει όταν σταματάει το εξωτερικό ερέθισμα και το μυαλό μας πρέπει να αρχίσει να παράγει, ή τουλάχιστον να αφουγκράζεται τον εαυτό του. Και, στην αρχή, είναι απαίσια άβολο. Πολλά χρήσιμα πράγματα ξεκινούν εκεί. Αν το σκοτώνεις κάθε φορά που εμφανίζεται, δεν μαθαίνεις ποτέ τι θα μπορούσε να είχε προκύψει μετά.
Όταν βαριέσαι, αρχίζεις να αναρωτιέσαι. Δεν μιλάω για μυστικιστικές αποκαλύψεις ούτε για υπαρξιακά ερωτήματα. Μιλάω για τις συνηθισμένες σκέψεις που στ' αλήθεια κυβερνούν μια ζωή. Γιατί ανέχομαι ακόμη αυτή τη δουλειά; Γιατί συνεχίζω να αποφεύγω εκείνη την κουβέντα; Γιατί χάθηκε αυτή η φιλία; Γιατί λέω συνέχεια στον εαυτό μου ότι νοιάζομαι για κάτι που δεν κάνω ποτέ τίποτα γι' αυτό; Τι θέλω καν να κάνω σήμερα το απόγευμα, αν δεν μου σερβίρει κανείς ένα μενού; Αυτές οι σκέψεις συνήθως δεν έρχονται όσο η προσοχή είναι απασχολημένη. Έρχονται στο σύντομο διάστημα αφού σταματάει η απασχόληση και πριν μπει η επόμενη δόση.
Γι' αυτό επίσης δεν συμπαθώ τις περισσότερες κουβέντες περί «αποτοξίνωσης από τη ντοπαμίνη». Αν περνάς όλη μέρα ταΐζοντας τον εαυτό σου με πιο δυνατά ερεθίσματα, τα πιο ήσυχα κομμάτια της ζωής συχνά θα φαντάζουν πιο αδύναμα σε σύγκριση. Αυτό φαίνεται πριν αρχίσει κανείς να κακοποιεί μισοκατανοημένη νευροεπιστήμη. Αλλά η διαδικτυακή κουλτούρα της αυτοβελτίωσης δεν αντέχει να μην ντύσει τις απλές ανθρώπινες παρατηρήσεις με μαλακίες εγκεφαλικής ορολογίας. Βλέπω ήδη τι γίνεται όταν περνάω βδομάδες γεμίζοντας με περιεχόμενο κάθε ήσυχο κενό. Τα ήσυχα πράγματα γίνονται πιο δύσκολο να τα απολαύσεις. Όταν σταματάω, ξαναγίνονται υποφερτά.
Υπάρχει και μια ακόμη πιο εκνευριστική εκδοχή της ίδιας συνήθειας, που οι φιλόδοξοι σχεδόν ποτέ δεν την παραδέχονται. Πολύ από το περιεχόμενο αυτοβελτίωσης είναι απλώς ψυχαγωγία για ανθρώπους που θέλουν να νιώθουν ανώτεροι μένοντας παθητικοί. Ακόμη ένα podcast. Ακόμη μια περίληψη βιβλίου. Ακόμη ένα σεμινάριο. Ακόμη ένα κλιπ για συνήθειες, λεφτά, crypto, αντρισμό, παραγωγικότητα ή ό,τι έμαθε το feed να τυλίγει σε αξιοπρεπές περιτύλιγμα. Είναι το ίδιο χρήσιμο με το doom-scrolling στα meme, πάλι σκέτη παθητική κατανάλωση. Νιώθεις καλύτερα απ' ό,τι με τα κουτσομπολιά, γιατί σε κολακεύει ενώ σε αποσπά από το γεγονός ότι, ακούγοντας podcast για την παραγωγικότητα, εξακολουθείς να μην κάνεις τίποτα. Αλλά σε αφήνει στην ίδια κατάσταση: να παρατηρείς αντί να πράττεις, να καταναλώνεις αντί να αποφασίζεις, να μένεις απασχολημένος αντί να ξεκαθαρίζεις.
Εσύ: jefferson, είσαι εντελώς τρελός, δεν παρατάω τη μουσική μου!
Ούτε χρειάζεται! Φυσικά και κάποια ψυχαγωγία κάνει καλό. Δεν υποστηρίζω καμιά ψεύτικη αγνότητα και δεν με ενδιαφέρει η μοναστική πόζα. Πολλοί είναι κουρασμένοι, παραδουλεμένοι, μοναχικοί ή προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια επαναλαμβανόμενη δουλειά. Η μουσική όντως βοηθάει. Ένα podcast ή ένα audiobook μπορεί να κάνει υποφερτή τη μετακίνηση. Μια ταινία μπορεί να αξίζει πολύ περισσότερο από άλλη μια ώρα φτηνής μελαγχολίας. Το πρόβλημα είναι ο κορεσμός. Μια ζωή χωρίς κανένα αγέμιστο κενό παύει να μοιάζει με αναψυχή και αρχίζει να μοιάζει με αιχμαλωσία στην ψυχαγωγία.
Νομίζω ακόμη ότι ο κόσμος λέει ψέματα όταν προσποιείται ότι όλα τα ερεθίσματα είναι ισάξια. Το να διαβάζεις ένα σοβαρό βιβλίο δεν είναι το ίδιο με το να βόσκεις σε είκοσι σύντομα κλιπ. Το να ακούς μια μεγάλη κουβέντα δεν είναι το ίδιο με την αυτόματη αναπαραγωγή. Το να βλέπεις μια ταινία που διάλεξες για κάποιον λόγο δεν είναι το ίδιο με το να αφήνεις το feed να σου πετάει το επόμενο πράγμα. Άλλα αφήνουν κατακάθι. Άλλα αφήνουν αναστάτωση.2 Το ένα βαθαίνει τη σχέση σου με τη ζωή, το άλλο σε κρατάει να γλιστράς πάνω στην επιφάνειά της. Το ένα σου ζητάει να σταματήσεις και να αναλογιστείς, το άλλο απλώς να καταναλώσεις κι άλλο.
Ο λόγος που το πιστεύω τόσο έντονα δεν είναι θεωρητικός. Έχω δοκιμάσει τη χειρότερη εκδοχή στον εαυτό μου αρκετές φορές. Την πρώτη φορά που προσπάθησα να μην κάνω κυριολεκτικά τίποτα για δέκα λεπτά, χωρίς κινητό, χωρίς μουσική, χωρίς διάβασμα, χωρίς παραγωγικό ηχητικό, μου φάνηκε ηλίθιο. Μετά εκνευριστικό. Μετά σχεδόν προσβλητικό. Το μυαλό μου προσπαθούσε διαρκώς να βρει μια διέξοδο. Λίγες βδομάδες μετά, το συναίσθημα άλλαξε. Το περπάτημα χωρίς ακουστικά ξαναέγινε φυσιολογικό. Το συγύρισμα του γκαράζ έπαψε να μοιάζει με τιμωρία και έμοιαζε πιο πολύ με ευκαιρία να σκεφτώ βαθύτερα ενώ το σώμα μου είναι απασχολημένο. Ακόμη και το σφουγγάρισμα έγινε παραδόξως ευχάριστο. Τίποτα μυστικιστικό δεν είχε συμβεί. Απλώς σταμάτησα να αναγκάζω την καθημερινή ζωή να ανταγωνίζεται ένα λούνα παρκ μέσα στην τσέπη μου.
Αυτό είναι το σημείο που με νοιάζει περισσότερο. Ο στόχος δεν είναι να καταναλώνεις καλύτερα. Ο στόχος είναι να ζεις μια ζωή όπου η κατανάλωση δεν χρειάζεται για να νιώθει κάθε ώρα απασχολημένη. Αν δεν μπορείς να κάτσεις σε ένα ήσυχο δωμάτιο για δέκα λεπτά χωρίς να απλώνεις το χέρι για ερέθισμα, αυτό δεν είναι μια αθώα σύγχρονη συνήθεια. Είναι ένας λόγος που η ίδια σου η κουζίνα, ο περίπατός σου, οι σκέψεις σου και τελικά όλη σου η ζωή αρχίζουν να μοιάζουν λιγότερο ζωντανές από το feed.
1 Σχετική παρακείμενη βιβλιογραφία περιλαμβάνει τη Sandi Mann για την πλήξη και τη δημιουργικότητα, την Erin Westgate για τη δομή της πλήξης, την Kalina Christoff για το mind-wandering και τον Marcus Raichle για την έρευνα γύρω από το default mode. Το άρθρο τα χρησιμοποιεί ως υποστήριξη κατεύθυνσης, όχι ως απόδειξη ενός παγιωμένου μηχανισμού.
2 Τα γραπτά του Jonathan Haidt για τη γενιά του smartphone σχετίζονται με τον ευρύτερο ισχυρισμό ότι η διαρκής ψηφιακή απασχόληση αλλάζει την προσοχή και τη διάθεση, αν και το επιχείρημα εδώ είναι στενότερο και πιο βιωματικό παρά γενεαλογικό.
Thoughts
-
Το πιο χρήσιμο σημείο εδώ είναι η διάκριση αναψυχή / ψυχαγωγία, και αξίζει να την κλειδώσουμε πριν συμφωνήσει ή διαφωνήσει κανείς. Όπως τη βάζεις, η ψυχαγωγία είναι ερέθισμα φτιαγμένο για να απασχολεί την προσοχή, ενώ η αναψυχή περιλαμβάνει και το σφουγγάρισμα και τον περίπατο και το να μην κάνεις τίποτα. Αν δεχτούμε αυτόν τον ορισμό, τότε η μισή διαμάχη που στήνεται συνήθως («άρα οι οθόνες είναι κακές;») διαλύεται, γιατί δεν μιλάμε για το μέσο αλλά για το αν το μέσο έχει φάει όλη την κατηγορία. Το επιχείρημά σου δεν είναι κατά της ψυχαγωγίας, είναι κατά της ταύτισής της με τον ελεύθερο χρόνο.
-
διάβασα όλο το κείμενο για το πώς δεν αντέχουμε ένα άδειο λεπτό ενώ περίμενα να βράσει το νερό κρατώντας το κινητό. οπότε ναι, με έπιασες. το κομμάτι με την ουρά που βγάζεις αμέσως το κινητό το ένιωσα προσωπικά, το κάνω και στο ασανσέρ για δύο ορόφους
-
Το περπάτημα χωρίς ακουστικά που λες δουλεύει και στο τρέξιμο. Έβγαζα κάθε easy run με podcast γιατί μου φαινόταν χαμένος χρόνος αλλιώς, και χωρίς να το καταλάβω είχα ξεμάθει να τρέχω με το κεφάλι μου ήσυχο. Έκοψα τα ακουστικά στα zone-2 για έναν μήνα. Οι πρώτες βδομάδες ήταν βαρετές με τον τρόπο που είναι βαρετό ό,τι δουλεύει. Μετά τα μεγάλα τρεξίματα έγιναν το διάστημα της μέρας που σκέφτομαι κανονικά, και αυτό δεν το αντικαθιστάς με playlist.
-
Το δεκάλεπτο που περιγράφεις το έχω δοκιμάσει και έχει σημασία ότι το έβαλες ως άσκηση, όχι ως πεποίθηση. Στην αρχή είναι όντως άβολο γιατί έρχεται η ερώτηση «και τώρα τι;», και η πρώτη παρόρμηση είναι να την κλείσεις με ένα κινητό. Ο Επίκτητος θα το έβαζε στα δικά μας: η σιωπή δεν είναι το πρόβλημα, η ιστορία που χτίζεις από πάνω της είναι. Το πρακτικό δεν είναι «κόψ' τα όλα», είναι ένα αγέμιστο κενό τη μέρα που το αφήνεις να μείνει κενό. Αλλάζει σε βδομάδες, όχι σε ένα απόγευμα.
-
Το κουμπί autoplay έκανε για όλους μας την επιλογή που λέμε ότι θα κάναμε μόνοι μας.
-
ωραίο κείμενο αλλά νιώθω ότι ο μισός λόγος που το σφουγγάρισμα έγινε υποφερτό χωρίς audiobook είναι ότι ΕΣΥ αποφάσισες ότι πρέπει να είναι. δηλαδή για κάποιον που κάνει δουλειά γραφείου όλη μέρα το να βάλει podcast στη μετακίνηση δεν είναι «εκπαιδευμένη προσοχή που χάλασε», είναι ξεκούραση. το «τι θα προέκυπτε από την πλήξη» ακούγεται ωραίο μέχρι να δεις ότι οι περισσότεροι από πλήξη απλά νυστάζουν. δεν βγαίνει διαφωτισμός κάθε φορά που χαζεύεις τον τοίχο
-
συμφωνώ με τα μισά αλλά το «όλα τα ερεθίσματα δεν είναι ισάξια» κρύβει μια παγίδα σνομπισμού. το σοβαρό βιβλίο εναντίον είκοσι κλιπ ακούγεται σωστό μέχρι να θυμηθείς ότι κόσμος έχει βγάλει πραγματικά πράγματα από κλιπ και έχει χάσει εξάμηνα κρατώντας ένα «σοβαρό» βιβλίο που δεν διάβασε ποτέ. το μέσο δεν εγγυάται το βάθος, η προσοχή το εγγυάται. που είναι και το σημείο σου τελικά, απλώς το μπερδεύεις με τη φόρμα
-
Συμφωνώ ειδικά με το κομμάτι για την «αποτοξίνωση από τη ντοπαμίνη». Είναι το σχολικό παράδειγμα του να ντύνεις μια απλή παρατήρηση με ορολογία που δεν στηρίζει τίποτα παραπάνω. Η ντοπαμίνη δεν «εξαντλείται» και δεν την «επαναφέρεις» με μια βδομάδα αποχής· τα παραπέμπω σε όποιον θέλει να διαβάσει τι κάνει στ' αλήθεια ως σήμα πρόβλεψης ανταμοιβής. Η παρατήρησή σου στέκεται και χωρίς τη νευροεπιστήμη: αν τρως όλη μέρα δυνατά ερεθίσματα, τα ήσυχα φαντάζουν αδύναμα σε σύγκριση. Αυτό είναι σχέση αναφοράς, όχι βλάβη εγκεφάλου, και δεν χρειάζεται εγκεφαλική ορολογία για να ισχύει.
-
ωραίο, αλλά μια ειλικρινής απορία: πώς το ξεχωρίζεις από το σκέτο procrastination; γιατί εγώ όταν λέω «θα κάτσω να βαρεθώ λίγο» τις μισές φορές είναι απλώς δικαιολογία για να μη διαβάσω για την εξεταστική. υπάρχει διαφορά ή είναι το ίδιο πράγμα με καλύτερο όνομα;
Related discussions
-
Είναι οι πλούσιοι σοσιαλιστές, ακόμη κι αν δεν θα το παραδεχτούν ποτέ;
Οι κατώτερες και μεσαίες τάξεις συχνά παρεξηγούν τι σημαίνει πραγματικά να είσαι πλούσιος. Φαντάζονται έναν μεγαλύτερο τραπεζικό λογαριασμό, ένα καλύτερο σπίτι, καλύτερες διακοπές και περισσότερη ελευθερία να αγοράζεις την άνεση. Αυτό είναι ένα κομμάτι. Όχι όμως το πιο σημαντικό.
-
Είναι το να τρως σαρδέλες πολύ πιο ηθικό από το βοδινό;
Αν πρόκειται να φας ζώο, το ερώτημα δεν είναι αν ο θάνατός του είναι θλιβερός. Είναι πόσο πόνο προσθέτει στον κόσμο η επιλογή σου για κάθε γραμμάριο πρωτεΐνης που παίρνεις πίσω. Οι περισσότεροι απαντούν με ένα συναίσθημα, κι αυτό ευνοεί την αγελάδα, γιατί η αγελάδα είναι ένας μεγάλος, οικείος θάνατος, ενώ μια κονσέρβα σαρδέλες μοιάζει με μικρή σφαγή. Αν το μετρήσεις σωστά, το συναίσθημα δείχνει ανάποδα.
-
Μήπως βγάζοντας την τραγωδία από τις ιστορίες στερούμε από τα παιδιά την ενσυναίσθηση;
Το να βγάζεις την τραγωδία από τις ιστορίες δεν προστατεύει το κοινό. Αφαιρεί έναν από τους παλαιότερους τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος εξασκείται στο να νιώθει φόβο, οίκτο και απώλεια μέσα σε μια μορφή που μπορεί να την επιβιώσει.
-
Μήπως η κουλτούρα του EDC έκανε την κανονική ζωή φαντασίωση με σύνεργα;
Παλιά νόμιζα ότι η κουλτούρα του EDC ήταν λίγο πολύ αθώα σπαζοκεφαλιά για σπασίκλες. Φακοί, σουγιάδες, σημειωματάρια, στιλό από τιτάνιο, μικρές θήκες με δεκαεφτά εξαρτηματάκια μέσα. Εντάξει. Στον κόσμο αρέσουν τα εργαλεία. Αρέσουν τα αντικείμενα. Κάποιους τους ευχαριστεί να τελειοποιούν ένα σύστημα. Το καταλαβαίνω. Κάποια στιγμή όμως η κουλτούρα ξεστράτισε από την πρακτική χρησιμότητα και έγινε ένα είδος προαστιακού τακτικού κοσπλέι για ανθρώπους που η μεγαλύτερη καθημερινή απειλή τους είναι να
-
Έχουν πια οι εταιρείες κίνητρο να σου πουλάνε συνδρομές αντί για προϊόντα;
Το παράδειγμα με τον εκτυπωτή της HP ακόμη με αφήνει άναυδο. Για πολλούς χρήστες σταματά να δουλεύει, όχι επειδή χάλασε κάτι μέσα του, αλλά επειδή έληξε η συνδρομή για το μελάνι και το λογισμικό του κατασκευαστή απενεργοποίησε μελανοδοχεία που είχες ήδη αγοράσει. Ο εκτυπωτής είναι φυσικά εκεί και απλώς σταματά να δουλεύει
-
Γιατί η Silicon Valley μιλάει για τον θάνατο σαν να είναι ένα bug του λογισμικού;
Ένα από τα πιο καθαρά σημάδια ότι η σύγχρονη κοσμική κουλτούρα της ελίτ νιώθει άβολα με τον θάνατο είναι ο τρόπος που μιλάει γι' αυτόν η Silicon Valley. Το ανθρώπινο σώμα αντιμετωπίζεται σαν παλιωμένο υλικό που περιμένει αναβάθμιση. Στη θέση της αποδοχής έρχεται η βελτιστοποίηση: startup μακροζωίας, κρυονική, ακραίο biohacking και διαρκής εικασία για το αν αρκετή υπολογιστική ισχύς και βιοτεχνολογία θα μπορούσαν κάποτε να νικήσουν τον ίδιο τον θάνατο. Δισεκατομμυριούχοι του tech μιλούν με περηφά
-
Μήπως όσοι τρώνε μαζί, μάχονται μαζί;
Οι δυνατές ομάδες δεν γίνονται δυνατές μόνο επειδή συμφωνούν σε μια αποστολή. Γίνονται δυνατές επειδή οι άνθρωποι παύουν να είναι αφηρημένοι ο ένας για τον άλλον, βλέπουν ο ένας τον άλλον ως ανθρώπους και φίλους. Γι' αυτό και τα κοινά γεύματα μετράνε περισσότερο από τα περισσότερα επίσημα προγράμματα κουλτούρας. Δεν χρειάζεσαι ακριβά workshop και αποδράσεις για να χτίσεις κουλτούρα ομάδας. Χρειάζεται απλώς να είσαι παρών. Φάε μεσημεριανό με την ομάδα σου, βάλ' τους να τρώνε μαζί. Πιείτε καφέ μαζ
-
Δεν πάει η πολιτισμική κριτική κι από τις δύο μεριές;
Έτυχε σ' ένα από εκείνα τα ομαδικά δείπνα μιας big-tech. Η κουβέντα γύρισε στο πώς γνώρισε ο καθένας τον σύντροφό του. Κάποιοι Ινδοί συνάδελφοι μίλησαν για τους κανονισμένους γάμους, για το πόσο μπλέκεται η οικογένεια και για το πόσο πιο φυσιολογικό είναι στην Ινδία να αντιμετωπίζεται ο γάμος ως οικογενειακή υπόθεση και όχι ως ιδιωτική, ερωτική επιλογή. Μέχρι εκεί όλα καλά, άλλος πολιτισμός, διαφορετικά πράγματα. Είχε ενδιαφέρον να δω τη ματιά τους, ακόμη κι αν δεν τη συμμεριζόμουν. Το πρόβλημα