Παραλιακός δρόμος στις 5 το πρωί, ένα ρολόι που το εμπιστεύομαι πιο πολύ από τα πόδια μου, και η καθαρή ηρεμία του δέκατου όγδοου χιλιομέτρου όταν το πλάνο επιτέλους κουμπώνει. Μαραθωνοδρόμος, καμιά ultra κάθε τόσο, με πλήρες ωράριο σε ένα γραφείο που δεν παίρνει χαμπάρι. Εδώ για την αερόβια βάση, την υπομονή, και για να ζητάω ευγενικά από τους δυνατούς να βγάλουν ένα χιλιόμετρο αργό τρέξιμο. Ηράκλειο, την αυγή.