Κανένας γονιός δεν σπρώχνει τα παιδιά του στις ανθρωπιστικές σπουδές. Από προεπιλογή, οι προτεινόμενες επιλογές αφορούν τα STEM. Μηχανική (Πληροφορική), Χρηματοοικονομικά, Ιατρική… Το επιχείρημα κατά των ανθρωπιστικών στην εποχή της ΤΝ κάνει ακόμη λιγότερο πειστικό το να αφιερώσεις τέσσερα χρόνια σε ένα πτυχίο ανθρωπιστικών. Τα γλωσσικά μοντέλα γράφουν υποφερτά, συνοψίζουν γρήγορα και παράγουν κατά παραγγελία κείμενο με σχήμα έρευνας. Άρα οι παλιές δεξιότητες των ανθρωπιστικών υποτίθεται ότι μετ
Αυτό που με βρήκε περισσότερο είναι η παράγραφος ότι οι αίθουσες συχνά τα διδάσκουν άσχημα. Από μέσα φαίνεται καθαρά: σε πολλά μαθήματα μαθαίνεις το λεξιλόγιο της κριτικής, «αφήγηση», «πλαίσιο», «ερμηνεία», χωρίς να σε βάζουν ποτέ να το κάνεις πάνω σε ένα
Αυτό που με βρήκε περισσότερο είναι η παράγραφος ότι οι αίθουσες συχνά τα διδάσκουν άσχημα. Από μέσα φαίνεται καθαρά:
σε πολλά μαθήματα μαθαίνεις το λεξιλόγιο της κριτικής, «αφήγηση», «πλαίσιο», «ερμηνεία», χωρίς να σε βάζουν ποτέ να το κάνεις πάνω σε ένα δύσκολο κείμενο
οι εργασίες βαθμολογούνται στο αν αναπαρήγαγες τη θέση του βιβλίου, όχι στο αν τη δοκίμασες
η προσεκτική ανάγνωση πρόταση προς πρόταση, που λέει το ποστ, σπάνια εξασκείται γιατί δεν χωράει σε εξεταστική
Οπότε μένει το παράδοξο: το αντικείμενο που διαφημίζεται για τη μέθοδο είναι κι αυτό που τη διδάσκει χειρότερα.
Περιεχόμενο συζήτησης
Κανένας γονιός δεν σπρώχνει τα παιδιά του στις ανθρωπιστικές σπουδές. Από προεπιλογή, οι προτεινόμενες επιλογές αφορούν τα STEM. Μηχανική (Πληροφορική), Χρηματοοικονομικά, Ιατρική… Το επιχείρημα κατά των ανθρωπιστικών στην εποχή της ΤΝ κάνει ακόμη λιγότερο πειστικό το να αφιερώσεις τέσσερα χρόνια σε ένα πτυχίο ανθρωπιστικών. Τα γλωσσικά μοντέλα γράφουν υποφερτά, συνοψίζουν γρήγορα και παράγουν κατά παραγγελία κείμενο με σχήμα έρευνας. Άρα οι παλιές δεξιότητες των ανθρωπιστικών υποτίθεται ότι μετράνε λιγότερο. Μάθε προγραμματισμό, μάθε να γράφεις prompt και πάψε να προσποιείσαι ότι η προσεκτική ανάγνωση αποδίδει. Έχω ακούσει παραλλαγές αυτής της ατάκας τόσες φορές που πια έχει τον δικό της νεκρό ρυθμό. Το επιχείρημα αυτό αποτυγχάνει για τον ίδιο λόγο που αποτυγχάνει και η ίδια η τεχνολογία: το ρέον αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο πράγμα με την ορθή κρίση. Τα LLM είναι καλά στη στατιστική εικασία, πάρα πολύ καλά. Και εκπαιδεύονται από τα εκατομμύρια χρήστες που συνομιλούν μαζί τους κάθε μέρα, και σταδιακά ρυθμίζονται ώστε να ευχαριστούν τον χρήστη παρά να έχουν δίκιο.
Τι είναι οι ανθρωπιστικές επιστήμες;
Μέρος της σύγχυσης είναι ότι ο κόσμος εξακολουθεί να ακούει «τις ανθρωπιστικές» σαν ένα είδος πλούσιου, αριστοκρατικού πακέτου: λογοτεχνία, φιλοσοφία, ιστορία, τέχνη, ίσως και μια αόριστη υπόσχεση καλλιέργειας. Αυτό που δένει αυτά τα πεδία δεν είναι μόνο το αντικείμενο αλλά η μέθοδος. Εκπαιδεύουν την ερμηνεία, το επιχείρημα, την τεκμηρίωση με λέξεις και την κρίση μέσα στην αβεβαιότητα, γιατί πολλά ανθρώπινα πράγματα δεν κρίνονται μόνο με το πείραμα. Αν οι θετικές επιστήμες είναι πιο κοντά στη μέτρηση, οι ανθρωπιστικές είναι πιο κοντά στη γλώσσα, και η γλώσσα είναι ακριβώς εκεί όπου η ΤΝ παράγει τώρα τις πιο πειστικές της αστοχίες.
Όσοι έχουν εκπαιδευτεί στη ρητορική και στην προσεκτική ανάγνωση αναγνώρισαν νωρίς τους τρόπους με τους οποίους αστοχεί, γιατί αυτοί οι τρόποι ήταν παλιοί. Όσοι δεν είχαν αυτή την εκπαίδευση εξακολουθούσαν να ρωτούν κάτι πιο στοιχειώδες: είναι ακριβές αυτό, είναι συλλογισμός, σημαίνει στ' αλήθεια κάτι αυτή η πρόταση; Αυτό το κενό δεν είναι ηθικό ελάττωμα. Είναι ό,τι συμβαίνει όταν μια κουλτούρα γίνεται πολύ καλή στο να παράγει κείμενο και πολύ χειρότερη στο να το ανακρίνει.
Παραίσθηση. Τα σημερινά μεγάλα γλωσσικά μοντέλα μπορούν να παράγουν δηλώσεις που ακούγονται θεμελιωμένες, τεκμηριωμένες και συγκεκριμένες, ενώ είναι ψευδείς ακριβώς με τον τρόπο που θα του ξέφευγε ενός βιαστικού αναγνώστη. Έτσι προκύπτουν νομικές παραπομπές σε υποθέσεις που δεν υπήρξαν ποτέ, ακαδημαϊκές εργασίες με υπαρκτούς συγγραφείς και επινοημένους τίτλους, και ιστορικές περιλήψεις που μένουν στον σωστό αιώνα ενώ τα γεγονότα τους είναι λάθος. Το σύστημα δεν προσπαθεί να πει ψέματα· παράγει εύλογες συνέχειες χωρίς εγγενή σχέση με την αλήθεια. Η ρητορική και η προσεκτική ανάγνωση πάντοτε εκπαίδευαν ένα κομμάτι του νου ακριβώς για αυτό το πρόβλημα: το κομμάτι που ρωτά αν το κύρος αποδεικνύεται ή απλώς παριστάνεται.
Κυκλικός συλλογισμός. Το μοντέλο σού λέει ότι κάτι είναι αποτελεσματικό επειδή έχει τα χαρακτηριστικά της αποτελεσματικότητας, ή ότι μια τάση θα συνεχιστεί επειδή οι τάσεις συχνά συνεχίζονται, ή ότι μια άποψη στέκει επειδή μπορούν να προβληθούν επιχειρήματα γι' αυτήν. Το σχήμα μοιάζει με συλλογισμό. Η ουσία λείπει. Η λογική υπάρχει ακριβώς γι' αυτόν τον σκοπό. Σου μαθαίνει να βρίσκεις την κρυμμένη προκείμενη, τη λήψη του ζητουμένου, το συμπέρασμα που έχει περαστεί λαθραία μέσα στην αφετηρία. Αυτά δεν είναι διακοσμητικές σχολικές δεξιότητες. Είναι εργαλεία εντοπισμού σφαλμάτων.
Ευγλωττία χωρίς περιεχόμενο. Αυτή είναι εκείνη που πολλοί αναγνώστες ακόμη υποτιμούν, γιατί η πρόζα ακούγεται τόσο καλοδουλεμένη. Ένα μοντέλο συχνά θα παραγάγει μια παράγραφο που μετονομάζει διαρκώς το θέμα χωρίς ποτέ να διατυπώνει κάποιον ισχυρισμό γι' αυτό. Ρωτάς για τις κοινωνικές επιπτώσεις της εξ αποστάσεως εργασίας και παίρνεις μια παράγραφο για το πώς η εξ αποστάσεως εργασία είναι μια σημαντική εξέλιξη στη σύγχρονη επαγγελματική κουλτούρα, πώς αντανακλά τις μεταβαλλόμενες δυναμικές του χώρου εργασίας, πώς έχει και ευκαιρίες και προκλήσεις, πώς οι οργανισμοί οφείλουν να πλοηγηθούν σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Η γραμματική και ο ρυθμός είναι μια χαρά, αλλά δεν ειπώθηκε τίποτα στην ουσία. Η προσεκτική ανάγνωση φτιάχτηκε για να πιάνει ακριβώς αυτό το κενό, πρόταση προς πρόταση.
Ναι, συχνά ούτε οι αίθουσες διδάσκουν καλά αυτές τις δεξιότητες
Οι αίθουσες των ανθρωπιστικών συχνά αποτυγχάνουν να διδάξουν καλά αυτές τις δεξιότητες. Πολλοί περνούν μαθήματα ρητορικής ή λογοτεχνίας μαθαίνοντας περισσότερο το λεξιλόγιο της κριτικής κρίσης παρά τη συνήθειά της. Τα πανεπιστήμια δεν είναι αθώα εδώ. Συχνά διαφημίζουν τις ανθρωπιστικές με τη γλώσσα του κύρους και έπειτα τις διδάσκουν ως έκθεση σε περιεχόμενο και όχι ως πειθαρχημένη ανάγνωση, ανάλυση επιχειρημάτων και ερμηνευτικό έλεγχο. Αυτό δεν είναι επιχείρημα κατά των αντικειμένων. Είναι επιχείρημα κατά του να τα διδάσκουν άσχημα.
Εδώ ανήκει και η ένσταση περί γνώσης του αντικειμένου. Ναι, ένας γιατρός πιάνει μια κακή ιατρική συμβουλή εν μέρει επειδή ξέρει ιατρική. Ένας δικηγόρος πιάνει μια πλαστή παραπομπή εν μέρει επειδή ξέρει νομική. Η εξειδίκευση στο αντικείμενο μετράει. Όμως η γνώση του αντικειμένου και η πειθαρχία της κριτικής ανάγνωσης δεν είναι αντίπαλες. Είναι σύμμαχοι. Ο ειδικός που δεν μπορεί να ανακρίνει τη δομή ενός επιχειρήματος, τη λεκτική ασάφεια ή το προσποιητό κύρος εξακολουθεί να ξεγελιέται πιο εύκολα από εκείνον που μπορεί. Οι ανθρωπιστικές δεν είναι ο μόνος δρόμος προς αυτές τις δεξιότητες. Είναι μία από τις παλαιότερες και πιο ρητές παραδόσεις για να τις καλλιεργείς.
Οι ανθρωπιστικές είναι η ψυχή της ανθρωπότητας.
Οι θετικές επιστήμες, η μηχανική, τα οικονομικά είναι τα εργαλεία. Χρειάζονται και τα δύο. Ναι, προχωράς πιο γρήγορα στη ζωή ως προς την κοινωνική κινητικότητα μέσα από τον δρόμο των STEM. Οι μισθοί είναι υψηλότεροι, η δουλειά είναι περισσότερη και σίγουρα είναι πιο κατάλληλη επιλογή για τους περισσότερους. Ωστόσο, χρειαζόμαστε και τις ανθρωπιστικές για να μας βοηθήσουν να εξερευνήσουμε την ανθρώπινη φύση, να ωθήσουν την αλλαγή και να μας κινητοποιήσουν. Τους ανθρώπους τους συγκινούν ιστορίες, λόγοι, αφηγήσεις του παρελθόντος και ηθικά πλαίσια πολύ πριν τους συγκινήσει ένα λογιστικό φύλλο. Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά στάθηκε καθοριστική στο να κάνει τη δουλεία ζωντανή και ηθικά επιτακτική για πολλούς αναγνώστες του Βορρά, που αλλιώς θα μπορούσαν να την κρατούν αφηρημένη.Το «Κατηγορώ…!» του Ζολά δεν έλυσε την υπόθεση Ντρέιφους, όμως μετέτρεψε μια δικαστική υπόθεση σε δημόσιο αγώνα για τα τεκμήρια, τη δικαιοσύνη και την κρατική ανεντιμότητα. Στην κομμουνιστική Ανατολική Ευρώπη, τα δοκίμια των αντιφρονούντων και το samizdat στάθηκαν καθοριστικά στο να κάνουν τη γλώσσα της εξουσίας να φαίνεται λιγότερο φυσική και λιγότερο πιστευτή. Οι λέξεις δεν αντικαθιστούν στρατούς, νόμους ή θεσμούς, αλλά τους κινούν. Βοηθούν να αποφασιστεί τι μπορεί να δει καθαρά ένα κοινό, τι του φαίνεται ανεκτό και ποια ψέματα αρχίζουν να ακούγονται φτηνά.
Δεν υπάρχει ζήτημα παραγωγής κειμένου. Οι μηχανές το κάνουν πια αυτό, φτηνά και αδιάκοπα. Το πρακτικό ερώτημα είναι αν μπορείς να διαβάσεις ένα παραγόμενο κείμενο αρκετά καλά ώστε να ξέρεις πότε μπλοφάρει, πότε γυρίζει σε κύκλους, πότε δεν λέει τίποτα ή πότε χρησιμοποιεί τη ρέουσα γλώσσα για να παραστήσει κύρος. Αυτό ήταν ήδη σοβαρή δεξιότητα πριν από την ΤΝ. Η ΤΝ δεν δημιούργησε την ανάγκη γι' αυτήν. Απλώς έκανε το τεστ αδύνατο να το αγνοήσεις.
Αν μπορείς να διαβάσεις αυτό το βιβλίο και ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ να υπερασπίζεσαι τη «Χαμένη Υπόθεση», τότε σε ξεγράφω
Πολυσυζητημένες περιπτώσεις παραισθήσεων της ΤΝ σε νομικά και ακαδημαϊκά συμφραζόμενα αναφέρθηκαν ευρέως από το 2022 και έπειτα. Η υπόθεση Mata v. Avianca (2023), όπου ένας δικηγόρος υπέβαλε παραπομπές παραγόμενες από ΤΝ σε ανύπαρκτες υποθέσεις, παραμένει το πιο αστείο τεκμηριωμένο νομικό παράδειγμα. Τεκμηριωμένες περιπτώσεις παραισθητικών ακαδημαϊκών παραπομπών είναι επίσης ευρέως διαδεδομένες.
Οι ιστορικοί ακόμη συζητούν πόσο ακριβώς αιτιακό βάρος να αποδώσουν στην Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά μέσα στην πολιτική που οδήγησε στον Εμφύλιο. Ο μετριοπαθής ισχυρισμός εδώ είναι ότι το μυθιστόρημα βοήθησε να διαμορφωθεί το αντιδουλοκτητικό αίσθημα στον Βορρά, κάνοντας τη δουλεία ζωντανή για αναγνώστες μακριά από τη ζωή των φυτειών.
Η ανοιχτή επιστολή του Εμίλ Ζολά «Κατηγορώ…!» (1898) έγινε ένα από τα καθοριστικά δημόσια κείμενα της υπόθεσης Ντρέιφους. Το ζητούμενο δεν είναι ότι ένα άρθρο έλυσε την υπόθεση, αλλά ότι η λογοτεχνική και ρητορική παρέμβαση άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο γινόταν δημόσια κατανοητή η υπόθεση.
Για την Ανατολική Ευρώπη, σκέψου τη γραφή των αντιφρονούντων και την κουλτούρα του samizdat σε συγγραφείς όπως ο Βάτσλαβ Χάβελ. Ο ισχυρισμός είναι ερμηνευτικός αλλά καλά θεμελιωμένος: η γλώσσα που απογύμνωνε τους επίσημους τύπους από την αξιοπιστία τους μέτρησε για τη συνείδηση κατά του καθεστώτος, ακόμη κι όταν δεν άλλαζε από μόνη της απευθείας την κρατική πολιτική.
Με χτύπησε το «κανένας γονιός δεν σπρώχνει τα παιδιά του στις ανθρωπιστικές». Όλη η οικογένεια έλεγε Πληροφορική ή Οικονομικά και εγώ ακόμα δεν έχω αποφασίσει. Το διαβάζω και νιώθω λίγο λιγότερο χαμένος, αν και πρακτικά αύριο πάλι το ίδιο δίλημμα έχω.
Συμφωνώ με τη μέθοδο, αλλά το ποστ παραδέχεται μόνο του τη μισή πραγματικότητα και μετά την προσπερνά. «Προχωράς πιο γρήγορα μέσα από τα STEM, οι μισθοί είναι υψηλότεροι, η δουλειά περισσότερη» δεν είναι λεπτομέρεια, είναι ο λόγος που κανένας γονιός δεν σπρώχνει το παιδί στη φιλολογία. Όταν προσλαμβάνω, η κριτική ανάγνωση μετράει, αλλά μπαίνει στη συζήτηση αφού περάσεις το φίλτρο της δεξιότητας που πληρώνεται. Το «πιο αναγκαίες από ποτέ» στον τίτλο και το «πιο κατάλληλη επιλογή για τους περισσότερους τα STEM» μέσα στο κείμενο δεν κάθονται άνετα μαζί.
Αυτό που με βρήκε περισσότερο είναι η παράγραφος ότι οι αίθουσες συχνά τα διδάσκουν άσχημα. Από μέσα φαίνεται καθαρά:
σε πολλά μαθήματα μαθαίνεις το λεξιλόγιο της κριτικής, «αφήγηση», «πλαίσιο», «ερμηνεία», χωρίς να σε βάζουν ποτέ να το κάνεις πάνω σε ένα δύσκολο κείμενο
οι εργασίες βαθμολογούνται στο αν αναπαρήγαγες τη θέση του βιβλίου, όχι στο αν τη δοκίμασες
η προσεκτική ανάγνωση πρόταση προς πρόταση, που λέει το ποστ, σπάνια εξασκείται γιατί δεν χωράει σε εξεταστική
Οπότε μένει το παράδοξο: το αντικείμενο που διαφημίζεται για τη μέθοδο είναι κι αυτό που τη διδάσκει χειρότερα.
Συμφωνώ στην ουσία, αλλά θα το γύριζα λίγο. Η δεξιότητα που περιγράφεις δεν είναι ιδιοκτησία των ανθρωπιστικών, είναι κριτική σκέψη με βάρος απόδειξης από κάτω. Ρωτάς «αποδεικνύεται το κύρος ή απλώς παριστάνεται», και αυτό είναι ακριβώς η ερώτηση που κάνεις και σε ένα paper και σε ένα μοντέλο και στον ίδιο σου τον εαυτό. Το να το χρεώνουμε αποκλειστικά στη φιλολογία είναι το ίδιο λάθος ανάποδα: το πτυχίο δεν σου εγγυάται τη συνήθεια. Το θέμα είναι ποιος εξασκεί το «θα άλλαζα γνώμη αν…», όχι σε ποια σχολή γράφτηκε.
Το format του ποστ είναι «η δεξιότητα που γελοιοποιούσαμε τέσσερα χρόνια ξαφνικά είναι ο μόνος αξιόπιστος ανιχνευτής μπλόφας». Καλό plot twist, κακό timing για όποιον μόλις πλήρωσε δίδακτρα για να την παρατήσει.
Η παράγραφος για την παραίσθηση δεν είναι θεωρία, τη ζούμε. Η υπόθεση Mata v. Avianca το 2023 είναι το σχολικό παράδειγμα: δικηγόρος κατέθεσε παραπομπές σε υποθέσεις που δεν υπήρξαν ποτέ, επειδή το μοντέλο τις παρήγαγε με σωστή νομική μορφή. Το ίδιο βλέπω στα design doc που μου έρχονται τώρα: τέλεια δομή, σωστή ορολογία, και μέσα ένας ισχυρισμός για το σύστημα που δεν στέκει. Το αποτέλεσμα διαβάζεται καθαρότερα από το σύστημα που περιγράφει, και αυτό είναι ακριβώς η παγίδα. Κάποιος πρέπει να ξέρει να το ανακρίνει πρόταση προς πρόταση, αλλιώς περνάει.
Το «το ρέον αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο με την ορθή κρίση» είναι η μία πρόταση που θα κρατήσω από όλο το κείμενο. Όλη η δουλειά στην αξιοπιστία γύρω από αυτή τη διάκριση γυρίζει.
Το δυνατό σημείο του ποστ είναι ότι ξεχωρίζει το αντικείμενο από τη μέθοδο. Όσο μένουμε στο «ανθρωπιστικές = λογοτεχνία και τέχνη», η συζήτηση δεν βγαίνει πουθενά. Αυτό που περιγράφεις στην παράγραφο για τον κυκλικό συλλογισμό είναι μια συγκεκριμένη δεξιότητα: να ξεχωρίζεις τη μορφή ενός επιχειρήματος από την ουσία του. Το μοντέλο σού δίνει το σχήμα του συλλογισμού γιατί το σχήμα μαθαίνεται στατιστικά. Το να βρεις την κρυμμένη προκείμενη δεν μαθαίνεται έτσι. Εκεί χωρίζουν οι δύο ικανότητες, και καλά κάνεις και το ονομάζεις.
Η παράγραφος με την εξ αποστάσεως εργασία που «αντανακλά τις μεταβαλλόμενες δυναμικές του χώρου εργασίας» με σκότωσε. Έχω διαβάσει αυτή την παράγραφο σε εκατό LinkedIn ποστ πριν μάθω καν τι είναι τα LLM.
Αν πρόκειται να φας ζώο, το ερώτημα δεν είναι αν ο θάνατός του είναι θλιβερός. Είναι πόσο πόνο προσθέτει στον κόσμο η επιλογή σου για κάθε γραμμάριο πρωτεΐνης που παίρνεις πίσω. Οι περισσότεροι απαντούν με ένα συναίσθημα, κι αυτό ευνοεί την αγελάδα, γιατί η αγελάδα είναι ένας μεγάλος, οικείος θάνατος, ενώ μια κονσέρβα σαρδέλες μοιάζει με μικρή σφαγή. Αν το μετρήσεις σωστά, το συναίσθημα δείχνει ανάποδα.
Κάτι που αρχίζει να μοιάζει ψεύτικο μετά από αρκετά χρόνια στο tech είναι η εμμονή με το «disruption» σαν εξήγηση για κάθε επιτυχημένη εταιρεία. Η εταιρεία που κερδίζει απλώς εκτέλεσε καλύτερα απ' όλους τους άλλους σε μια αγορά που υπήρχε ήδη. Το Facebook δεν ήταν κάποια αδύνατη εννοιολογική ανακάλυψη. Τα κοινωνικά δίκτυα υπήρχαν ήδη. Το MySpace υπήρχε. Το Friendster υπήρχε, και τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά του Facebook υπήρχαν σε αυτά τα δύο. Ο κόσμος καταλάβαινε αμέσως την κατηγορία το
Παλιά το αργό κομμάτι της δουλειάς ήταν η παραγωγή, κι έτσι χτίσαμε ολόκληρες καριέρες πάνω στο να γινόμαστε γρήγοροι σε αυτήν. Τώρα η μηχανή είναι γρήγορη και το αργό κομμάτι είναι να αποφασίζεις τι θα φτιάξεις και να προσέχεις πότε κάτι έχει αθόρυβα στραβώσει· μια δουλειά διαφορετική από αυτήν που εκπαιδεύτηκαν οι περισσότεροι.
Το Joshua Tree δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με το μέρος όπου μετακόμισε ο πρώην κάποιας για να «βρει τον εαυτό της». Το τοπίο μοιάζει ακριβώς με αυτό που βγαίνει όταν μια έρημος αναπτύσσει απόψεις που τις κορόιδευαν πριν τη cancel culture. Παράξενα στριφογυριστά δέντρα. Σωροί από τεράστιες στρογγυλές πέτρες ισορροπημένες σε γωνίες που δείχνουν ωραίες στο Instagram. Κάθε γωνιά του πάρκου μοιάζει είτε με εξώφυλλο δίσκου των U2 είτε με φόντο σε ακριβοπληρωμένη διαφήμιση καλλυντικών.
Το έχω δει σε αρκετές παραλλαγές ώστε να ζαρώνω κάθε φορά που το ξανακάνει κάποιος junior. Ο μάνατζερ μας ζητάει κάτι εκνευριστικό. Ένας από τους μηχανικούς, συνήθως junior, αντιδράει με λίγη γκρίνια, ένα αστείο, ένα μήνυμα στο slack… Ξεμπροστιάζει τη βλακεία και όποιος το είδε ξέρει ακριβώς τι πιστεύει για το συγκεκριμένο αφεντικό. Μόνο που τελικά δεν γίνεται ο ήρωας, ο επαναστάτης που νόμιζε. Εισπράττει σιωπή· μια προσεκτική, σκόπιμη, ψυχρή σιωπή.
Από τα πιο παράξενα πράγματα στον σύγχρονο αμερικανικό συντηρητισμό είναι ότι μια Ρωσίδα άθεη που περιφρονούσε τη θρησκεία, χλεύαζε τη φιλανθρωπία, μισούσε τον εθνικισμό και έβλεπε την αυτοθυσία ως ηθική διαφθορά, κατάφερε κάπως να γίνει μια από τις πολιούχους του κινήματος. Όχι ολοκληρωτικά, προφανώς. Πολλοί συντηρητικοί την απορρίπτουν ακόμη. Το ηθικό της λεξιλόγιο όμως διέρρευσε ούτως ή άλλως παντού, κυρίως στην κουλτούρα των επιχειρήσεων και στη σκέψη των ρεπουμπλικανικών ελίτ. Το ακούς όποτ
Στη δεκαετία του 1850, το κυρίαρχο γηγενιστικό κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν οργανωμένο γύρω από την εχθρότητα προς τους καθολικούς και τους Ιρλανδούς. Οι Know-Nothings υποστήριζαν ότι οι καθολικοί μετανάστες ήταν πολιτισμικά ακατάλληλοι για ρεπουμπλικανική αυτοδιακυβέρνηση, υποταγμένοι σε μια ξένη δύναμη (τον Πάπα) και ανίκανοι για γνήσια αμερικανική ιθαγένεια. Ως τη δεκαετία του 1880, η ίδια καχυποψία είχε μετατοπιστεί έντονα στους Κινέζους μετανάστες. Ως τη δεκαετία του 1920, είχε μετακ
Το να βγάζεις την τραγωδία από τις ιστορίες δεν προστατεύει το κοινό. Αφαιρεί έναν από τους παλαιότερους τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος εξασκείται στο να νιώθει φόβο, οίκτο και απώλεια μέσα σε μια μορφή που μπορεί να την επιβιώσει.
