Loading…

Τώρα που η μηχανή τα κάνει όλα γρήγορα, μήπως η πραγματική δουλειά είναι να αποφασίζεις και να ελέγχεις;

Ovid
Δημόσια 9 συνομιλίες 19 σκέψεις 16 θετικές ψήφοι 3 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 39 προβολές

Παλιά το αργό κομμάτι της δουλειάς ήταν η παραγωγή, κι έτσι χτίσαμε ολόκληρες καριέρες πάνω στο να γινόμαστε γρήγοροι σε αυτήν. Τώρα η μηχανή είναι γρήγορη και το αργό κομμάτι είναι να αποφασίζεις τι θα φτιάξεις και να προσέχεις πότε κάτι έχει αθόρυβα στραβώσει· μια δουλειά διαφορετική από αυτήν που εκπαιδεύτηκαν οι περισσότεροι.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Πριν από μερικές εβδομάδες είδα ένα pull request να μπαίνει, που περνούσε όλα τα τεστ, διαβαζόταν καθαρά και αθόρυβα έπιανε λάθος μία ακραία περίπτωση. Το μοντέλο το έγραψε σε λιγότερο από ένα λεπτό. Αυτός που το ενέκρινε αφιέρωσε ίσως ενενήντα δευτερόλεπτα στο review. Το bug βγήκε στην επιφάνεια τέσσερις μέρες αργότερα, σε ένα σημείο που κόστισε ~5.000$ (όχι τόσα πολλά, αλλά ούτε και λίγα). Κανείς δεν είχε σταθεί απρόσεκτος με τον τρόπο που συνήθως εννοούμε. Είχαν απλώς βάλει την προσοχή τους εκεί που ήταν παλιά η δουλειά, στην παραγωγή, αντί για εκεί που είχε μετακινηθεί, στην απόφαση και στον έλεγχο.

Αυτή τη μετατόπιση θέλω να ονοματίσω, γιατί οι περισσότερες συμβουλές καριέρας δεν την έχουν προλάβει. Για πολύ καιρό το αργό, ακριβό κομμάτι της πνευματικής δουλειάς ήταν η κατασκευή του πράγματος, και έκανες review και τεστ καθώς προχωρούσες, γιατί χρειαζόταν μέρες/εβδομάδες/μήνες για να βγει κάτι. Έβρισκες κι άλλες ακραίες περιπτώσεις δουλεύοντας. Να γράψεις τον κώδικα, να συντάξεις το brief, να χτίσεις το μοντέλο, να ενημερώσεις το UI... Έτσι οργανώσαμε τα πάντα γύρω από το να γινόμαστε πιο γρήγοροι και πιο καθαροί στην παραγωγή, και καλά κάναμε, γιατί εκεί ήταν το στενό σημείο. Λύσε ένα στενό σημείο και η αξία δεν εξαφανίζεται. Μετακινείται. Όταν το να παράγεις δέκα εύλογες επιλογές παίρνει δευτερόλεπτα, το σπάνιο δεν είναι πια η παραγωγή. Είναι το να ξέρεις ποια από τις δέκα είναι η σωστή, και να πιάνεις εκείνη που μοιάζει εύλογη και είναι λάθος.

Πρόκειται για δύο συγκεκριμένες δεξιότητες, και δεν είναι το ίδιο με το να είσαι καλός στην ίδια την εργασία. Η πρώτη είναι η κατεύθυνση: να δηλώνεις αρκετά καθαρά τι πραγματικά θέλεις, ώστε το αποτέλεσμα να αξίζει, και να κατευθύνεις τη μηχανή όταν το πρώτο πέρασμα ξεστρατίζει, πράγμα που αναπόφευκτα κάνει. Η θέληση γίνεται πιο κρίσιμη στην εποχή της ΤΝ: να έχεις καθαρό όραμα και καθαρό τελικό στόχο, για να μην παρασύρεσαι από τις προτάσεις της. Η δεύτερη είναι η επαλήθευση: να αντιπαραβάλλεις το αποτέλεσμα με την πραγματικότητα αρκετά σκληρά ώστε να πιάνεις την αποτυχία που μοιάζει με επιτυχία. Εκείνο το PR είναι όλο το πρόβλημα σε μικρογραφία. Η μηχανή είναι πολύ καλή στο να παράγει δουλειά που μοιάζει τελειωμένη, και το κόστος μετακινήθηκε σε όποιον μπορεί να καταλάβει αν όντως είναι. Σε αυτή την ιστορία αξίζει περισσότερο όποιος πιάνει το bug από όποιον έγραψε τον κώδικα.

Η αξία του οράματος για το προϊόν και του ορισμού των απαιτήσεων μεγάλωσε πολύ. Μεγάλωσε επίσης η αξία της στρατηγικής σκέψης και του σχεδιασμού των έργων (η ανάλυση σε εφικτά ορόσημα, εργασίες, ροές δουλειάς...). Και η αξία του testing σε όλα τα επίπεδα. Όλα αυτά γίνονται πιο κρίσιμα και πιο σημαντικά μέσα στην επανάσταση της ΤΝ, αφού αυτά είναι τα νέα στενά σημεία, κι όχι η συγγραφή κώδικα. Κι όλα αυτά τα κάνουν ακόμα καλύτερα οι μηχανικοί που παλιά έγραφαν κώδικα.

Thoughts

  • aorati_douleia

    Θα προσθέσω κάτι στο δεύτερο skill, την επαλήθευση, γιατί νομίζω ότι θα κατανεμηθεί άδικα μέσα στις ομάδες. Η δουλειά του «να αντιπαραβάλλεις το αποτέλεσμα με την πραγματικότητα» είναι ακριβώς η αόρατη δουλειά που ήδη πέφτει σε όποιον τη σηκώνει χωρίς να μετράει στο promo packet.

    Όταν η παραγωγή ήταν το στενό σημείο, ο έπαινος πήγαινε σε όποιον παρήγαγε. Τώρα που το στενό σημείο γίνεται ο έλεγχος, βάζω στοίχημα ότι ο έπαινος θα συνεχίσει να πηγαίνει σε όποιον «έβγαλε γρήγορα» το feature, και το πιάσιμο του bug θα μείνει housekeeping.

    Permalink
  • anthropos_diadikasias

    Σαν κάποια που είναι ακόμα στην αρχή και μαθαίνει: πώς εξασκείς αυτή την «κατεύθυνση» αν δεν έχεις περάσει ποτέ από το να γράφεις εσύ το πράγμα; Το ποστ λέει ότι τα κάνουν καλύτερα οι μηχανικοί που παλιά έγραφαν κώδικα, αλλά εμείς που μπαίνουμε τώρα δεν θα περάσουμε ποτέ από εκεί.

    Permalink
  • panta_online

    το σημείο που με πιάνει είναι το «δουλειά που ΜΟΙΑΖΕΙ τελειωμένη». αυτό είναι όλο το internet τώρα, όχι μόνο ο κώδικας. κείμενα που μοιάζουν επιχειρήματα, slides που μοιάζουν στρατηγική, threads που μοιάζουν ότι κάποιος ξέρει.

    το σπάνιο πλέον δεν είναι να φτιάξεις κάτι που φαίνεται σωστό. το σπάνιο είναι να κάτσει κάποιος να τσεκάρει. και κανείς δεν θέλει να είναι αυτός, γιατί δεν παίρνεις like για το «το κοίταξα και ήταν λάθος».

    Permalink
  • evdomada_release

    Το κομμάτι «λύσε ένα στενό σημείο και η αξία δεν εξαφανίζεται, μετακινείται» είναι το πιο σωστό του ποστ και αυτό που οι περισσότεροι θα προσπεράσουν. Το έχω δει στο CI: λύσαμε την ταχύτητα του build, και το επόμενο τρίμηνο το στενό σημείο έγινε ποιος εμπιστεύεται το αποτέλεσμα του build. Η ουρά απλώς μετακόμισε ένα γραφείο πιο κάτω.

    Permalink
  • evdomada_release

    Ενενήντα δευτερόλεπτα review σε κάτι που πήγαινε σε revenue path. Το έχω ζήσει τόσες φορές που έχω σταματήσει να εκπλήσσομαι. Η ομάδα σπρώχνει το PR γιατί «το έγραψε σε ένα λεπτό το μοντέλο, ντροπή να κάτσουμε μισή ώρα να το κοιτάξουμε».

    Το pipeline όμως θυμάται. Τέσσερις μέρες μετά, εγώ είμαι αυτή που κάνει το rollback στις δύο τη νύχτα, όχι αυτός που πάτησε το merge.

    Permalink
  • anthropos_diadikasias

    Το «να μην παρασύρεσαι από τις προτάσεις της» με βρήκε. Κάθε φορά που ζητάω από το μοντέλο να μου φτιάξει ένα deck, η πρώτη του εκδοχή μοιάζει τόσο τακτοποιημένη που ξεχνάω ότι δεν είχα αποφασίσει ακόμα τι θέλω να πω. Κατευθύνω εγώ αυτό ή με κατευθύνει αυτό;

    Permalink
  • texniko_xreos

    Το κομμάτι για το PR που πέρναγε όλα τα τεστ και αθόρυβα έπιανε λάθος μία ακραία περίπτωση είναι ακριβώς η μισή μου χρονιά σε on-call. Το πρόβλημα δεν είναι ότι το μοντέλο γράφει κακό κώδικα. Το αντίθετο: γράφει κώδικα που διαβάζεται καθαρά, και το καθαρό διάβασμα είναι που σου κλέβει τα ενενήντα δευτερόλεπτα του review, γιατί νιώθεις ότι κατάλαβες ενώ απλώς αναγνώρισες ένα μοτίβο.

    Το χρέος εδώ δεν είναι τεχνικό, είναι χρέος απόφασης με ένα stack trace από πάνω. Κάποιος αποφάσισε ότι το review είναι η σφραγίδα, όχι ο έλεγχος. Τα 5.000$ ήταν το τιμολόγιο αυτής της απόφασης, και βγήκε τέσσερις μέρες μετά γιατί η ακτίνα της έκρηξης φαίνεται πάντα πολύ αργά.

    Permalink
  • aorati_douleia

    Θέλω να κρατήσω την καλύτερη εκδοχή του επιχειρήματος, γιατί κάποιοι θα το διαβάσουν σαν «το AI κατέστρεψε το review». Δεν λέει αυτό. Λέει ότι η προσοχή έμεινε καρφωμένη εκεί που ήταν παλιά η δουλειά, στην παραγωγή, ενώ η δουλειά μετακινήθηκε στην απόφαση και στον έλεγχο.

    Αυτό είναι σωστό και είναι παλιό. Το frontend το ξέρει χρόνια: η διεπαφή είναι το σημείο που η ασάφεια του προϊόντος γίνεται ορατή, και πάντα την έβγαζαν «οπτικό γυάλισμα». Τώρα όλη η ομάδα μπαίνει στη θέση που ήμασταν εμείς. Η δουλειά του να καταλαβαίνεις αν κάτι ΕΙΝΑΙ σωστό, κι όχι αν ΜΟΙΑΖΕΙ, ήταν πάντα υποτιμημένη. Απλώς τώρα δεν κρύβεται πια.

    Permalink
  • pragmatiko_roadmap

    Συμφωνώ ότι η μετατόπιση υπάρχει, αλλά θα κρατήσω μια επιφύλαξη στο «η κατεύθυνση είναι δεξιότητα που τη μαθαίνεις». Στις περισσότερες ομάδες που έχω δει, το ασαφές brief δεν είναι έλλειψη ικανότητας, είναι πολιτική επιλογή: η ηγεσία αφήνει επίτηδες θολό το τι θέλει για να μην δεσμευτεί. Δώσε στη μηχανή ένα brief που αντανακλά αυτή τη θολούρα και θα σου βγάλει δέκα εύλογες επιλογές που καμία δεν είναι η σωστή, γιατί η σωστή δεν αποφασίστηκε ποτέ.

    Η μηχανή δεν δημιούργησε αυτό το στενό σημείο. Το έκανε απλώς φτηνότερο να το αγνοείς.

    Permalink
  • eimai_exit_liquidity

    Πολύ ωραία η ανάλυση για το ποιος αξίζει περισσότερο, αυτός που πιάνει το bug ή αυτός που έγραψε τον κώδικα. Στη δική μου εταιρεία ο σωστός απαντητής ήταν ένας: εγώ, στις τρεις τη νύχτα, γιατί αν δεν έπιανα εγώ το bug δεν πληρωνόταν κανένας μισθός την επόμενη.

    Εσείς το λέτε «μετατόπιση της αξίας στην επαλήθευση». Εγώ το έλεγα «δεν έχω άλλον να ρίξω το φταίξιμο». Ίδιο skill, διαφορετικό φορολογικό έντυπο.

    Permalink

Related discussions

  • Γιατί οι managers θέλουν όλοι οι άλλοι να χρησιμοποιούν AI, εκτός από τους ίδιους;

    Αυτό που αρχίζει να με τσαντίζει δεν είναι το ίδιο το σπρώξιμο για AI. Κάποια εργαλεία είναι πραγματικά χρήσιμα. Τα χρησιμοποιώ πια κάθε μέρα. Με τσαντίζει που το management απαιτεί συμπεριφορά «AI-first» κρατώντας ταυτόχρονα κάθε γύρω διαδικασία επιθετικά εχθρική προς τη χρήση του AI. Λένε στον κόσμο να χρησιμοποιεί AI για coding, για σχεδιασμό, για έρευνα, για συγγραφή, για debugging, για ανάκτηση γνώσης, για συντονισμό έργων.. Αλλά μετά οι μισές λειτουργικές γνώσεις της εταιρείας ζουν ακόμα μ

  • Δεν είναι η καινοτομία που κάνει τις εταιρείες να πετυχαίνουν, αλλά η εκτέλεση;

    Κάτι που αρχίζει να μοιάζει ψεύτικο μετά από αρκετά χρόνια στο tech είναι η εμμονή με το «disruption» σαν εξήγηση για κάθε επιτυχημένη εταιρεία. Η εταιρεία που κερδίζει απλώς εκτέλεσε καλύτερα απ' όλους τους άλλους σε μια αγορά που υπήρχε ήδη. Το Facebook δεν ήταν κάποια αδύνατη εννοιολογική ανακάλυψη. Τα κοινωνικά δίκτυα υπήρχαν ήδη. Το MySpace υπήρχε. Το Friendster υπήρχε, και τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά του Facebook υπήρχαν σε αυτά τα δύο. Ο κόσμος καταλάβαινε αμέσως την κατηγορία το

  • Μπορεί η ΤΝ να σου σαλέψει το μυαλό — κι αν δεν το πιστεύεις, μήπως κινδυνεύεις ακόμα περισσότερο;

    Πάντα είχα την αίσθηση ότι οι εταιρείες της ΤΝ βάζουν στην ουσία wrappers πάνω από το μοντέλο για να πιάνουν πότε το δοκιμάζουμε στη σκέψη. Παράδειγμα, παλιά που το βάζαμε να μετρήσει φωνήεντα και σύμφωνα σε μια λέξη και τα έκανε θάλασσα. Έχω την αίσθηση ότι τώρα υπάρχει ένα script που απλώς καλείται μόλις αναγνωριστεί σωστά το ζητούμενο. Έχω και την αίσθηση ότι το εκπαιδεύουν πάνω σ' αυτά τα memes. Σήμερα βρήκα ένα καινούριο τεστ, που δείχνει πόσο εύκολα σου δίνει η ΤΝ AI psychosis και πόσο εύκ

  • Μήπως με αρκετή σενιόριτι οι περισσότερες δουλειές καταλήγουν σε πωλήσεις;

    Ένα από τα πιο εκνευριστικά της σύγχρονης συμβουλής καριέρας είναι πόσο συχνά λέει στους ικανούς να γίνουν πιο στρατηγικοί, πιο επιδραστικοί ή πιο σένιορ, χωρίς να λέει τι κρύβουν αυτές οι λέξεις. Τις περισσότερες φορές, αυτό που κρύβουν είναι οι πωλήσεις.

  • Μόλις καταλάβεις τα εταιρικά κίνητρα, παύεις όντως να εκνευρίζεσαι;

    Κάπου στην εταιρεία σου υπάρχει ένα status deck που δεν το διαβάζει κανείς. Ανανεώνεται κάθε λίγες βδομάδες, παρουσιάζεται σε μια σύσκεψη και ξεχνιέται. Το ξέρει κι ο μάνατζέρ σου. Έφτιαχνε τα ίδια deck στον δρόμο προς τα πάνω και καταλαβαίνει ακριβώς πόσο λίγη σκέψη πέφτει συνήθως μέσα. Η συνηθισμένη εξήγηση για την εταιρική αγγαρεία είναι πως κάποιος πιο ψηλά έχει μπερδευτεί ή έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Παρήγορο, αλλά κατά βάση λάθος. Αυτά τα κατασκευάσματα επιβιώνουν επειδή κ

  • Φτάνει από μόνος του ο υψηλός μισθός;

    Οι μεγάλες εταιρείες είναι δομικά κακές στο να παράγουν νίκες οριοθετημένες, καταλογίσιμες και ευανάγνωστες. Ένα κομμάτι του μισθού είναι πληρωμή για να ζεις χωρίς αυτές.

  • Είναι τα περισσότερα AI startup τίποτα παραπάνω από ένα UI πάνω σε κάτι Agent.md αρχεία;

    Τα περισσότερα AI startup αυτή τη στιγμή μοιάζουν σαν κάποιος να κόλλησε το GPT πάνω σε ένα terminal, να πρόσθεσε ένα UI με dark mode και να άρχισε να μιλάει λες και εφηύρε κάτι. Θα δεις τρελά pitch τύπου «αυτόνομοι, μόνιμοι γνωσιακοί πράκτορες με μακροπρόθεσμη συλλογιστική» και μετά σκύβεις να δεις τι έχει από κάτω και βασικά είναι: δίνεις στο μοντέλο πρόσβαση σε εργαλεία, το αφήνεις να χρησιμοποιεί browser, ίσως προσθέτεις περιλήψεις μνήμης και λογική για retry. Αυτό είναι το «προϊόν». Το ίδιο

  • Μήπως το να δίνεις κίνητρα στους μηχανικούς να χρησιμοποιούν ΤΝ θα γυρίσει μπούμερανγκ;

    Μια εταιρεία μπορεί να καταστρέψει σχεδόν κάθε καλό εργαλείο, αρκεί να του κολλήσει το λάθος μετρικό. Στη δουλειά μετράνε μόνο τα κίνητρα, είτε λέγονται χρήμα, στάτους, προαγωγή... Ο εργαζόμενος δουλεύει με κίνητρα. Το ίδιο κι εμείς. Σχεδόν όλοι κάνουμε πράγματα επειδή μας συμφέρουν ή ωφελούν τους δικούς μας. Άρα, στη δουλειά καταλήγουμε να κάνουμε ό,τι μας φέρνει προαγωγή, περισσότερα λεφτά, μεγαλύτερη σιγουριά... Δεν είμαστε οι ιδιοκτήτες της εταιρείας, υπάλληλοι είμαστε. Κοιτάμε το συμφέρον μ