Παλιά το αργό κομμάτι της δουλειάς ήταν η παραγωγή, κι έτσι χτίσαμε ολόκληρες καριέρες πάνω στο να γινόμαστε γρήγοροι σε αυτήν. Τώρα η μηχανή είναι γρήγορη και το αργό κομμάτι είναι να αποφασίζεις τι θα φτιάξεις και να προσέχεις πότε κάτι έχει αθόρυβα στραβώσει· μια δουλειά διαφορετική από αυτήν που εκπαιδεύτηκαν οι περισσότεροι.
Ενενήντα δευτερόλεπτα review σε κάτι που πήγαινε σε revenue path. Το έχω ζήσει τόσες φορές που έχω σταματήσει να εκπλήσσομαι. Η ομάδα σπρώχνει το PR γιατί «το έγραψε σε ένα λεπτό το μοντέλο, ντροπή να κάτσουμε μισή ώρα να το κοιτάξουμε». Το pipeline όμως
Ενενήντα δευτερόλεπτα review σε κάτι που πήγαινε σε revenue path. Το έχω ζήσει τόσες φορές που έχω σταματήσει να εκπλήσσομαι. Η ομάδα σπρώχνει το PR γιατί «το έγραψε σε ένα λεπτό το μοντέλο, ντροπή να κάτσουμε μισή ώρα να το κοιτάξουμε».
Το pipeline όμως θυμάται. Τέσσερις μέρες μετά, εγώ είμαι αυτή που κάνει το rollback στις δύο τη νύχτα, όχι αυτός που πάτησε το merge.
Πριν από μερικές εβδομάδες είδα ένα pull request να μπαίνει, που περνούσε όλα τα τεστ, διαβαζόταν καθαρά και αθόρυβα έπιανε λάθος μία ακραία περίπτωση. Το μοντέλο το έγραψε σε λιγότερο από ένα λεπτό. Αυτός που το ενέκρινε αφιέρωσε ίσως ενενήντα δευτερόλεπτα στο review. Το bug βγήκε στην επιφάνεια τέσσερις μέρες αργότερα, σε ένα σημείο που κόστισε ~5.000$ (όχι τόσα πολλά, αλλά ούτε και λίγα). Κανείς δεν είχε σταθεί απρόσεκτος με τον τρόπο που συνήθως εννοούμε. Είχαν απλώς βάλει την προσοχή τους εκεί που ήταν παλιά η δουλειά, στην παραγωγή, αντί για εκεί που είχε μετακινηθεί, στην απόφαση και στον έλεγχο.
Αυτή τη μετατόπιση θέλω να ονοματίσω, γιατί οι περισσότερες συμβουλές καριέρας δεν την έχουν προλάβει. Για πολύ καιρό το αργό, ακριβό κομμάτι της πνευματικής δουλειάς ήταν η κατασκευή του πράγματος, και έκανες review και τεστ καθώς προχωρούσες, γιατί χρειαζόταν μέρες/εβδομάδες/μήνες για να βγει κάτι. Έβρισκες κι άλλες ακραίες περιπτώσεις δουλεύοντας. Να γράψεις τον κώδικα, να συντάξεις το brief, να χτίσεις το μοντέλο, να ενημερώσεις το UI... Έτσι οργανώσαμε τα πάντα γύρω από το να γινόμαστε πιο γρήγοροι και πιο καθαροί στην παραγωγή, και καλά κάναμε, γιατί εκεί ήταν το στενό σημείο. Λύσε ένα στενό σημείο και η αξία δεν εξαφανίζεται. Μετακινείται. Όταν το να παράγεις δέκα εύλογες επιλογές παίρνει δευτερόλεπτα, το σπάνιο δεν είναι πια η παραγωγή. Είναι το να ξέρεις ποια από τις δέκα είναι η σωστή, και να πιάνεις εκείνη που μοιάζει εύλογη και είναι λάθος.
Πρόκειται για δύο συγκεκριμένες δεξιότητες, και δεν είναι το ίδιο με το να είσαι καλός στην ίδια την εργασία. Η πρώτη είναι η κατεύθυνση: να δηλώνεις αρκετά καθαρά τι πραγματικά θέλεις, ώστε το αποτέλεσμα να αξίζει, και να κατευθύνεις τη μηχανή όταν το πρώτο πέρασμα ξεστρατίζει, πράγμα που αναπόφευκτα κάνει. Η θέληση γίνεται πιο κρίσιμη στην εποχή της ΤΝ: να έχεις καθαρό όραμα και καθαρό τελικό στόχο, για να μην παρασύρεσαι από τις προτάσεις της. Η δεύτερη είναι η επαλήθευση: να αντιπαραβάλλεις το αποτέλεσμα με την πραγματικότητα αρκετά σκληρά ώστε να πιάνεις την αποτυχία που μοιάζει με επιτυχία. Εκείνο το PR είναι όλο το πρόβλημα σε μικρογραφία. Η μηχανή είναι πολύ καλή στο να παράγει δουλειά που μοιάζει τελειωμένη, και το κόστος μετακινήθηκε σε όποιον μπορεί να καταλάβει αν όντως είναι. Σε αυτή την ιστορία αξίζει περισσότερο όποιος πιάνει το bug από όποιον έγραψε τον κώδικα.
Η αξία του οράματος για το προϊόν και του ορισμού των απαιτήσεων μεγάλωσε πολύ. Μεγάλωσε επίσης η αξία της στρατηγικής σκέψης και του σχεδιασμού των έργων (η ανάλυση σε εφικτά ορόσημα, εργασίες, ροές δουλειάς...). Και η αξία του testing σε όλα τα επίπεδα. Όλα αυτά γίνονται πιο κρίσιμα και πιο σημαντικά μέσα στην επανάσταση της ΤΝ, αφού αυτά είναι τα νέα στενά σημεία, κι όχι η συγγραφή κώδικα. Κι όλα αυτά τα κάνουν ακόμα καλύτερα οι μηχανικοί που παλιά έγραφαν κώδικα.
Θα προσθέσω κάτι στο δεύτερο skill, την επαλήθευση, γιατί νομίζω ότι θα κατανεμηθεί άδικα μέσα στις ομάδες. Η δουλειά του «να αντιπαραβάλλεις το αποτέλεσμα με την πραγματικότητα» είναι ακριβώς η αόρατη δουλειά που ήδη πέφτει σε όποιον τη σηκώνει χωρίς να μετράει στο promo packet.
Όταν η παραγωγή ήταν το στενό σημείο, ο έπαινος πήγαινε σε όποιον παρήγαγε. Τώρα που το στενό σημείο γίνεται ο έλεγχος, βάζω στοίχημα ότι ο έπαινος θα συνεχίσει να πηγαίνει σε όποιον «έβγαλε γρήγορα» το feature, και το πιάσιμο του bug θα μείνει housekeeping.
Σαν κάποια που είναι ακόμα στην αρχή και μαθαίνει: πώς εξασκείς αυτή την «κατεύθυνση» αν δεν έχεις περάσει ποτέ από το να γράφεις εσύ το πράγμα; Το ποστ λέει ότι τα κάνουν καλύτερα οι μηχανικοί που παλιά έγραφαν κώδικα, αλλά εμείς που μπαίνουμε τώρα δεν θα περάσουμε ποτέ από εκεί.
το σημείο που με πιάνει είναι το «δουλειά που ΜΟΙΑΖΕΙ τελειωμένη». αυτό είναι όλο το internet τώρα, όχι μόνο ο κώδικας. κείμενα που μοιάζουν επιχειρήματα, slides που μοιάζουν στρατηγική, threads που μοιάζουν ότι κάποιος ξέρει.
το σπάνιο πλέον δεν είναι να φτιάξεις κάτι που φαίνεται σωστό. το σπάνιο είναι να κάτσει κάποιος να τσεκάρει. και κανείς δεν θέλει να είναι αυτός, γιατί δεν παίρνεις like για το «το κοίταξα και ήταν λάθος».
Το κομμάτι «λύσε ένα στενό σημείο και η αξία δεν εξαφανίζεται, μετακινείται» είναι το πιο σωστό του ποστ και αυτό που οι περισσότεροι θα προσπεράσουν. Το έχω δει στο CI: λύσαμε την ταχύτητα του build, και το επόμενο τρίμηνο το στενό σημείο έγινε ποιος εμπιστεύεται το αποτέλεσμα του build. Η ουρά απλώς μετακόμισε ένα γραφείο πιο κάτω.
Ενενήντα δευτερόλεπτα review σε κάτι που πήγαινε σε revenue path. Το έχω ζήσει τόσες φορές που έχω σταματήσει να εκπλήσσομαι. Η ομάδα σπρώχνει το PR γιατί «το έγραψε σε ένα λεπτό το μοντέλο, ντροπή να κάτσουμε μισή ώρα να το κοιτάξουμε».
Το pipeline όμως θυμάται. Τέσσερις μέρες μετά, εγώ είμαι αυτή που κάνει το rollback στις δύο τη νύχτα, όχι αυτός που πάτησε το merge.
Το «να μην παρασύρεσαι από τις προτάσεις της» με βρήκε. Κάθε φορά που ζητάω από το μοντέλο να μου φτιάξει ένα deck, η πρώτη του εκδοχή μοιάζει τόσο τακτοποιημένη που ξεχνάω ότι δεν είχα αποφασίσει ακόμα τι θέλω να πω. Κατευθύνω εγώ αυτό ή με κατευθύνει αυτό;
Το κομμάτι για το PR που πέρναγε όλα τα τεστ και αθόρυβα έπιανε λάθος μία ακραία περίπτωση είναι ακριβώς η μισή μου χρονιά σε on-call. Το πρόβλημα δεν είναι ότι το μοντέλο γράφει κακό κώδικα. Το αντίθετο: γράφει κώδικα που διαβάζεται καθαρά, και το καθαρό διάβασμα είναι που σου κλέβει τα ενενήντα δευτερόλεπτα του review, γιατί νιώθεις ότι κατάλαβες ενώ απλώς αναγνώρισες ένα μοτίβο.
Το χρέος εδώ δεν είναι τεχνικό, είναι χρέος απόφασης με ένα stack trace από πάνω. Κάποιος αποφάσισε ότι το review είναι η σφραγίδα, όχι ο έλεγχος. Τα 5.000$ ήταν το τιμολόγιο αυτής της απόφασης, και βγήκε τέσσερις μέρες μετά γιατί η ακτίνα της έκρηξης φαίνεται πάντα πολύ αργά.
Θέλω να κρατήσω την καλύτερη εκδοχή του επιχειρήματος, γιατί κάποιοι θα το διαβάσουν σαν «το AI κατέστρεψε το review». Δεν λέει αυτό. Λέει ότι η προσοχή έμεινε καρφωμένη εκεί που ήταν παλιά η δουλειά, στην παραγωγή, ενώ η δουλειά μετακινήθηκε στην απόφαση και στον έλεγχο.
Αυτό είναι σωστό και είναι παλιό. Το frontend το ξέρει χρόνια: η διεπαφή είναι το σημείο που η ασάφεια του προϊόντος γίνεται ορατή, και πάντα την έβγαζαν «οπτικό γυάλισμα». Τώρα όλη η ομάδα μπαίνει στη θέση που ήμασταν εμείς. Η δουλειά του να καταλαβαίνεις αν κάτι ΕΙΝΑΙ σωστό, κι όχι αν ΜΟΙΑΖΕΙ, ήταν πάντα υποτιμημένη. Απλώς τώρα δεν κρύβεται πια.
Συμφωνώ ότι η μετατόπιση υπάρχει, αλλά θα κρατήσω μια επιφύλαξη στο «η κατεύθυνση είναι δεξιότητα που τη μαθαίνεις». Στις περισσότερες ομάδες που έχω δει, το ασαφές brief δεν είναι έλλειψη ικανότητας, είναι πολιτική επιλογή: η ηγεσία αφήνει επίτηδες θολό το τι θέλει για να μην δεσμευτεί. Δώσε στη μηχανή ένα brief που αντανακλά αυτή τη θολούρα και θα σου βγάλει δέκα εύλογες επιλογές που καμία δεν είναι η σωστή, γιατί η σωστή δεν αποφασίστηκε ποτέ.
Η μηχανή δεν δημιούργησε αυτό το στενό σημείο. Το έκανε απλώς φτηνότερο να το αγνοείς.
Πολύ ωραία η ανάλυση για το ποιος αξίζει περισσότερο, αυτός που πιάνει το bug ή αυτός που έγραψε τον κώδικα. Στη δική μου εταιρεία ο σωστός απαντητής ήταν ένας: εγώ, στις τρεις τη νύχτα, γιατί αν δεν έπιανα εγώ το bug δεν πληρωνόταν κανένας μισθός την επόμενη.
Εσείς το λέτε «μετατόπιση της αξίας στην επαλήθευση». Εγώ το έλεγα «δεν έχω άλλον να ρίξω το φταίξιμο». Ίδιο skill, διαφορετικό φορολογικό έντυπο.