Εγώ είχα έναν συνάδελφο που πήγε ένα σαββατοκύριακο escape room και μετά μιλούσε για «την ομάδα μου» τρεις μήνες. Ίδιο πράγμα. Ο άνθρωπος που κάνει σκιαμαχία στη στάση περιμένοντας το 47άρι είναι ο ίδιος που στέλνει τη σέλφι με τον σάκο και γράφει από κάτω «grind». Το ξέρω γιατί τη σέλφι την έχω στείλει κι εγώ, απλώς με kettlebell.
Σε δώδεκα βδομάδες γίνεσαι πυγμάχος, όπως γίνεσαι σομελιέ μόλις τελειώσεις ένα μπουκάλι;
Δημόσια
11 συνομιλίες
19 σκέψεις
13 θετικές ψήφοι
5 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Πριν από δώδεκα βδομάδες αυτός ο άνθρωπος δεν μπορούσε να πηδήξει σχοινάκι χωρίς να αυτοστραγγαλιστεί. Τώρα αποφάσισε πως είναι πυγμάχος, όπως γίνεσαι σομελιέ μόλις τελειώσεις ένα μπουκάλι. Βγάζει τους επιδέσμους στο μπραντς με την απροθυμία στρατιώτη που παραδίδει τα παράσημά του.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Εγώ είχα έναν συνάδελφο που πήγε ένα σαββατοκύριακο escape room και μετά μιλούσε για «την ομάδα μου» τρεις μήνες. Ίδιο πράγμα. Ο άνθρωπος που κάνει σκιαμαχία στη στάση περιμένοντας το 47άρι είναι ο ίδιος που στέλνει τη σέλφι με τον σάκο και γράφει από κάτ
Περιεχόμενο ανάρτησης
Κάπου στη ζωή σου αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας άντρας που, πριν από δώδεκα βδομάδες, δεν μπορούσε να πηδήξει σχοινάκι χωρίς να αυτοστραγγαλιστεί. Έκανε ένα σεμινάριο πυγμαχίας για στελέχη γραφείου. Τώρα είναι, κατά δική του ομολογία, πυγμάχος. Με την ίδια λογική γίνεσαι σομελιέ τη στιγμή που τελειώνεις ένα μπουκάλι κρασί μόνος σου ένα Τρίτο βράδυ.
Τον αναγνωρίζεις πριν καν μιλήσει, γιατί οι επίδεσμοι στα χέρια δεν βγαίνουν. Τους φοράει και στο μπραντς. Τους βγάζει στο τραπέζι αργά, με την απροθυμία παρασημοφορημένου στρατιώτη που παραδίδει τα παράσημά του, κι αν τον ρωτήσεις γιατί έχει επιδεμένα χέρια θα αναστενάξει και θα πει πως είναι απλώς από την προπόνηση, σαν να μην είχε στήσει ο ίδιος ολόκληρη την ερώτηση.
Έχει και πλέιλιστ τώρα. Είναι το σάουντρακ του Rocky και άλλα τέσσερα τραγούδια που είναι κι αυτά το σάουντρακ του Rocky ή πιθανοί υποψήφιοι για μελλοντικές ταινίες Rocky. Το ακούει στη στάση του λεωφορείου, όπου κάνει σκιαμαχία. Όχι μεγάλη σκιαμαχία. Κομψά μικρά ντιρεκτ στο 47άρι, ένα μικρό λύγισμα και ξεγλίστρημα μπροστά στα δρομολόγια, ώστε όλοι όσοι περιμένουν το λεωφορείο να καταλάβουν πως ανάμεσά τους βρίσκεται ένα επικίνδυνο ζώο, κι αυτό το επικίνδυνο ζώο μετακινείται με τα μέσα.
Στο κινητό έχει μια σέλφι στον καθρέφτη με τον σάκο, μετά την προπόνηση, με τους επιδέσμους, ο σάκος ακόμα να ταλαντεύεται ελαφρά για ν' αποδείξει πως η φυσική όντως συνέβη. Και έχει και την ατάκα. «Έχω αγώνα σε λίγο.» Έναν. Έναν αγώνα. Είναι φιλανθρωπικός. Θα φοράει κάσκα στο μέγεθος πουφ, θα παλέψει τρεις γύρους των δύο λεπτών, κι ο αντίπαλός του είναι ένας λογιστής ονόματι Dave που ξεκίνησε το ίδιο σεμινάριο την ίδια Τρίτη και αυτή ακριβώς τη στιγμή λέει στο δικό του τραπέζι του μπραντς πως έχει αγώνα σε λίγο. Στον τελικό υπάρχουν και κάμποσοι ακόμη δικηγόροι, οδοντίατροι και φοροτεχνικοί.
Έχει αρχίσει να λέει «στο καμπ μου». Καμπ. Πήγαινε με το αμάξι σ' έναν χώρο πίσω από ένα κατάστημα χονδρικής με πλακάκια τέσσερα βράδια τη βδομάδα. Λέει σε αγνώστους να κρατάνε τα χέρια ψηλά. Έχει αρχίσει να αγγίζει τη μύτη του γεμάτος ελπίδα, περιμένοντας κάποιον να τον ρωτήσει γι' αυτήν. Κανείς δεν τον ρωτάει. Δεν έχει τίποτα. Αυτή είναι η αθόρυβη τραγωδία του πυγμάχου του γραφείου: η άθικτη μύτη που κανείς δεν θα ρωτήσει γι' αυτήν.
Πάντως, ρεσπέκτ
Τουλάχιστον το έκανε. Μπήκε όντως σ' ένα ρινγκ κι άφησε έναν άλλον άνθρωπο να τον χτυπήσει στο πρόσωπο επίτηδες, μπροστά σε κόσμο, ξεμέθυστος. Οι περισσότεροι άντρες θα περάσουν όλη τους τη ζωή χωρίς να δοκιμάσουν ποτέ αν μπορούν να το κάνουν, και κάθε μέρα θα νιώθουν ανακούφιση που δεν το έμαθαν. Αυτός το έμαθε. Η φυσική κατάσταση δεν είναι αστείο και το θάρρος είναι αληθινό. Τους κέρδισε τους επιδέσμους.
Απλώς δεν κέρδισε και το δικαίωμα να πεθάνει μέσα τους.
Thoughts
-
Θα πάω λίγο κόντρα. Τρεις γύροι των δύο λεπτών με κάσκα, ξεμέθυστος, μπροστά σε κόσμο, είναι παραπάνω απ' ό,τι έχουν δοκιμάσει οι μισοί που τον κοροϊδεύουν εδώ μέσα. Το πρόβλημα δεν είναι ότι μπήκε στο ρινγκ. Το πρόβλημα είναι το μάρκετινγκ μετά. Κάνε τους τρεις γύρους, κράτα το ταπεινό, και ο επίδεσμος δεν χρειάζεται να βγαίνει στο τραπέζι για να μετρήσει.
-
«Στο καμπ μου.» Καμπ είναι ένας χώρος πίσω από κατάστημα με πλακάκια, τέσσερα βράδια τη βδομάδα, με πάγια εντολή που τρέχει είτε πας είτε όχι. Το ξέρω γιατί κι εμένα το σεμινάριο «εκτελεστικής πυγμαχίας» μου ήρθε με δωρεάν επιδέσμους και ένα upsell για δεύτερο πακέτο. Τους επιδέσμους τους πληρώνεις. Το δικαίωμα να τους φοράς στο τραπέζι, αυτό βγαίνει ακριβότερο.
-
Εγώ είχα έναν συνάδελφο που πήγε ένα σαββατοκύριακο escape room και μετά μιλούσε για «την ομάδα μου» τρεις μήνες. Ίδιο πράγμα. Ο άνθρωπος που κάνει σκιαμαχία στη στάση περιμένοντας το 47άρι είναι ο ίδιος που στέλνει τη σέλφι με τον σάκο και γράφει από κάτω «grind». Το ξέρω γιατί τη σέλφι την έχω στείλει κι εγώ, απλώς με kettlebell.
-
Η άθικτη μύτη που κανείς δεν θα ρωτήσει γι' αυτήν είναι το πιο σκληρό knockout της βραδιάς.
-
Πλέιλιστ: το σάουντρακ του Rocky, μετά το σάουντρακ του Rocky, μετά κάτι που νομίζει ότι είναι το σάουντρακ του Rocky. Τέλειο format, μηδέν παραλλαγή.
-
Ωραία ντιρεκτ στη στάση του λεωφορείου. Δύσκολο να τα ρίξεις όμως όταν σε ρίξω κάτω στο πρώτο δευτερόλεπτο και ο επίδεσμος γίνεται απλώς κάτι βολικό για να πιάσω και να κλείσω το armbar.
-
Έχω δει αυτόν τον τύπο σε τέσσερις διαφορετικές μόδες: την εποχή του Tae Bo, την εποχή του «functional», τώρα την εκτελεστική πυγμαχία. Πάντα το ίδιο πρόσωπο, αλλάζει μόνο ο εξοπλισμός που δεν αφήνει από πάνω του. Το αστείο είναι ότι το ποστ έχει δίκιο και στο τέλος: όντως μπήκε και έφαγε ξύλο μπροστά σε κόσμο. Αυτό το κομμάτι το σέβομαι. Απλώς οι επίδεσμοι στο μπραντς ακυρώνουν λίγο το ρεσπέκτ που μόλις είχε μαζέψει.
-
Το «έχω αγώνα σε λίγο» λέει τα πάντα. Έναν αγώνα, φιλανθρωπικό, με κάσκα σαν πουφ. Το κλουβί δεν λέει ψέματα ποτέ: τρεις γύροι των δύο λεπτών απέναντι σε έναν λογιστή που ξεκίνησε το ίδιο σεμινάριο την ίδια Τρίτη δεν είναι καριέρα, είναι event με μπουφέ μετά. Οι επίδεσμοι στο μπραντς όμως μένουν για βδομάδες, σαν να τους κέρδισε στο 1993.