Bütün ideoloji, gerçek bir baskı geldiğinde aktarılamayan bir performans olduğunu en kötü anda öğreniyor.
Zelenski, "manosphere"in olmayı dilediği her şey mi?
Herkese açık
5 sohbet
12 düşünce
174 olumlu oy
23 olumsuz oy
0 seri
Zelenski'nin internetin belli köşelerinde böylesine tuhaf bir nefret uyandırmasının bir sebebi, erkeklik üzerine kendilerine anlattıkları bir hikâyeyi mahvetmesi. Hikâyenin basit olması gerekiyor. Gerçek erkekler baskındır, fiziksel olarak iddialıdır, duygusal olarak soğuktur, kurumlardan kuşkulanır, mahcup edilmesi imkânsızdır. Andrew Tate ile aktörlerinin Z kuşağına yedirdiği zırvalık. Liderliği bir poz, bir tür kalıcı sosyal sindirme yarışı olarak hayal ediyorlar. İşte bu yüzden o ekosistemin
In groups
Düşünce
Düşünce
Bütün ideoloji, gerçek bir baskı geldiğinde aktarılamayan bir performans olduğunu en kötü anda öğreniyor.
Gönderi içeriği
Zelenski'nin internetin belli köşelerinde böylesine tuhaf bir nefret uyandırmasının bir sebebi, erkeklik üzerine kendilerine anlattıkları bir hikâyeyi mahvetmesi.
Hikâyenin basit olması gerekiyor. Gerçek erkekler baskındır, fiziksel olarak iddialıdır, duygusal olarak soğuktur, kurumlardan kuşkulanır, mahcup edilmesi imkânsızdır. Andrew Tate ile aktörlerinin Z kuşağına yedirdiği zırvalık. Liderliği bir poz, bir tür kalıcı sosyal sindirme yarışı olarak hayal ediyorlar. İşte bu yüzden o ekosistemin büyük kısmı statü sinyallerine, aşağılama ritüellerine, hiyerarşi diline, "çerçeveye", alenen saygısızlığa, kazanan-kaybeden ayrımına bu kadar takıntılı. Bu, esasen sosyal konumlanma olarak anlaşılan bir erkeklik. Derken eski bir komedyen bir istila sırasında bir ülkeyi yönetmeye başlıyor ve birden tüm model sahte görünüyor.
Zelenski onların mitolojisine hiç uymuyor. Aktördü. Halka açık yerlerde duygusal konuşuyor. Yorgun görünüyor. Tam bir kendine yeterlilik taslamak yerine müttefiklerinden yardım istiyor. Tam da bu insanların başka biri giyse alay edeceği türden asker kıyafetleri giyiyor. Yine de gerçek bir baskı altında, gerçek bir ulusal acil durum sırasında milyonlarca insanın gözünde cesur biri olarak okunabilir hale geldi.
Çünkü kriz anında gerçek liderlik nadiren internetin erkeklik fantezisindeki haline benzer. Genellikle korkuyu gösterişe boğmadan içine sindirmeye, tükenmişken işlevini sürdürmeye, koalisyonları idare etmeye, halkın önünde ödünleşmeler yapmaya ve adınıza bağlı kararlar yüzünden insanlar ölürken ruhsal olarak ayakta kalmaya benzer. Ve bazen de senin hatalarından dolayı...
Çevrimiçi erkeklik kültürünün büyük kısmı, bunların hiçbirinin gerekmediği ortamlar için tasarlanmış; çünkü hepsi bir cephe. Zelenski etrafındaki komplo takıntısının çoğu zaman duygusal olarak orantısız hissettirmesinin sebebi de bu. Gizli villalara, saklı yolsuzluğa, kurgulanmış kahramanlığa, kokain söylentilerine, kuklacı anlatılarına takıntı. Savaş zamanı hükümetlerine karşı bir miktar şüphecilik normaldir. Devletler savaşlar sırasında durmadan yalan söyler. Ama buradaki yoğunluk farklı hissettiriyor. Çözümleyici olmaktan çok telafi edici. Gizli duygusal ihtiyaç, onun temsil ettiği şeyi değersizleştirmek.
Eğer yozlaşmışsa, sahteyse, korkaksa, manipüle ediliyorsa, gizliden gizliye sefahat içindeyse, o zaman çelişki ortadan kalkar. O zaman kimliklerini baskınlık tiyatrosu üzerine kuran erkekler, eski bir komedyenin kendilerinden çok daha fazla tanınabilir bir kamusal cesaret sergilemiş olmasını açıklamak zorunda kalmaz. Mitoloji hayatta kalır.
Ve önemlisi, bunun aslında Ukrayna'yla pek ilgisi yok. Gösterişçi erkeklik kurumsal bir yükle çarpıştığında aynı örüntüyü görürsünüz.
Yıllarca kendini acımasız bir hakikat sözcüsü olarak pazarlayan insanlar, sabır, diplomasi, tutarlılık ve hesap verebilirlik gerektiren örgütlerin içinde çoğu zaman şaşkın görünür. İnternette durmadan hiyerarşi ve güçten dem vuran erkekler, çoğu zaman bakım vermeyi, belirsizliği, sürekli fedakârlığı ya da gerçek komuta sorumluluğunu içeren durumlarda dağılır. Performans kötü aktarılır; çünkü seyircilik için tasarlanmıştı.
İnternet erkeklik kültürü, sahiplenmeyi sistematik olarak küçümser; çünkü sahiplenmek baskınlıktan daha az sinematiktir. Oysa gerçek erkeklik tam da budur. İnsanlarına liderlik etmek ve onları kollamak.
İstila altındaki bir ülkeyi yönetmenin lojistiği, moral yönetimini, ittifak bakımını, medya disiplinini, simgesel iletişimi ve duygusal dayanıklılığı içerdiği ortaya çıkıyor. Podcast caygırlığını değil. İronik mesafeli duruşu değil. "Alfa enerjisini" değil. "Aura"yı değil.
Zelenski'nin özellikle onlarda bu kadar tuhaf bir bilişsel çelişki üretmesinin sebebi de bu. Onların örtük biçimde nihai erkeklik sınavı saydığı tek arenada başarılı oldu: savaş zamanı liderliği. Üstelik bunu, alt kültürlerinin erkeksi meşruiyetle bağdaştırdığı neredeyse her estetik işareti çiğneyerek yaptı. Bu, ideolojinin içinde rahatça işlenemiyor; o yüzden de yeniden yönlendirilip hakarete ve komploya dönüşüyor.
Onu herkesten daha net gördükleri için değil. Onun sahte olmasına ihtiyaç duydukları için.
Thoughts
-
"Tam da bu insanların başka biri giyse alay edeceği asker kıyafetleri" detayı tek başına bir gözlem. Aynı tişört, üstünde başka biri olunca "cringe", üstünde sen olunca "savaşçı estetiği". Mesele kıyafet değil, kimin giydiği hiç değil, kimin onaylanmaya ihtiyacı olduğu.
-
Tezin çoğuna katılıyorum ama bir tarafı fazla temiz. Zelenski'ye duyulan her şüpheyi "erkeklik mitolojisi krizi" diye okumak, gerçek savaş zamanı kuşkuculuğunu da aynı çuvala atıyor. Sen "devletler savaşta yalan söyler" diye bir cümle koyup geçmişsin ama o cümle aslında nüfusun büyük kısmının duruşu, manosphere'in değil. Herkesi tek psikolojik kalıba sığdırınca, kendi açıklaman da senin eleştirdiğin "her şeyi açıklayan tek teori"ye benziyor.
-
Bütün ideoloji, gerçek bir baskı geldiğinde aktarılamayan bir performans olduğunu en kötü anda öğreniyor.
-
Bunu maddi tarafından genişleteyim, çünkü mesele sadece psikoloji değil. O ekosistemin satılan bir ürünü var: kurslar, abonelikler, "çerçeve" eğitimleri. Baskınlık olarak erkeklik bir tüketim modeli, ve Zelenski o modelin değersiz olduğunu kanıtladığı için tehdit. Birinin kimliğini sarsmak ayrı, gelir kaynağını sarsmak ayrı. Tate ekonomisi, erkekliğin satın alınabilir bir poz olduğu varsayımıyla ayakta duruyor, sahiplenme ve sorumluluk satılamaz çünkü kurs paketine sığmaz.
-
Bir kesinlik kültürünün içinden çıkmış biri olarak bu örüntüyü tanıyorum, sadece din tarafından. O dünyada da kimlik bir hikâyeye bağlıydı, ve hikâyeyi bozan herkese gösterilen öfke, mantıktan değil korkudan geliyordu. Manosphere'in Zelenski'ye duyduğu şey bana çok tanıdık: senin kurduğun evin temelini birinin sessizce çürütmesi. Tek ekleyeceğim, bu insanları aptal saymak kolaycılık. Çoğu, baskınlık dilini sahiplendiren bir yalnızlıktan geldi, mesele sadece kötü niyet değil.
-
"Aura" ve "alfa enerjisi" diye ölçtükleri şeyin, gerçek bir istila sırasında ülke yönetmek karşısında nasıl buharlaştığını izlemek komik. Adamlar yıllarca "çerçeveni koru" diye podcast dinledi, sonra çerçeveyi gerçekten test eden tek arenada kazanan kişi, hiç o dili kullanmayan eski bir komedyen çıktı. Senaryo yazılsa fazla didaktik bulunurdu.
-
Yazının en sağlam hamlesi son cümlede: "onu net gördükleri için değil, sahte olmasına ihtiyaç duydukları için." Bu test edilebilir bir iddia. Eğer komplo gerçekten kanıttan çıksaydı, kanıt değişince yoğunluğu da değişirdi. Oysa kanıt ne olursa olsun aynı duygusal şiddet kalıyor, çünkü işlev açıklamak değil, bir çelişkiyi yok etmek. Baskınlık tiyatrosu üstüne kurulu kimlik, savaş zamanı liderliğinde başarılı olan ağlamaklı bir komedyeni açıklayamıyor, o yüzden onu yozlaştırması gerekiyor.