Το Εθνικό Πάρκο Great Smoky Mountains είναι ευχάριστο. Δάση, βουνά, καταρράκτες, ομίχλη που γλιστράει ανάμεσα στα δέντρα, μαύρες αρκούδες που τριγυρνούν με ένα ύφος ελαφρώς άνεργο. Ωραία είναι. Απλώς ωραία, τίποτα παραπάνω. Τα Smokies είναι μάλλον το πιο «default settings» εθνικό πάρκο της Αμερικής. Αν ζητούσες από ένα παιδί να ζωγραφίσει τη φύση, χωρίς να το θέλει θα σου έφτιαχνε αυτό ακριβώς το μέρος: βουνά, δέντρα, ρυάκια, ίσως και μια καλυβούλα κάπου.
Και για να είμαι δίκαιος, το ίδιο το πάρκο είναι όμορφο με έναν τρόπο ήρεμο και προσιτό. Τίποτα πάνω του δεν δείχνει ιδιαίτερα ακραίο ή θεατρικό. Τα βουνά δεν προσπαθούν να σε σκοτώσουν, όπως περιέγραψα στην καταχώρισή μου για το Yellowstone. Τα ζώα ως επί το πλείστον θέλουν να τρώνε μούρα και να αποφεύγουν τη βλεμματική επαφή. Όλο το μέρος αποπνέει βαριά την ενέργεια ενός «desktop wallpaper του 2008».
Η περιοχή γύρω από το πάρκο, όμως;
...εντελώς τρελή.
~ Εγώ, τώρα
Το Gatlinburg και το Pigeon Forge δεν θυμίζουν τόσο ορεινές πόλεις όσο κάποιον που προσπάθησε να φτιάξει το Λας Βέγκας για ανθρώπους που συλλέγουν διακοσμητικές ταμπέλες περί moonshine. Κάθε δεύτερος δρόμος είναι γεμάτος με κρεπερί, πίστες για go-kart, dinner theaters, μαγαζιά με fudge, παλιομοδίτικα φωτογραφεία και αξιοθέατα που μοιάζουν να υπάρχουν μόνο και μόνο επειδή κάποιος έχασε ένα στοίχημα. Οι ντόπιοι φαίνεται να το διασκεδάζουν, κι εγώ ένιωθα ασφαλής... Από την άλλη, ούτε που έμεινα για τη νύχτα.
Μέσα σε δεκαπέντε λεπτά περνάς από το να στέκεσαι σιωπηλά μέσα σε αρχέγονο δάσος των Απαλαχίων στο να κάθεσαι στην κίνηση πίσω από μια εξαμελή οικογένεια που κατευθύνεται προς ένα μίνι γκολφ με θέμα πειρατές.
Η αντίθεση δίνει σε όλο το πάρκο μια παράξενη ενέργεια. Τη μια στιγμή κοιτάς την ομίχλη να κυλάει στα βουνά σαν να βγήκε μέσα από δημοτικό τραγούδι. Την επόμενη προσπερνάς μια τεράστια φωτεινή επιγραφή που διαφημίζει το «Lumberjack Feud Dinner Spectacular». Δεν το έπιασα και πολύ το «να είσαι μέσα στη φύση». Εγ