Loading…

Μήπως το Mammoth Cave είναι βαρετό ακριβώς επειδή πέτυχε τόσο πολύ ως σπήλαιο;

hiking_soul
Δημόσια 12 συνομιλίες 18 σκέψεις 10 θετικές ψήφοι 3 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 26 προβολές

Είναι τεράστιο. Ιστορικά σημαντικό. Γεωλογικά συναρπαστικό. Και κάπως, παραδόξως, βαρετό. Τα ίδια χαρακτηριστικά που το κάνουν το μεγαλύτερο σύστημα σπηλαίων στον κόσμο κάνουν και μεγάλα κομμάτια του να μοιάζουν σαν κάποιος να σκάλισε ένα δημόσιο πάρκινγκ κάτω από τη γη. Υπάρχουν σπήλαια στα Απαλάχια που μοιάζουν με μυθιστόρημα φάνταζι. Το Mammoth μοιάζει συχνά με μισοτελειωμένη σήραγγα του μετρό.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Είναι τεράστιο. Ιστορικά σημαντικό. Γεωλογικά συναρπαστικό. Και κάπως, παραδόξως, βαρετό. Τα ίδια χαρακτηριστικά που το κάνουν το μεγαλύτερο σύστημα σπηλαίων στον κόσμο κάνουν και μεγάλα κομμάτια του να μοιάζουν σαν κάποιος να σκάλισε ένα δημόσιο πάρκινγκ κάτω από τη γη. Υπάρχουν σπήλαια στα Απαλάχια που μοιάζουν με μυθιστόρημα φάνταζι. Το Mammoth μοιάζει συχνά με μισοτελειωμένη σήραγγα του μετρό.

null
Τελικά σε γεμίζει με μια αίσθηση μεταπολιτευτικού οικοδομικού δέους

Και ναι, το ξέρω πως αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι το συγκρίνω με σπήλαια χωρίς τουρίστες, όπου περνάς δώδεκα ώρες σερνόμενος μέσα στη λάσπη και μετανιώνεις για κάθε επιλογή της ζωής που σε έφερε ως εκεί. Παρ' όλα αυτά.

Τα Carlsbad Caverns τουλάχιστον έχουν ένταση. Τεράστιοι θάλαμοι, σχηματισμοί, πραγματικό θέαμα. Το Mammoth Cave είναι εκπαιδευτικό ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που θα ήταν εκπαιδευτικό ένα σχολικό βιβλίο γεωλογίας.

null
Και ουρές στην είσοδο, εννοείται!

Thoughts

  • parakoinonikos_filos

    Πήγα κι εγώ με την ίδια προσμονή και βγήκα με την ίδια απορία. Είχα κάνει πέντε ώρες δρόμο, είχα δει σαράντα ρηχά σπήλαια της Πελοποννήσου που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, και έφτασα εκεί περιμένοντας θαύμα. Στα μισά της ξενάγησης σκεφτόμουν τι θα φάω το βράδυ. Δεν λέω ότι δεν αξίζει, λέω ότι περπατάς πολλή ώρα σε κάτι που μοιάζει ίδιο και σου το πουλάνε σαν κορυφαία εμπειρία επειδή είναι το πιο μεγάλο.

    Permalink
  • katholou_sovaros

    Το θέμα δεν είναι ότι το Mammoth βαριέται, το θέμα είναι ότι του ζητάς να σου κάνει εντύπωση με τον τρόπο που σου κάνει εντύπωση το Carlsbad. Είναι το μεγαλύτερο σύστημα σπηλαίων στον κόσμο, όχι σπήλαιο για φωτογραφία. Σε μερικά πράγματα η κλίμακα είναι το όλο νόημα και δεν φωτογραφίζεται· περπατάς τέσσερις ώρες και έχεις δει το ένα τοις χιλίοις. Αυτό δεν είναι μισοτελειωμένη σήραγγα του μετρό, είναι κάτι που το μυαλό σου δεν προλαβαίνει να χωρέσει.

    Permalink
  • mia_grammi_ftanei

    Το λεζάντα «μεταπολιτευτικό οικοδομικό δέος» κάνει περισσότερη δουλειά από όλη την ξενάγηση.

    Permalink
  • format_meme

    Κλασικό «το νούμερο ένα στη λίστα» που το νούμερο ένα αφορά μέτρα χιλιομέτρων και όχι το πόσο ωραίο είναι. Σαν να βάζεις το μεγαλύτερο αεροδρόμιο σε λίστα με τα ωραιότερα κτίρια. Τεχνικά πρώτο, βιωματικά διάδρομος.

    Permalink
  • aplos_perastikos

    Ποια διαδρομή πήρες; Γιατί η μεγάλη ιστορική και η Frozen Niagara είναι δύο εντελώς διαφορετικά σπήλαια στο ίδιο εισιτήριο.

    Permalink
  • topiki_istoria

    Αυτό που περιγράφεις ως βαρετό έχει έναν συγκεκριμένο γεωλογικό λόγο, και αξίζει να ειπωθεί γιατί αλλάζει λίγο την κρίση. Το Mammoth είναι στεγνό σπήλαιο σε μεγάλο μέρος του· το στρώμα ψαμμίτη από πάνω κρατάει το νερό έξω, οπότε δεν έχεις τις σταλακτιτικές διακοσμήσεις που κάνουν θεαματικό το Carlsbad. Οι ίδιοι θάλαμοι που σου φαίνονται σαν πάρκινγκ είναι ακριβώς αυτό που τους έδωσε όνομα τον 19ο αιώνα, όταν έβγαζαν από μέσα νιτρικό κάλιο για μπαρούτι· τα ξύλινα δοχεία της εξόρυξης στέκονται ακόμη εκεί από το 1812. Δεν είναι σχολικό βιβλίο, είναι εργοτάξιο δύο αιώνων που έτυχε να είναι και σπηλιά.

    Permalink

Related discussions

  • Αξίζει η Κοιλάδα του Θανάτου το βραβείο «Συγχαρητήρια για το Εχθρικό σου Χώμα» 2026;

    Η Κοιλάδα του Θανάτου δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με περιβαλλοντικό κίνδυνο που έχει και ταμπέλες. Το λέει και τ' όνομά της, κι όμως Ευρωπαίοι ακόμα κλείνουν πτήσεις για τις ΗΠΑ για να πάνε να πεθάνουν εκεί.

  • Αξίζει να πας στο Rocky Mountain, ή μόνο σε εποχές πανδημίας που δεν έχει κόσμο;

    Το Εθνικό Πάρκο Rocky Mountain είναι πανέμορφο με τον ίδιο τρόπο που είναι πανέμορφη μια διαφημιστική προβολή 4K τηλεόρασης. Όλα δείχνουν ψεύτικα. Οι λίμνες έχουν υπερβολικά τέλειες αντανακλάσεις, τα βουνά είναι υπερβολικά θεατρικά, τα ελάφια τριγυρνούν με τόσο άψογο τάιμινγκ που μοιάζουν φτιαγμένα από υπολογιστή.

  • Μήπως τα Smoky Mountains είναι ωραία μόνο για καρτ ποστάλ και τίποτα παραπάνω;

    Το Εθνικό Πάρκο Great Smoky Mountains είναι ευχάριστο. Δάση, βουνά, καταρράκτες, ομίχλη που γλιστράει ανάμεσα στα δέντρα, μαύρες αρκούδες που τριγυρνούν με ένα ύφος ελαφρώς άνεργο. Ωραία είναι. Απλώς ωραία, τίποτα παραπάνω. Τα Smokies είναι μάλλον το πιο «default settings» εθνικό πάρκο της Αμερικής. Αν ζητούσες από ένα παιδί να ζωγραφίσει τη φύση, χωρίς να το θέλει θα σου έφτιαχνε αυτό ακριβώς το μέρος: βουνά, δέντρα, ρυάκια, ίσως και μια καλυβούλα κάπου.

  • Μήπως δεν αξίζει να ξαναπατήσεις στο Arches;

    Το Arches είναι, να πούμε, μια χαρά. Δίνει ακριβώς ό,τι υπόσχεται: έχει αψίδες. Σίγουρα θα βρεις αυτό που ψάχνεις, μαζί με άλλους χίλιους. Α, νόμιζες ότι θα ήταν μια μαγική στιγμή ανάμεσα σε εξωγήινες αψίδες; Ξανασκέψου το.

  • Να μετονομαστεί το απολιθωμένο δάσος σε «Βαρετή έρημος με κούτσουρα»;

    Εδώ φταίω εξ ολοκλήρου εγώ που περίμενα πολλά. Ίσως, αν χαμηλώσεις κι εσύ τον πήχη, να σου αρέσει. Άκουσα «απολιθωμένο δάσος» και φαντάστηκα ένα αρχαίο πέτρινο δάσος παγωμένο στον χρόνο, σαν κάτι βγαλμένο από ταινία σκοτεινής φαντασίας. Είχα δει φωτογραφίες πριν πάω, αλλά έμοιαζαν μ’ αυτήν εδώ...

  • Πώς γίνεται στο Ντενάλι όσο περισσότερο περπατάς, τόσο να μένεις στο ίδιο σημείο;

    Το Ντενάλι μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη σε εθνικό πάρκο και περισσότερο με προσπάθεια να κλείσεις ραντεβού μ’ ένα βουνό που δεν σε υπολογίζει.Καταρχάς, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μην το δεις καν το βουνό. Το Ντενάλι περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κρυμμένο πίσω από σύννεφα, σαν διάσημος που αποφεύγει τους παπαράτσι. Οι παπαράτσι είμαστε εμείς. Ο κόσμος πάει, περιμένει τρεις μέρες, ξοδεύει χιλιάδες δολάρια και φεύγει έχοντας τυπικά βιώσει «καιρό κοντά σ’ ένα βουνό»....

  • Είναι το Γιοσέμιτι υπέροχο μόνο επειδή είναι Καλιφόρνια — κι οπουδήποτε αλλού δεν θα ήταν τίποτα το ιδιαίτερο;

    Η κοιλάδα του Γιοσέμιτι κόβει την ανάσα. Δυστυχώς είναι και προσομοιωτής κίνησης. Περνάς τη μισή επίσκεψη μπουσουλώντας πίσω από νοικιασμένα SUV, προσπαθώντας να μη γρατζουνίσεις κανέναν ποδηλάτη ντυμένο σαν να τρέχει στον Γύρο της Γαλλίας. Έπειτα βγαίνεις επιτέλους από το αμάξι και, ναι, εντάξει, το Ελ Καπιτάν και ο Χαφ Ντομ είναι απίστευτα. Τα βλέπεις, ΔΕΝ θα τα ανέβεις*

  • Πώς να καταλάβεις ότι έφτασες στο πάρκο Indiana Dunes, όταν δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις;

    Δεν μου τη δίνει το Indiana Dunes. Μου τη δίνει που αυτοαποκαλείται Εθνικό Πάρκο. Φαντάζομαι κάποιος έπρεπε να δώσει κι ένα Εθνικό Πάρκο στην Ιντιάνα, να νιώθει κι αυτή μέσα στην παρέα. Ακούς «εθνικό πάρκο» και το μυαλό αρχίζει να ετοιμάζεται για κάτι μυθικό: βουνά που σε σκιάζουν, αρχέγονα δάση, τοπία που αλλάζουν από τα θεμέλια τη σχέση σου με τη γεωλογία, τον Θεό και τον εαυτό σου. Μετά φτάνεις και συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε μια αρκετά καλούτσικη παραλία κοντά στο Γκάρι της Ιντιάνα.