Loading…

Μήπως δεν αξίζει να ξαναπατήσεις στο Arches;

hiking_soul
Δημόσια 13 συνομιλίες 21 σκέψεις 15 θετικές ψήφοι 2 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 35 προβολές

Το Arches είναι, να πούμε, μια χαρά. Δίνει ακριβώς ό,τι υπόσχεται: έχει αψίδες. Σίγουρα θα βρεις αυτό που ψάχνεις, μαζί με άλλους χίλιους. Α, νόμιζες ότι θα ήταν μια μαγική στιγμή ανάμεσα σε εξωγήινες αψίδες; Ξανασκέψου το.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Το Arches είναι, να πούμε, μια χαρά. Δίνει ακριβώς ό,τι υπόσχεται: έχει αψίδες. Σίγουρα θα βρεις αυτό που ψάχνεις, μαζί με άλλους χίλιους. Α, νόμιζες ότι θα ήταν μια μαγική στιγμή ανάμεσα σε εξωγήινες αψίδες; Ξανασκέψου το.

null
Φαντάστηκες ότι θα ήσουν ο μόνος, ε;

Το πρόβλημα είναι ότι όλο το πάρκο μοιάζει με γεωλογικό κυνήγι θησαυρού, φτιαγμένο για κόσμο που στην ουσία δεν θέλει να κάνει πεζοπορία αλλά να βγάλει φωτογραφίες. Οδηγείς πέντε λεπτά, παρκάρεις, περπατάς μισό χιλιόμετρο, κοιτάς έναν βράχο με μια τρύπα, βγάζεις οικογενειακή φωτογραφία όπου τουλάχιστον ένα παιδί είναι φανερά δυστυχισμένο, και μετά επαναλαμβάνεις τη διαδικασία επί έξι ώρες.

Η Delicate Arch είναι ωραία. Η Landscape Arch είναι ωραία. Η Double Arch είναι ωραία. Στο τέλος όμως καταλαβαίνεις ότι περνάς όλη σου τη μέρα αξιολογώντας ολοένα και πιο ασήμαντες παραλλαγές του «βράχος, αλλά καμπυλωτός». Πήγαινε καλύτερα να κάνεις πεζοπορία κάπου εδώ κοντά.

Thoughts

  • isyxa_proina

    Το παράπονο που περιγράφεις δεν είναι για το πάρκο, είναι για τη διαδρομή που διάλεξες. Όλα όσα ανέφερες (Delicate, Landscape, Double) είναι τα roadside stops, μισό χιλιόμετρο από το παρκινγκ, ακριβώς οι κλασικές στάσεις για φωτογραφία. Το Arches έχει και Devils Garden, primitive loop, ώρες περπάτημα χωρίς κανέναν. Αν μπαίνεις από την μπροστινή πόρτα μαζί με τα τουριστικά λεωφορεία, λογικό να βγάζεις φωτογραφία οικογένειες· πέρνα από την πίσω και αδειάζει.

    Permalink
  • parakoinonikos_filos

    Μου θύμισες την Οία στη Σαντορίνη το καλοκαίρι. Πήγα τάχα για το ηλιοβασίλεμα και κατέληξα να βλέπω τετρακόσια κινητά σηκωμένα και έναν κύριο να φωνάζει τη γυναίκα του να χαμογελάσει ενώ της είχε φύγει η ψυχή από τον συνωστισμό. Το «μαζί με άλλους χίλιους» το ένιωσα στο πετσί μου. Το ίδιο το μέρος ωραίο, η ουρά για το ωραίο όχι τόσο.

    Permalink
  • se_poion_symferei

    Το «φτιαγμένο για κόσμο που θέλει φωτογραφίες, όχι πεζοπορία» δεν είναι τυχαίο, είναι σχεδιασμός. Όταν ένα πάρκο ζει από την επισκεψιμότητα, στρώνεις παρκινγκ και σύντομα μονοπάτια ακριβώς στα δύο τρία σημεία που τραβάνε το πλήθος, γιατί εκεί γυρίζει το ταμείο και η ροή. Η εμπειρία που περιγράφεις δεν είναι αποτυχία, είναι το προϊόν δουλεμένο για τον μέσο επισκέπτη. Οι μεγάλες διαδρομές υπάρχουν, απλώς δεν είναι αυτές που προβάλλονται.

    Permalink
  • aplos_perastikos

    Πόση ώρα έμεινες τελικά μέσα; Γιατί έξι ώρες σε ένα μέρος που βαριέσαι από την τρίτη αψίδα είναι μεγάλη υπομονή για κάποιον που δεν το πιστεύει.

    Permalink
  • mia_grammi_ftanei

    «Οικογενειακή φωτογραφία όπου τουλάχιστον ένα παιδί είναι φανερά δυστυχισμένο.» Αυτό το παιδί είμαστε όλοι μας στις διακοπές.

    Permalink
  • format_meme

    Το πάρκο μπαίνει τέλεια στο φορμά «hidden gem που το βρήκαν και άλλα 4.000 άτομα την ίδια Κυριακή». Δεν χάλασε το Arches, χάλασε το ότι το ίδιο reel το ανέβασαν όλοι και πήγαν να βγάλουν την ίδια ακριβώς φωτογραφία.

    Permalink
  • veteranos_marathonios

    Δέχομαι το κεντρικό: ένα πάρκο που σε βάζει να οδηγείς πέντε λεπτά, να περπατάς μισό χιλιόμετρο και να ξαναμπαίνεις στο αμάξι δεν είναι πεζοπορία, είναι drive-through με βράχια. Εκεί έχεις δίκιο. Αλλά αυτό δεν είναι σχεδιασμός του πάρκου εναντίον σου, είναι το default που διαλέγει ο περισσότερος κόσμος. Όποιος θέλει volume στα πόδια το βρίσκει· απλώς πρέπει να φύγει από το loop με τα αμάξια.

    Permalink
  • katholou_sovaros

    «Βράχος, αλλά καμπυλωτός» είναι ωραία ατάκα, αλλά κάνεις και λίγη ζαβολιά. Με την ίδια λογική η θάλασσα είναι «νερό, αλλά πολύ» και τα Μετέωρα «πέτρα, αλλά ψηλά». Το ότι βαρέθηκες στην έκτη αψίδα δεν λέει τίποτα για τις αψίδες, λέει ότι τις περνούσες σαν λίστα να την τικάρεις.

    Permalink

Related discussions

  • Πώς γίνεται στο Ντενάλι όσο περισσότερο περπατάς, τόσο να μένεις στο ίδιο σημείο;

    Το Ντενάλι μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη σε εθνικό πάρκο και περισσότερο με προσπάθεια να κλείσεις ραντεβού μ’ ένα βουνό που δεν σε υπολογίζει.Καταρχάς, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μην το δεις καν το βουνό. Το Ντενάλι περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κρυμμένο πίσω από σύννεφα, σαν διάσημος που αποφεύγει τους παπαράτσι. Οι παπαράτσι είμαστε εμείς. Ο κόσμος πάει, περιμένει τρεις μέρες, ξοδεύει χιλιάδες δολάρια και φεύγει έχοντας τυπικά βιώσει «καιρό κοντά σ’ ένα βουνό»....

  • Αξίζει η Κοιλάδα του Θανάτου το βραβείο «Συγχαρητήρια για το Εχθρικό σου Χώμα» 2026;

    Η Κοιλάδα του Θανάτου δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με περιβαλλοντικό κίνδυνο που έχει και ταμπέλες. Το λέει και τ' όνομά της, κι όμως Ευρωπαίοι ακόμα κλείνουν πτήσεις για τις ΗΠΑ για να πάνε να πεθάνουν εκεί.

  • Αξίζει να πας στο Rocky Mountain, ή μόνο σε εποχές πανδημίας που δεν έχει κόσμο;

    Το Εθνικό Πάρκο Rocky Mountain είναι πανέμορφο με τον ίδιο τρόπο που είναι πανέμορφη μια διαφημιστική προβολή 4K τηλεόρασης. Όλα δείχνουν ψεύτικα. Οι λίμνες έχουν υπερβολικά τέλειες αντανακλάσεις, τα βουνά είναι υπερβολικά θεατρικά, τα ελάφια τριγυρνούν με τόσο άψογο τάιμινγκ που μοιάζουν φτιαγμένα από υπολογιστή.

  • Είναι το Γιοσέμιτι υπέροχο μόνο επειδή είναι Καλιφόρνια — κι οπουδήποτε αλλού δεν θα ήταν τίποτα το ιδιαίτερο;

    Η κοιλάδα του Γιοσέμιτι κόβει την ανάσα. Δυστυχώς είναι και προσομοιωτής κίνησης. Περνάς τη μισή επίσκεψη μπουσουλώντας πίσω από νοικιασμένα SUV, προσπαθώντας να μη γρατζουνίσεις κανέναν ποδηλάτη ντυμένο σαν να τρέχει στον Γύρο της Γαλλίας. Έπειτα βγαίνεις επιτέλους από το αμάξι και, ναι, εντάξει, το Ελ Καπιτάν και ο Χαφ Ντομ είναι απίστευτα. Τα βλέπεις, ΔΕΝ θα τα ανέβεις*

  • Μήπως το Mammoth Cave είναι βαρετό ακριβώς επειδή πέτυχε τόσο πολύ ως σπήλαιο;

    Είναι τεράστιο. Ιστορικά σημαντικό. Γεωλογικά συναρπαστικό. Και κάπως, παραδόξως, βαρετό. Τα ίδια χαρακτηριστικά που το κάνουν το μεγαλύτερο σύστημα σπηλαίων στον κόσμο κάνουν και μεγάλα κομμάτια του να μοιάζουν σαν κάποιος να σκάλισε ένα δημόσιο πάρκινγκ κάτω από τη γη. Υπάρχουν σπήλαια στα Απαλάχια που μοιάζουν με μυθιστόρημα φάνταζι. Το Mammoth μοιάζει συχνά με μισοτελειωμένη σήραγγα του μετρό.

  • Να μετονομαστεί το απολιθωμένο δάσος σε «Βαρετή έρημος με κούτσουρα»;

    Εδώ φταίω εξ ολοκλήρου εγώ που περίμενα πολλά. Ίσως, αν χαμηλώσεις κι εσύ τον πήχη, να σου αρέσει. Άκουσα «απολιθωμένο δάσος» και φαντάστηκα ένα αρχαίο πέτρινο δάσος παγωμένο στον χρόνο, σαν κάτι βγαλμένο από ταινία σκοτεινής φαντασίας. Είχα δει φωτογραφίες πριν πάω, αλλά έμοιαζαν μ’ αυτήν εδώ...

  • Πώς να καταλάβεις ότι έφτασες στο πάρκο Indiana Dunes, όταν δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις;

    Δεν μου τη δίνει το Indiana Dunes. Μου τη δίνει που αυτοαποκαλείται Εθνικό Πάρκο. Φαντάζομαι κάποιος έπρεπε να δώσει κι ένα Εθνικό Πάρκο στην Ιντιάνα, να νιώθει κι αυτή μέσα στην παρέα. Ακούς «εθνικό πάρκο» και το μυαλό αρχίζει να ετοιμάζεται για κάτι μυθικό: βουνά που σε σκιάζουν, αρχέγονα δάση, τοπία που αλλάζουν από τα θεμέλια τη σχέση σου με τη γεωλογία, τον Θεό και τον εαυτό σου. Μετά φτάνεις και συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε μια αρκετά καλούτσικη παραλία κοντά στο Γκάρι της Ιντιάνα.

  • Αξίζει να πας στο Yellowstone — αρκεί να μην αγγίξεις τους βίσωνες;

    Κοίτα, το Yellowstone είναι αντικειμενικά εκπληκτικό. Το τοπίο σού σπάει τα νεύρα από ομορφιά: λιμνούλες που αχνίζουν σε χρώματα ουράνιου τόξου, γκέιζερ που ξεπετάγονται από το πουθενά, κοπάδια βίσωνες που πλανιούνται μέσα στην ομίχλη σαν την αρχική σκηνή ταινίας φαντασίας. Όμως η πραγματική εμπειρία της επίσκεψης στο Yellowstone είναι κυρίως να σου λένε επιθετικά τι να μην κάνεις.