Loading…

วัฒนธรรม EDC เปลี่ยนชีวิตปกติให้กลายเป็นแฟนตาซีเรื่องของเล่นไปแล้วไม่ใช่หรือ?

infected_mushroom
สาธารณะ 17 บทสนทนา 24 ความคิด 38 โหวตเห็นด้วย 4 โหวตลง 0 ซีรีส์ 105 การเข้าชม

เมื่อก่อนนึกว่าวัฒนธรรม EDC ก็แค่พฤติกรรมเนิร์ดไม่มีพิษมีภัย ไฟฉาย มีดพับ สมุดโน้ต ปากกาไทเทเนียม กล่องจัดของเล็กๆที่ยัดหัวไขควงไว้สิบเจ็ดอัน ก็โอเค คนชอบเครื่องมือ คนชอบของ บางคนชอบเก็บรายละเอียดให้ระบบมันลงตัว เข้าใจได้ แต่ถึงจุดหนึ่งวัฒนธรรมนี้มันหลุดออกจากความใช้งานได้จริง กลายเป็นคอสเพลย์สาย tactical แบบชานเมือง สำหรับคนที่ภัยร้ายแรงที่สุดในแต่ละวันคือลืม password

In groups

คิด

คิด

fuek_stoic

ท่อนที่ตรงที่สุดในโพสต์คือตรงที่บอกว่างาน digital หายไปทันทีที่ปิดแท็บ ผมว่าทั้งวัฒนธรรมนี้โตจากตรงนั้น คนเรานั่งทำของที่ไม่มีน้ำหนัก ไม่มีปลายทางที่จับได้ พอเลิกงานก็ไม่เหลืออะไรในมือ การจัดกระเป๋าเลยกลายเป็นที่เดียวในวันที่รู้สึกว่าควบคุมอะไรได้จริง คำถ

ท่อนที่ตรงที่สุดในโพสต์คือตรงที่บอกว่างาน digital หายไปทันทีที่ปิดแท็บ ผมว่าทั้งวัฒนธรรมนี้โตจากตรงนั้น คนเรานั่งทำของที่ไม่มีน้ำหนัก ไม่มีปลายทางที่จับได้ พอเลิกงานก็ไม่เหลืออะไรในมือ การจัดกระเป๋าเลยกลายเป็นที่เดียวในวันที่รู้สึกว่าควบคุมอะไรได้จริง คำถามที่ควรถามคือสิ่งที่ขึ้นอยู่กับคุณจริงๆในวันนึงมันเหลือกี่อย่าง แล้วทำไมมันเหลือน้อยจนต้องไปลงกับลิ้นชักไฟฉาย

เนื้อหาการสนทนา

เมื่อก่อนนึกว่าวัฒนธรรม EDC ก็แค่พฤติกรรมเนิร์ดไม่มีพิษมีภัย ไฟฉาย มีดพับ สมุดโน้ต ปากกาไทเทเนียม กล่องจัดของเล็กๆที่ยัดหัวไขควงไว้สิบเจ็ดอัน ก็โอเค คนชอบเครื่องมือ คนชอบของ บางคนชอบเก็บรายละเอียดให้ระบบมันลงตัว เข้าใจได้

แต่ถึงจุดหนึ่งวัฒนธรรมนี้มันหลุดออกจากความใช้งานได้จริง กลายเป็นคอสเพลย์สาย tactical แบบชานเมือง สำหรับคนที่ภัยร้ายแรงที่สุดในแต่ละวันคือลืม password

สิ่งที่ทำให้นั่งคิดไม่ใช่ตัวของ ไฟฉายมันมีประโยชน์ มีดพับก็มีประโยชน์ พกที่ชาร์จก็เข้าท่า ปัญหามันอยู่ที่จินตนาการที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ content สาย EDC จำนวนมหาศาลสร้างอยู่บนความคิดที่ว่าชีวิตประจำวันเต็มไปด้วยสถานการณ์กดดันสูงที่ความพร้อมตลอดเวลาจะได้ผลตอบแทน ทุกความไม่สะดวกกลายเป็นหลักฐานว่าต้องมีของโลหะ anodize อีกชิ้นหนีบไว้ที่กระเป๋า เห็นได้จากคำที่คนพวกนี้ใช้กัน "Loadout" "Deployment" "Mission-ready" หมอนี่พกของมีคมสามชิ้นเพื่อไปตอบอีเมลที่บริษัท marketing

แล้ววัฒนธรรมนี้มันเลี้ยงตัวเองได้เพราะสถานการณ์พวกนั้นมันเป็นไปได้ในทางเทคนิคเสมอ บางทีสักวันอาจจะต้องการชะแลงงัดขนาดเท่า USB ขึ้นมาจริงๆก็ได้ บางทีอารยธรรมอาจล่มชั่วครู่ที่ลานจอดรถหน้า Cheesecake Factory แล้วปากกาฉุกเฉินคาร์บอนไฟเบอร์ของนายจะช่วยกอบกู้สถานการณ์ไว้ สถานการณ์ในจินตนาการไม่จำเป็นต้องเกิดบ่อย ขอแค่มันยังเป็นไปได้ในจินตนาการก็พอ

ในขณะเดียวกันปัญหาจริงๆที่คนเจอตลอดเวลากลับน่าเบื่อและไม่มีอะไรเท่ นอนไม่พอ วอกแวก หนี้ โดดเดี่ยว แบตมือถือเหลือต่ำกว่า 20% ไม่มีใครในวงการ EDC อยากสร้างตัวตนจากการพกขวดน้ำแล้วเข้านอนเร็วขึ้น มันไม่สนุกเลยที่จะบอกว่าของที่มีประโยชน์ที่สุดในเป้น่าจะเป็นยาแก้ปวดกับสายชาร์จสำรอง

เรื่องนี้ส่วนใหญ่รู้สึกว่ามันเป็นผลพวงจากที่อินเทอร์เน็ตเปลี่ยนงานอดิเรกให้กลายเป็นตัวตน สมัยนี้จะมีไฟฉายแค่อันเดียวไม่ได้แล้ว ต้องมีหลายอันไว้สลับ ต้องมีความเห็นเรื่องความแข็งของเหล็ก เพราะจะซื้อมีดอันไหนก็ไม่ได้ มันต้องเป็นเหล็ก "CPM MagnaCut" ที่ต้องจ่าย 9,000 บาทแล้วไม่ได้ใช้เพราะมันแพงเกิน ต้องมีลิ้นชักเต็มไปด้วยกระบอกโลหะเล็กๆที่กลึงโดยหมอนึงในแอริโซนาที่ต้องพรีออเดอร์รอหกเดือน ตอนนี้มีคอมมิวนิตี้ทั้งคอมมิวนิตี้ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อ optimize ของที่คนแทบไม่ได้ใช้เพราะมันแพงเกินไป

แล้วเอาเข้าจริง ความสวยงามก็เป็นส่วนหนึ่งของการเสพติด วงการ EDC จับทางได้ว่าผู้ชายที่ไม่มีวันซื้อเครื่องประดับจะยอมควักเงินซื้อ "ไทเทเนียมกลึงความเที่ยงสูง" แบบไม่ลังเล ของพวกนี้ครึ่งหนึ่งคือแฟชั่นหรูที่ขายผ่านภาษาทางอารมณ์ของความเก่งกาจ จุดมุ่งหมายไม่ใช่ประโยชน์ใช้สอย แต่คือความรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนประเภทที่จัดการอะไรได้ ดู John Wick แล้วก็แบบ "กูต้องมีมีด" แต่พอได้มาดีๆอันนึงก็ไม่ได้ใช้เพราะมันแพงเกิน

ความรู้สึกนั้นสำคัญเพราะชีวิตสมัยใหม่มันมักรู้สึกเฉื่อยชาและจับต้องไม่ได้ งานส่วนใหญ่ไม่ได้สร้างผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม งาน digital ส่วนใหญ่หายไปทันทีที่ปิดแท็บ คนเลยไปยึดติดกับระบบที่จับต้องได้ซึ่งตัวเองควบคุมมันได้ การจัดของในกระเป๋ากลายเป็นการแสดงเล็กๆว่าฉันพึ่งตัวเองได้

เข้าใจนะว่าทำไมมันถึงน่าสนใจ

ถึงขั้นคิดว่าบางส่วนมันก็ดีต่อใจด้วยซ้ำ มันมีอะไรบางอย่างที่น่าพอใจในการดูแลรักษาของที่มีประโยชน์ แทนที่จะมองทุกอย่างเป็นขยะใช้แล้วทิ้ง แต่วัฒนธรรม EDC มันข้ามเส้นกลายเป็นเรื่องตลกตอนที่ความพร้อมเองนั่นแหละกลายเป็นการบริโภคนิยม

ส่วนที่ตลกที่สุดคือคนที่เก่งจริงๆมักพกของน้อยกว่าพวกที่คลั่งไคล้ นักเดินป่าตัวจริงหมกมุ่นกับน้ำหนัก ช่างฝีมือลงเอยกับเครื่องมือเรียบง่ายที่ไว้ใจได้ ช่างเครื่องรุ่นเก่าไม่ได้มาโพสต์รูปจัดเรียงคีมไทเทเนียมพ่นทรายบนอินเทอร์เน็ตหรอก เขาใช้ไขควงเก่าๆอันเดิมมาสิบห้าปีเพราะมันใช้ได้

วัฒนธรรม EDC ออนไลน์ส่วนใหญ่รู้สึกเหมือนคนกำลังซ้อมความเก่งแทนที่จะพัฒนามันจริงๆ ถึงจุดหนึ่งภาพเทของในกระเป๋าไม่รู้จบเริ่มดูไม่ practical แล้วเริ่มดูเป็นความใฝ่ฝัน เกือบจะวิตกกังวลด้วยซ้ำ ไม่ใช่ "นี่คือเครื่องมือที่ฉันใช้" แต่เป็น "นี่คือหลักฐานว่าฉันพร้อม เก่ง มีแบบแผน" ของพวกนั้นกลายเป็นตัวค้ำจุนบุคลิกของเจ้าตัว

นี่แหละน่าจะเป็นเหตุผลที่วัฒนธรรมนี้มันยกระดับขึ้นเรื่อยๆ ถ้ารางวัลทางอารมณ์มาจากความรู้สึกว่าพร้อม มันก็ไม่มีจุดให้หยุดที่ชัดเจน พร้อมไปทำไม? มันมีเคสสุดขั้วอีกเสมอ มีเครื่องมืออีกอัน มีกระเป๋าใส่ของอีกใบ มีของชิ้นเล็กราคาแพงอีกชิ้นที่ออกแบบมาเผื่อความเป็นไปได้ของสถานการณ์ที่คงไม่เกิดขึ้น และถ้ามันเกิดขึ้นจริง มีดราคา 600 บาทก็ใช้ได้ดีพอๆกับเล่มราคา 9,000

Thoughts

  • wing_chaa

    ท่อนที่บอกว่านักเดินป่าตัวจริงหมกมุ่นกับน้ำหนักนี่ตรงมาก สายวิ่งกับ ultralight hiking เป็นแบบนี้เป๊ะ คนที่ลงสนามจริงคุยกันเรื่องตัดน้ำหนักออก ไม่ใช่เรื่องเพิ่มของเข้า ผมวิ่ง long run คนเดียวบ่อย พกแค่ขวดน้ำ เจลอันนึง กับมือถือ จุดที่รู้ว่าใครซ้อมจริงคือเขาเริ่มถามว่าอันไหนทิ้งได้ ไม่ใช่อันไหนน่าซื้อเพิ่ม recovery กับน้ำหนักที่ต้องแบกเป็นต้นทุนจริง พวกที่อวด loadout ไม่เคยต้องแบกมันไปไกลพอจะเจ็บ

    Permalink
  • na_ning

    ภัยร้ายแรงที่สุดในชีวิตคือลืม password แต่พกของมีคมสามชิ้น

    Permalink
  • khwamhen_phet

    คนที่พูดว่า "loadout" กับ "deployment" กับงานพกของไปออฟฟิศ marketing คือหลักฐานทั้งก้อนของโพสต์นี้ deploy อะไรครับ deploy ไปนั่งประชุม standup เหรอ

    Permalink
  • khithueng_rannet

    อันนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่นะ เว็บบอร์ดสายมีดกับสายไฟฉายมีมาตั้งแต่ยุค forum โมเด็ม 56k แล้ว ตอนนั้นก็เถียงกันเรื่องความแข็งเหล็กเป็นร้อยหน้าเหมือนกัน ที่เปลี่ยนไปคือเมื่อก่อนมันเป็นงานอดิเรกที่อยู่ในมุมของมัน ทุกวันนี้ algorithm มันดันให้ทุก niche กลายเป็นอัตลักษณ์เต็มเวลา เหมือนเดิมเป๊ะแค่ตอนนี้แพงขึ้นและมีกล้องคอยถ่าย

    Permalink
  • loktaek_thukwan

    เห็นด้วยกับ 80% แต่ท่อนที่บอกว่าคนเก่งจริงพกของน้อยกว่านี่มันเป็นคำคมที่ฟังเพราะแต่ไม่ค่อยจริง ช่างที่เก่งจริงหลายคนรถเต็มไปด้วยเครื่องมือซ้ำสามชุด คนที่พกน้อยส่วนใหญ่ไม่ใช่เพราะเก่งแต่เพราะขี้เกียจหิ้ว

    Permalink
  • fuek_stoic

    ท่อนที่ตรงที่สุดในโพสต์คือตรงที่บอกว่างาน digital หายไปทันทีที่ปิดแท็บ ผมว่าทั้งวัฒนธรรมนี้โตจากตรงนั้น คนเรานั่งทำของที่ไม่มีน้ำหนัก ไม่มีปลายทางที่จับได้ พอเลิกงานก็ไม่เหลืออะไรในมือ การจัดกระเป๋าเลยกลายเป็นที่เดียวในวันที่รู้สึกว่าควบคุมอะไรได้จริง คำถามที่ควรถามคือสิ่งที่ขึ้นอยู่กับคุณจริงๆในวันนึงมันเหลือกี่อย่าง แล้วทำไมมันเหลือน้อยจนต้องไปลงกับลิ้นชักไฟฉาย

    Permalink
  • siadai_option

    ผมเคยอยู่ในรูนี้มาเอง เคยกดมีด CPM MagnaCut ตัวที่โพสต์พูดถึงเป๊ะ จ่ายไป 9,000 กว่าด้วยเหตุผลว่า "ของดีซื้อทีเดียว" ทุกวันนี้มันนอนในลิ้นชักเพราะกลัวมันเป็นรอย เลยพกมีดคัตเตอร์ 30 บาทไปกรีดกล่องพัสดุแทน มันเหมือน position ที่ผมเคยถือ thesis ฟังดูแน่นมากตอนซื้อ ความมั่นใจมันอยู่ในเรื่องที่เล่าให้ตัวเองฟัง ไม่ได้อยู่ในของ

    Permalink

Related discussions

  • therapy ก็แค่การแก้บาปที่ชำรุดไม่ใช่หรือ?

    หนึ่งในเรื่องที่ตลกที่สุดของวัฒนธรรมโลกีย์สมัยใหม่ คือการได้เห็นคนค่อยๆประดิษฐ์ศาสนาคริสต์ขึ้นมาใหม่ทีละชิ้น ทั้งที่วางท่าว่าตัวเองเหนือกว่าทางปัญญาอยู่ตลอดเวลา คนเลิกแก้บาปแล้วหันไปจ่ายชั่วโมงละ 240 ดอลลาร์บวกภาษี ให้คนนั่งฟังตัวเองพรรณนาความรู้สึกผิดในห้องแสงนวลๆ เลิกพูดเรื่องบาปแล้วเปลี่ยนไปเรียกว่า "trauma ที่ยังไม่ได้ประมวลผล" เลิกพูดเรื่องการกลับใจแล้วเปลี่ยนไปเรียกว่า "doing the work" เลิกการพิจารณามโนธรรมแล้วเปลี่ยนไปเป็น journaling…

  • ทีมที่กินข้าวด้วยกันสู้ด้วยกันจริงไหม — มื้อเที่ยงร่วมกันได้ผลกว่า workshop สร้างวัฒนธรรมแพงๆหรือเปล่า?

    กลุ่มที่แข็งแรงไม่ได้แข็งแรงเพราะเห็นพ้องกันในเป้าหมายเพียงอย่างเดียว แต่แข็งแรงเพราะคนหยุดเป็นนามธรรมต่อกัน เริ่มมองกันเป็นคนและเป็นเพื่อน นี่คือเหตุผลหนึ่งที่การกินข้าวด้วยกันสำคัญกว่าโปรแกรมสร้างวัฒนธรรมองค์กรอย่างเป็นทางการเสียอีก คุณไม่ต้องจัด workshop แพงๆหรือพา outing ไปไหนเพื่อสร้างวัฒนธรรมทีม แค่อยู่ตรงนั้นก็พอ กินข้าวเที่ยงกับทีม ให้พวกเขาได้กินด้วยกัน ดื่มกาแฟด้วยกัน...

  • กินปลาซาร์ดีนมีจริยธรรมกว่าเนื้อวัวมากจริงไหม?

    ถ้าจะกินสัตว์สักตัว คำถามไม่ได้อยู่ที่ว่าความตายของมันน่าเศร้าแค่ไหน แต่อยู่ที่ว่าตัวเลือกของคุณเพิ่มความทุกข์ให้โลกมากแค่ไหนต่อโปรตีนทุกกรัมที่ได้กลับมา คนส่วนใหญ่ตอบด้วยความรู้สึกแทน แล้วความรู้สึกนั้นก็เข้าข้างวัว เพราะวัวคือความตายก้อนใหญ่ที่คุ้นเคยหนึ่งหน่วย ส่วนปลาซาร์ดีนหนึ่งกระป๋องดูเหมือนการสังหารหมู่ย่อมๆ พอให้คะแนนกันจริงๆ ความรู้สึกนี้กลับหัวกลับหาง

  • แล้วเมื่อไหร่จะถึงตาคุณบ้าง?

    ช่วงทศวรรษ 1850 ขบวนการ nativist ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในสหรัฐฯก่อตัวขึ้นรอบความเกลียดชังชาวคาทอลิกและชาวไอริช พวก Know-Nothings อ้างว่าผู้อพยพคาทอลิกไม่เหมาะกับการปกครองตนเองแบบสาธารณรัฐในเชิงวัฒนธรรม จงรักภักดีต่ออำนาจต่างชาติ (พระสันตะปาปา) และเป็นพลเมืองอเมริกันอย่างแท้จริงไม่ได้ พอถึงทศวรรษ 1880 ความระแวงเดียวกันนี้ก็ย้ายไปลงหนักที่ผู้อพยพชาวจีน พอถึงทศวรรษ 1920 มันก็ย้ายอีกครั้งไปที่คนยุโรปใต้และยุโรปตะวันออก โดยเฉพาะชาวยิวและ...

  • จริงๆแล้วไม่มีใครสนใจนาฬิกาคุณหรอก แล้วนั่นคือเรื่องดีไม่ใช่เหรอ?

    ในวัฒนธรรมการแต่งตัวสมัยนี้มีความกังวลแปลกๆหลงเหลืออยู่ เหมือนผีของสังคมที่เป็นทางการกว่านี้ซึ่งไม่มีอยู่แล้ว เรายังทำตัวกันราวกับว่าทุกรายละเอียดที่มองเห็นได้กำลังถูกให้คะแนนอยู่เงียบๆ นาฬิกาคือตัวอย่างที่ชัดที่สุดอย่างหนึ่งของภาพลวงตานี้ มันแบกน้ำหนักของการตัดสินที่เราคิดไปเองไว้มากเกินกว่าที่ความสนใจจริงๆจะรองรับไหว

  • ยิ่งมั่นใจว่า AI ทำให้เสียสติไม่ได้ ยิ่งเสี่ยงจะโดนเองไม่ใช่หรือ?

    ผมรู้สึกมาตลอดว่าบริษัท AI เอา wrapper มาครอบไว้บนตัวโมเดลเพื่อจับว่าเรากำลังทดสอบว่ามันคิดได้จริงไหม อย่างตอนก่อนที่เราให้มันนับสระกับพยัญชนะในคำแล้วมันนับผิด ผมว่าตอนนี้มันมี script ที่จะถูกเรียกขึ้นมาทันทีที่ระบบจับได้ว่าโจทย์นี้คือโจทย์อะไร แล้วผมก็รู้สึกว่ามันถูกเทรนจาก meme พวกนี้ด้วย วันนี้ผมเจอวิธีทดสอบใหม่ ที่โชว์ให้เห็นว่า AI ทำให้คนเป็น AI psychosis ได้ง่ายแค่ไหน และมันง่ายแค่ไหนที่จะเชื่อจริงๆว่าทุกอย่างที่เราพูดออกไปนั้นถูกและสุดยอดไปหมด…

  • การถูกป้อนความบันเทิงตลอดเวลาทำให้ชีวิตธรรมดารู้สึกตายไปแล้วจริงไหม?

    ผมไม่คิดว่าคนส่วนใหญ่ฝันถึงเวลาว่างในความหมายที่จริงจังหรอก สิ่งที่เขาฝันถึงคือเวลาว่างที่เอาไว้เสพ ซึ่งเป็นคนละเรื่องกัน ภาพชีวิตที่ดีในหัวคนเราไม่ใช่บ่ายเงียบๆ การเดินยาวๆ รั้วที่ซ่อมเสร็จ ครัวที่เช็ดสะอาด บทสนทนา การสวดมนต์ การอ่านหนังสือ หรือแม้แต่การนั่งมองอะไรเฉยๆ แต่มันคือวันที่ไม่มีภาระอะไรเลย กับเมนูยาวไม่จบของสิ่งที่จะดู ฟัง scroll ซื้อ หรือเอาไว้ "เรียนรู้"

  • นมดิบกับความหวาดระแวงเรื่อง seed oil มันคือเรื่องไร้สาระใช่ไหม?

    คนที่นอนหลับดี เล่นเวตสม่ำเสมอ กินอาหารที่โอเค ออกไปข้างนอก และยังมีสายสัมพันธ์กับคนจริงๆ คือคนที่กำลังทำสิ่งที่มีหลักฐานรองรับมากที่สุดเท่าที่มีอยู่สำหรับสุขภาพระยะยาว ที่ผมสังเกตเห็นคือมีคนจำนวนไม่น้อยอย่างน่าแปลกใจที่เรียนรู้เรื่องพวกนี้มาจากคอมมูนิตี้ที่ในขณะเดียวกันก็เชียร์นมดิบ ความหวาดระแวงเรื่อง seed oil และเรื่องไร้สาระอีกหลายอย่าง ปัญหาไม่ใช่ว่าการแพทย์มันผิด ปัญหาคือการแพทย์ทิ้งช่องว่างเรื่องการป้องกันเอาไว้ แล้วพวกหมอเถื่อนก็เข้ามายึดพื้นที่ตรงนั้น