Loading…

แล้วเมื่อไหร่จะถึงตาคุณบ้าง?

jefferson
สาธารณะ 14 บทสนทนา 21 ความคิด 30 โหวตเห็นด้วย 0 โหวตลง 0 ซีรีส์ 76 การเข้าชม

ช่วงทศวรรษ 1850 ขบวนการ nativist ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในสหรัฐฯก่อตัวขึ้นรอบความเกลียดชังชาวคาทอลิกและชาวไอริช พวก Know-Nothings อ้างว่าผู้อพยพคาทอลิกไม่เหมาะกับการปกครองตนเองแบบสาธารณรัฐในเชิงวัฒนธรรม จงรักภักดีต่ออำนาจต่างชาติ (พระสันตะปาปา) และเป็นพลเมืองอเมริกันอย่างแท้จริงไม่ได้ พอถึงทศวรรษ 1880 ความระแวงเดียวกันนี้ก็ย้ายไปลงหนักที่ผู้อพยพชาวจีน พอถึงทศวรรษ 1920 มันก็ย้ายอีกครั้งไปที่คนยุโรปใต้และยุโรปตะวันออก โดยเฉพาะชาวยิวและ...

In groups

เนื้อหาการสนทนา

ช่วงทศวรรษ 1850 ขบวนการ nativistที่ทรงอิทธิพลที่สุดในสหรัฐฯก่อตัวขึ้นรอบความเกลียดชังชาวคาทอลิกและชาวไอริช พวก Know-Nothings อ้างว่าผู้อพยพคาทอลิกไม่เหมาะกับการปกครองตนเองแบบสาธารณรัฐในเชิงวัฒนธรรม จงรักภักดีต่ออำนาจต่างชาติ (พระสันตะปาปา) และเป็นพลเมืองอเมริกันอย่างแท้จริงไม่ได้ พอถึงทศวรรษ 1880 ความระแวงเดียวกันนี้ก็ย้ายไปลงหนักที่ผู้อพยพชาวจีน พอถึงทศวรรษ 1920 มันก็ย้ายอีกครั้งไปที่คนยุโรปใต้และยุโรปตะวันออก โดยเฉพาะชาวยิวและชาวอิตาเลียน ที่ตอนนั้นถูกบรรยายว่ากลืนเข้ากับสังคมไม่ได้ทั้งในเชิงเชื้อชาติหรือวัฒนธรรม แต่ละระลอกยืนยันว่าตัวเองแค่กำลังตอบสนองต่ออันตรายเฉพาะที่กลุ่มเฉพาะตรงหน้าก่อขึ้น

แล้วชาวไอริชคาทอลิกก็กลายเป็นเรื่องปกติ ชาวอิตาเลียนก็เช่นกัน และโดยส่วนใหญ่ชาวยิวยุโรปตะวันออกก็เหมือนกัน ความเกลียดชังย้ายต่อไปที่อื่น

รูปแบบนี้สำคัญตรงที่มันชี้ว่าเป้าหมายนั้นถูกแทนที่ได้ง่ายกว่าตัวความเกลียดชังเสียอีก ความกลัวคนนอกนั้นเก่าแก่พอๆกับมนุษยชาติ เรื่องนี้กำลังดีขึ้น เพราะเรามีการศึกษาและการสื่อสารกับวัฒนธรรมอื่นที่ดีขึ้น คนส่วนใหญ่เติบโตมาพอจะได้พบและเข้าใจคนจากวัฒนธรรมอื่นได้ ไม่เหมือนในอดีต แต่ที่น่าคิดคือตัวกลไกเอง บางคนมีความพร้อมที่ฝังแน่นอยู่ในการแบ่งโลกออกเป็นคนในที่ไว้ใจได้กับคนนอกที่เป็นภัย แล้วก็ถูกปลุกให้เคลื่อนไหวทางการเมืองเมื่อมีเป้าหมายที่เหมาะเจาะปรากฏขึ้น พูดง่ายๆคือ ผมไม่คิดว่าพวกเขาเกลียดแค่กลุ่มเดียว พวกเขากำลังมองหากลุ่มอยู่ และบ่อยครั้งผู้อพยพก็เป็นเป้าที่เห็นได้ชัด แต่กลุ่มอื่นใดก็ใช้ได้พอๆกัน

จากข้อมูลของ American National Election Studies, General Social Survey และผลโพลของ Pew Research Center รูปแบบหนึ่งที่เห็นคือ ความรู้สึกต่อต้านผู้อพยพที่เข้มข้นที่สุดมักไปด้วยกันกับความเกลียดชังกลุ่มคนนอกอื่นๆด้วย นั่นไม่ได้แปลว่าทุกคนถูกขับด้วยความเกลียดเชิงเชื้อชาติ การเหยียดผู้หญิง Islamophobia หรือ homophobia แต่พวกเขามีแนวโน้มจะเป็นเช่นนั้นอยู่ดี และจากที่เจอมาเอง คนเหยียดเชื้อชาติทุกคนที่ผมรู้จักล้วนมีอย่างน้อยอีกสักกลุ่มสองกลุ่มไว้เกลียด ส่วนใหญ่ก็ LGBTQ ศาสนาอิสลาม "พวกซ้าย"...

ข้อมูลทางประวัติศาสตร์เพิ่มอีกหน่อย

Johnson-Reed Act ปี 1924 จำกัดการเข้าเมืองจากยุโรปใต้และยุโรปตะวันออกอย่างรุนแรง และแทบจะปิดประตูใส่โลกหลายส่วน เอาล่ะ การเข้าเมืองก็เป็นแบบเดียวกันหมดแล้ว แต่ทศวรรษ 1930 ไม่ได้ให้สังคมที่ลงตัวสงบขึ้นและคลายความกังวลหลักลงไป มันกลับสร้างกระแสต่อต้านชาวยิวที่รุนแรง ชาตินิยมเชิงทฤษฎีสมคบคิดที่ฟื้นกลับมา และการตามหาศัตรูภายในรายใหม่

ปัญหาเรื่องคนในคือส่วนที่ผมคิดว่าคนมองข้าม และเป็นส่วนที่มีประโยชน์ที่สุดของรูปแบบนี้ที่ควรเข้าใจ สถานะคนนอกไม่ใช่สิ่งตายตัว กลุ่มที่สุดท้ายแล้วกลายเป็นคนในธรรมดา ตอนแรกมักถูกปฏิบัติราวกับเป็นภัยต่ออารยธรรม ชาวไอริชเคลื่อนจากการถูกระแวงว่าเป็นสายลับของพระสันตะปาปา มาเป็นสิ่งที่พวกเราทุกคนยกมาเป็นตัวตนในวัน St. Patrick ถ้าเรามีเชื้อไอริชอยู่สัก 1% ก็ยังเอา ชาวยิวเคลื่อนจากการถูกปฏิบัติเหมือนเป็นคนแปลกหน้าตลอดกาล มาเป็นกลุ่มที่ฝังลึกอยู่ในแวดวงวิชาชีพอเมริกัน แล้วก็ยังเปราะบางต่อการถูกจัดประเภทใหม่อย่างรวดเร็วเมื่อมีแรงกดดันทางการเมือง ชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นเป็นพลเมืองและเป็นเพื่อนบ้าน จนกระทั่งความกลัวในยามสงครามทำให้ความเป็นพลเมืองสำคัญน้อยกว่าการมีเป้าหมายให้เกลียดในทันที

ความเกลียดต้องการแค่คนนอก ไม่สำคัญว่าคนนอกคนนั้นจะอยู่ข้างใน

ลองคิดดูเอง แม้แต่กับnarrativeฝ่ายขวาในตอนนี้ที่ Trump และพรรคพวกผลักดัน ใช่ พวกเขาพูดเรื่องจีน/เม็กซิโกและกลุ่มต่างชาติอื่นๆเสียงดัง แต่พวกเขาก็ได้แรงหนุนทางการเมืองจากการลดทอนความเป็นมนุษย์ของคนข้ามเพศ "พวกมาร์กซิสต์ในมหาวิทยาลัย" "พวกซ้าย" "ฝูงแกะ" "Soyboys"... ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคนอเมริกันด้วยกันเอง

ถ้าคุณเป็นคนอเมริกันแล้วรู้สึกเฉยๆกับ hate speech เพราะมันเป็นเรื่องของกลุ่มอื่นที่คุณไม่ได้สังกัด ก็จำไว้เถอะ ถึงตาคุณบ้างก็แล้วกัน

null
บทกวีบทนี้ดูเหมือนจะเข้ากับความจริงมากขึ้นทุกวัน

  1. Bob Altemeyer, The Authoritarian Specter (1996) และ Karen Stenner, The Authoritarian Dynamic (2005) ยังคงเป็นงานอ้างอิงหลักสำหรับข้อโต้แย้งระดับนิสัยในวงกว้าง

  2. แหล่งข้อมูลร่วมสมัยที่เกี่ยวข้องได้แก่ American National Election Studies, General Social Survey และผลโพลของ Pew Research Center ในประเด็นการเข้าเมืองและทัศนคติต่อกลุ่มคนนอกที่เกี่ยวข้อง

  3. Johnson-Reed Act ปี 1924 กำหนดโควตาตามชาติกำเนิดที่จำกัดการเข้าเมืองจากยุโรปใต้และยุโรปตะวันออกอย่างหนัก และกีดกันการเข้าเมืองจากเอเชียออกไปอย่างได้ผล

Thoughts

  • mit_okkham

    ส่วนที่อ้าง ANES, GSS และ Pew ว่าความรู้สึกต่อต้านผู้อพยพมักมาคู่กับการเกลียดกลุ่มคนนอกอื่นๆ อันนี้น่าสนใจ แต่ correlation แบบนี้ตีความได้สองทาง ทางหนึ่งคือมี disposition ฝังลึกที่ทำให้คนพร้อมเกลียดอยู่ก่อนแล้วตามที่เจ้าของกระทู้ว่า อีกทางคือมันคือ ideology หรือ network ที่คนรับมาเป็นชุด ไม่ใช่นิสัยติดตัว คำถามคือมีข้อมูลแบบ panel ที่ตามคนคนเดิมข้ามเวลาไหม ที่ชี้ว่าตัว disposition มาก่อนเป้า ไม่ใช่ว่าพอเข้ากลุ่มการเมืองหนึ่งแล้วค่อยรับชุดความเกลียดมาทีหลัง สองอันนี้ให้ correlation หน้าตาเหมือนกันเลย

    Permalink
  • prawat_thongthin

    ประเด็นที่ว่าเป้าหมายเปลี่ยนได้ง่ายกว่าตัวความเกลียดชังนี่ตรงกับสิ่งที่เห็นในเอกสารระดับท้องถิ่นมาก เรื่องเล่าใหญ่ๆมักเล่าเป็นคลื่นเดียวต่อกลุ่มเดียว แต่พอลงไปดูทะเบียนของย่านเดียวในปีเดียวกัน คนที่ถูกหมายหัวมักมีหลายกลุ่มทับซ้อนกันอยู่ ไม่ใช่กลุ่มที่หน้าหนังสือพิมพ์กำลังด่าอย่างเดียว ที่เจ้าของกระทู้พูดว่าคนพวกนี้ "กำลังมองหากลุ่ม" ไม่ใช่เกลียดกลุ่มใดเป็นพิเศษ อันนี้ในเอกสารคำร้องเก่าๆก็เห็นเหมือนกัน ภาษาที่ใช้ใส่ผู้อพยพชุดหนึ่งถูกหยิบไปใช้ซ้ำกับชุดถัดมาเกือบคำต่อคำ เปลี่ยนแค่ชื่อชาติ

    Permalink
  • khwamhen_phet

    "ถ้าคุณเฉยๆกับ hate speech เพราะมันเป็นเรื่องของกลุ่มอื่น เดี๋ยวก็ถึงตาคุณ" คือบทเรียนที่คนเรียนซ้ำทุกๆ 40 ปีแล้วก็ลืมทันทีที่ตัวเองไม่ใช่เป้า

    Permalink
  • phuea_khrai

    ฉันเอากรอบ "กลไกทางจิตวิทยาที่ฝังในตัวบางคน" จริงจังนะ มันมีน้ำหนักของมัน แต่ฉันคิดว่ามันอธิบายได้ไม่ครบและเสี่ยงทำให้เรามองผิดที่ ถ้าความเกลียดเป็นเรื่อง disposition ส่วนตัวล้วนๆ ทำไมมันถึงพุ่งขึ้นเป็นช่วงๆพอดีกับวิกฤตเศรษฐกิจหรือตอนมีนักการเมืองคนหนึ่งต้องการฐานเสียง คลื่น 1850, 1880, 1920 ที่เจ้าของกระทู้ยกมา แต่ละครั้งมันเกิดตอนมีคนได้ประโยชน์ทางการเมืองหรือทางเศรษฐกิจจากการชี้เป้า คำถามที่ฉันสนใจกว่าคือ ใครเป็นคนปลุก ใครได้คะแนนเสียง ใครได้แรงงานราคาถูกจากการทำให้คนกลุ่มหนึ่งไม่มีสิทธิ disposition อาจเป็นเชื้อ แต่คนจุดไฟมีหน้ามีชื่อเสมอ

    Permalink
  • thang_sai_klang

    การแบ่งโลกเป็นคนในที่ไว้ใจได้กับคนนอกที่เป็นภัย เป็นเรื่องเก่าแก่จริงอย่างที่ว่า ในพุทธมีคำที่ตรงกับกลไกนี้พอดีคือการยึดในตัวตนและพวกพ้องของตัวตน เราสร้างเส้นแบ่ง "เรา" กับ "เขา" ขึ้นมาแล้วก็ทุกข์และทำให้คนอื่นทุกข์ตามเส้นนั้น สิ่งที่ผมว่าน่าหวังกว่านิดหนึ่งคือ ถ้าเส้นแบ่งเป็นของที่ใจสร้างขึ้นเอง มันก็คลายได้ด้วยการฝึกเห็นมันตอนมันก่อตัว ก่อนที่มันจะถูกใครเอาไปใช้ทางการเมือง ตรงนี้ไม่ได้แย้งเจ้าของกระทู้ แค่จะบอกว่ากลไกที่ฝังแน่นไม่ได้แปลว่าเปลี่ยนไม่ได้

    Permalink
  • laeng_pathom

    เห็นด้วยกับรูปแบบใหญ่นะ แต่ขอแก้รายละเอียดหนึ่งจุดที่คนชอบเล่าผิด ชาวไอริชกับชาวอิตาเลียน "กลายเป็นคนใน" ก็จริง แต่กระบวนการมันไม่ได้เป็นแค่เวลาผ่านไปแล้วใจคนอ่อนลงเอง ในกรณีไอริชส่วนหนึ่งมันมาจากการที่พวกเขาเข้าไปคุมการเมืองท้องถิ่นและตำรวจในเมืองใหญ่อย่างนิวยอร์กกับบอสตันได้จริงในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 พอมีอำนาจในมือ สถานะคนนอกก็ถูกต่อรองใหม่ได้ เรื่องนี้ไม่ได้ค้านเจ้าของกระทู้ มันเสริมด้วยซ้ำ คือ "การกลายเป็นคนใน" ไม่ใช่รางวัลที่ได้มาเปล่าๆ มันสัมพันธ์กับอำนาจที่กลุ่มนั้นไปถือไว้ได้

    Permalink
  • niyam_kon

    ก่อนจะไปต่อ ผมอยากให้ชัดว่าคำว่า "คนนอก" ในกระทู้นี้หมายถึงอะไรกันแน่ เพราะมันถูกใช้สองความหมายปนกัน ความหมายแรกคือคนที่อยู่นอกกลุ่มจริงๆในเชิงสัญชาติหรือเชื้อชาติ ความหมายที่สองคือใครก็ตามที่ถูกจัดให้เป็นคนนอก ทั้งที่ในทางกฎหมายหรือถิ่นกำเนิดเขาอยู่ข้างในเต็มตัว หัวข้อทั้งหมดของกระทู้พึ่งความหมายที่สอง คือ "คนนอกที่อยู่ข้างใน" แต่หลักฐานช่วงต้นพูดถึงผู้อพยพซึ่งเป็นความหมายแรก ถ้าแยกสองอันนี้ออกได้ ข้ออ้างจะแข็งขึ้นเยอะ เพราะประเด็นจริงของคุณคือสถานะคนนอกถูกกำหนดขึ้น ไม่ใช่ขึ้นกับว่าใครเกิดที่ไหนจริงๆ

    Permalink

Related discussions

  • พวก tech bro แห่ง Silicon Valley ไม่ได้อนุรักษนิยมจริง แค่เกาะไปด้วยเพราะอยากเสียภาษีน้อยลงและกฎกำกับน้อยลงใช่ไหม?

    หนึ่งในความเข้าใจผิดที่ใหญ่ที่สุดของอนุรักษนิยมยุคใหม่คือการเหมาเอาว่าในเมื่อ Silicon Valley ชอบกลไกตลาด มันก็ต้องมี value แบบอนุรักษนิยมด้วย ซึ่งมันไม่ใช่เลย วัฒนธรรม tech ไม่เคยอนุรักษนิยมแบบดั้งเดิม มันคือ individualist สุดขั้ว ต้านขนบ หงุดหงิดกับขีดจำกัด ระแวงศาสนา และหมกมุ่นกับการ optimize มากกว่าความต่อเนื่อง พวกอนุรักษนิยมเห็นแต่เงินกับพลังแบบ entrepreneur แล้วมองข้ามที่เหลือทั้งหมด ตอนนี้ความย้อนแย้งมันชัดจนมองข้ามไม่ได้แล้ว

  • Zelensky คือทุกอย่างที่พวก "manosphere" อยากเป็นแต่เป็นไม่ได้จริงไหม?

    เหตุผลหนึ่งที่ Zelensky ทำให้คนบางมุมของอินเทอร์เน็ตเกลียดอย่างประหลาด คือเขาทำลายเรื่องเล่าที่พวกเขาเล่าให้ตัวเองฟังเรื่องความเป็นชาย เรื่องนั้นควรจะง่ายๆ ผู้ชายตัวจริงต้องครอบงำ แข็งกร้าวทางกาย เย็นชาทางอารมณ์ ระแวงสถาบัน และทำให้อายไม่ได้ ก็พวกขยะที่ Andrew Tate กับลิ่วล้อยัดใส่หัว GenZ นั่นแหละ พวกเขาจินตนาการว่าภาวะผู้นำคือท่าทาง เป็นเกมข่มกันทางสังคมที่ไม่มีวันจบ นั่นคือเหตุผลที่ระบบนิเวศนั้นหมกมุ่น…

  • ปรัชญาของ Ayn Rand ทำลายอเมริกาหนักกว่าที่เรารู้ตัวหรือเปล่า?

    เรื่องแปลกที่สุดอย่างหนึ่งของฝ่ายอนุรักษนิยมอเมริกันยุคใหม่คือ การที่หญิงรัสเซียผู้ไม่นับถือพระเจ้า รังเกียจศาสนา เยาะเย้ยการกุศล เกลียดชาตินิยม และมองการเสียสละตนเองเป็นความเสื่อมทางศีลธรรม กลับกลายมาเป็นหนึ่งในนักบุญอุปถัมภ์ของขบวนการนี้ไปได้ ไม่ทั้งหมดหรอก เห็นได้ชัด อนุรักษนิยมจำนวนไม่น้อยก็ยังปฏิเสธเธอ แต่ถึงอย่างนั้นคำศัพท์เชิงศีลธรรมของเธอก็รั่วซึมไปทั่ว โดยเฉพาะเข้าไปในวัฒนธรรมธุรกิจและความคิดของชนชั้นนำพรรครีพับลิกัน คุณได้ยินมันทุกครั้งที่ใครสักคนพูดราวกับว่ารูปแบบสูงสุดของคุณธรรม…

  • นักการเมืองควรได้เงินเดือนสูงขึ้นไหม?

    คนชอบไอเดียการเมืองราคาถูกเพราะมันดูสะอาดในเชิงศีลธรรม ตรรกะคือถ้านักการเมืองได้เงินเดือนน้อย เขาก็คงเข้ามาทำเพื่ออุดมการณ์ ถ้าเงินเดือนต่ำ คอร์รัปชันก็คงเติบโตได้ยากกว่า มันเป็นจินตนาการที่น่าหลงใหลแต่เป็นวิธีออกแบบรัฐที่แย่ ที่จริงมันคือวิธีคิดแบบ elite และนำไปสู่รัฐบาลของคนรวยที่มีกำลังจ่ายไหว

  • สหรัฐอเมริกาเป็นชาติหายากที่ถูกสร้างขึ้นบนข้อโต้แย้งไม่ใช่หรือ?

    ชาติส่วนใหญ่เป็นข้อเท็จจริงก่อนจะเป็นความคิด ฝรั่งเศสเป็นฝรั่งเศสมาก่อนแล้ว ทั้งภาษา ผืนแผ่นดิน และคนตายของมัน นานก่อนที่ใครจะเขียนลงไปว่าฝรั่งเศสมีไว้เพื่ออะไร การก่อตั้งอเมริกาเดินกลับทาง ในปี 1776 ยังไม่มีชนชาติอเมริกันในความหมายเดิม ไม่มีบรรพบุรุษร่วม ไม่มีศาสนจักรประจำชาติ ไม่มีความทรงจำพันปี มีแค่อาณานิคมกลุ่มหนึ่งที่ทะเลาะกับลอนดอนและทะเลาะกันเองมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่ยึดพวกเขาไว้คือข้อโต้แย้งที่เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ว่ารัฐบาลมีอยู่เพื่อค้ำประกันสิทธิ…

  • ถ้าไม่มี regulation กันความมั่งคั่งไม่ให้กลายเป็นอำนาจการเมือง เราจะได้ตลาดเสรีจริง หรือได้คณาธิปไตยที่แค่เรียกตัวเองว่าตลาดเสรี?

    ถ้าไม่มีกฎที่กันไม่ให้ความมั่งคั่งกลายเป็นกรรมสิทธิ์ทางการเมือง และกันไม่ให้ความยากจนกัดกร่อนการมีส่วนร่วมจนกลวง คุณจะไม่ได้ตลาดที่เสรีขึ้น คุณจะได้ระบอบคณาธิปไตยที่ยังเรียกตัวเองว่าตลาดเสรีอยู่ดี

  • คุณหาเงินปีละสองแสนกว่าดอลลาร์แต่ก็ยังไม่ใช่มหาเศรษฐีพันล้าน แล้วจะโหวตเหมือนเป็นไปทำไม?

    หนึ่งในเรื่องเล่าที่ได้ผลที่สุดในการเมืองอเมริกันคือการทำให้มืออาชีพทั่วไปเชื่อว่าตัวเองอยู่ในกลุ่มเดียวกับมหาเศรษฐีพันล้าน คู่หนึ่งที่หาเงินได้ปีละ 220,000 ดอลลาร์ในเมืองใหญ่ก็ยังต้องพึ่งเงินเดือนอยู่ดี พวกเขายังกังวลเรื่อง layoff ค่าที่อยู่อาศัย ค่ารักษาพยาบาล ค่าเลี้ยงลูก และเงินหลังเกษียณ พวกเขาซื้ออิทธิพลทางการเมืองไม่ได้ ขยับตลาดไม่ได้ และอยู่ได้ไม่จบสิ้นด้วยสินทรัพย์ที่ราคาพุ่งขึ้นเรื่อยๆพร้อมกู้โดยใช้มันค้ำเพื่อเลี่ยงภาษีไม่ได้ พวกเขาไม่ได้อยู่ในความจริงทางเศรษฐกิจเดียวกับคนที่มี 3 หมื่น

  • เราปล่อยให้ขยะเข้ามาเรื่อยๆ จนสุดท้ายไม่เหลือพรรคจะอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?

    เดือนกันยายน 2016 ฮิลลารี คลินตัน พูดว่าคนที่หนุน โดนัลด์ ทรัมป์ ราวครึ่งหนึ่งจัดอยู่ใน "basket of deplorables" คือพวกเหยียดเชื้อชาติ เหยียดเพศ เกลียดเกย์ เกลียดคนต่างชาติ เกลียดอิสลาม... เธอพลาดอยู่นะ เพราะตัวเธอกับพรรคของเธอวาดภาพตัวเองเป็นฝ่ายผู้ใหญ่มืออาชีพ ส่วนทรัมป์เป็นเด็ก สุดท้ายทรัมป์ก็ชนะ แต่...