เมื่อก่อนนึกว่าวัฒนธรรม EDC ก็แค่พฤติกรรมเนิร์ดไม่มีพิษมีภัย ไฟฉาย มีดพับ สมุดโน้ต ปากกาไทเทเนียม กล่องจัดของเล็กๆที่ยัดหัวไขควงไว้สิบเจ็ดอัน ก็โอเค คนชอบเครื่องมือ คนชอบของ บางคนชอบเก็บรายละเอียดให้ระบบมันลงตัว เข้าใจได้
แต่ถึงจุดหนึ่งวัฒนธรรมนี้มันหลุดออกจากความใช้งานได้จริง กลายเป็นคอสเพลย์สาย tactical แบบชานเมือง สำหรับคนที่ภัยร้ายแรงที่สุดในแต่ละวันคือลืม password
สิ่งที่ทำให้นั่งคิดไม่ใช่ตัวของ ไฟฉายมันมีประโยชน์ มีดพับก็มีประโยชน์ พกที่ชาร์จก็เข้าท่า ปัญหามันอยู่ที่จินตนาการที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ content สาย EDC จำนวนมหาศาลสร้างอยู่บนความคิดที่ว่าชีวิตประจำวันเต็มไปด้วยสถานการณ์กดดันสูงที่ความพร้อมตลอดเวลาจะได้ผลตอบแทน ทุกความไม่สะดวกกลายเป็นหลักฐานว่าต้องมีของโลหะ anodize อีกชิ้นหนีบไว้ที่กระเป๋า เห็นได้จากคำที่คนพวกนี้ใช้กัน "Loadout" "Deployment" "Mission-ready" หมอนี่พกของมีคมสามชิ้นเพื่อไปตอบอีเมลที่บริษัท marketing
แล้ววัฒนธรรมนี้มันเลี้ยงตัวเองได้เพราะสถานการณ์พวกนั้นมันเป็นไปได้ในทางเทคนิคเสมอ บางทีสักวันอาจจะต้องการชะแลงงัดขนาดเท่า USB ขึ้นมาจริงๆก็ได้ บางทีอารยธรรมอาจล่มชั่วครู่ที่ลานจอดรถหน้า Cheesecake Factory แล้วปากกาฉุกเฉินคาร์บอนไฟเบอร์ของนายจะช่วยกอบกู้สถานการณ์ไว้ สถานการณ์ในจินตนาการไม่จำเป็นต้องเกิดบ่อย ขอแค่มันยังเป็นไปได้ในจินตนาการก็พอ
ในขณะเดียวกันปัญหาจริงๆที่คนเจอตลอดเวลากลับน่าเบื่อและไม่มีอะไรเท่ นอนไม่พอ วอกแวก หนี้ โดดเดี่ยว แบตมือถือเหลือต่ำกว่า 20% ไม่มีใครในวงการ EDC อยากสร้างตัวตนจากการพกขวดน้ำแล้วเข้านอนเร็วขึ้น มันไม่สนุกเลยที่จะบอกว่าของที่มีประโยชน์ที่สุดในเป้น่าจะเป็นยาแก้ปวดกับสายชาร์จสำรอง
เรื่องนี้ส่วนใหญ่รู้สึกว่ามันเป็นผลพวงจากที่อินเทอร์เน็ตเปลี่ยนงานอดิเรกให้กลายเป็นตัวตน สมัยนี้จะมีไฟฉายแค่อันเดียวไม่ได้แล้ว ต้องมีหลายอันไว้สลับ ต้องมีความเห็นเรื่องความแข็งของเหล็ก เพราะจะซื้อมีดอันไหนก็ไม่ได้ มันต้องเป็นเหล็ก "CPM MagnaCut" ที่ต้องจ่าย 9,000 บาทแล้วไม่ได้ใช้เพราะมันแพงเกิน ต้องมีลิ้นชักเต็มไปด้วยกระบอกโลหะเล็กๆที่กลึงโดยหมอนึงในแอริโซนาที่ต้องพรีออเดอร์รอหกเดือน ตอนนี้มีคอมมิวนิตี้ทั้งคอมมิวนิตี้ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อ optimize ของที่คนแทบไม่ได้ใช้เพราะมันแพงเกินไป
แล้วเอาเข้าจริง ความสวยงามก็เป็นส่วนหนึ่งของการเสพติด วงการ EDC จับทางได้ว่าผู้ชายที่ไม่มีวันซื้อเครื่องประดับจะยอมควักเงินซื้อ "ไทเทเนียมกลึงความเที่ยงสูง" แบบไม่ลังเล ของพวกนี้ครึ่งหนึ่งคือแฟชั่นหรูที่ขายผ่านภาษาทางอารมณ์ของความเก่งกาจ จุดมุ่งหมายไม่ใช่ประโยชน์ใช้สอย แต่คือความรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนประเภทที่จัดการอะไรได้ ดู John Wick แล้วก็แบบ "กูต้องมีมีด" แต่พอได้มาดีๆอันนึงก็ไม่ได้ใช้เพราะมันแพงเกิน
ความรู้สึกนั้นสำคัญเพราะชีวิตสมัยใหม่มันมักรู้สึกเฉื่อยชาและจับต้องไม่ได้ งานส่วนใหญ่ไม่ได้สร้างผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม งาน digital ส่วนใหญ่หายไปทันทีที่ปิดแท็บ คนเลยไปยึดติดกับระบบที่จับต้องได้ซึ่งตัวเองควบคุมมันได้ การจัดของในกระเป๋ากลายเป็นการแสดงเล็กๆว่าฉันพึ่งตัวเองได้
เข้าใจนะว่าทำไมมันถึงน่าสนใจ
ถึงขั้นคิดว่าบางส่วนมันก็ดีต่อใจด้วยซ้ำ มันมีอะไรบางอย่างที่น่าพอใจในการดูแลรักษาของที่มีประโยชน์ แทนที่จะมองทุกอย่างเป็นขยะใช้แล้วทิ้ง แต่วัฒนธรรม EDC มันข้ามเส้นกลายเป็นเรื่องตลกตอนที่ความพร้อมเองนั่นแหละกลายเป็นการบริโภคนิยม
ส่วนที่ตลกที่สุดคือคนที่เก่งจริงๆมักพกของน้อยกว่าพวกที่คลั่งไคล้ นักเดินป่าตัวจริงหมกมุ่นกับน้ำหนัก ช่างฝีมือลงเอยกับเครื่องมือเรียบง่ายที่ไว้ใจได้ ช่างเครื่องรุ่นเก่าไม่ได้มาโพสต์รูปจัดเรียงคีมไทเทเนียมพ่นทรายบนอินเทอร์เน็ตหรอก เขาใช้ไขควงเก่าๆอันเดิมมาสิบห้าปีเพราะมันใช้ได้
วัฒนธรรม EDC ออนไลน์ส่วนใหญ่รู้สึกเหมือนคนกำลังซ้อมความเก่งแทนที่จะพัฒนามันจริงๆ ถึงจุดหนึ่งภาพเทของในกระเป๋าไม่รู้จบเริ่มดูไม่ practical แล้วเริ่มดูเป็นความใฝ่ฝัน เกือบจะวิตกกังวลด้วยซ้ำ ไม่ใช่ "นี่คือเครื่องมือที่ฉันใช้" แต่เป็น "นี่คือหลักฐานว่าฉันพร้อม เก่ง มีแบบแผน" ของพวกนั้นกลายเป็นตัวค้ำจุนบุคลิกของเจ้าตัว
นี่แหละน่าจะเป็นเหตุผลที่วัฒนธรรมนี้มันยกระดับขึ้นเรื่อยๆ ถ้ารางวัลทางอารมณ์มาจากความรู้สึกว่าพร้อม มันก็ไม่มีจุดให้หยุดที่ชัดเจน พร้อมไปทำไม? มันมีเคสสุดขั้วอีกเสมอ มีเครื่องมืออีกอัน มีกระเป๋าใส่ของอีกใบ มีของชิ้นเล็กราคาแพงอีกชิ้นที่ออกแบบมาเผื่อความเป็นไปได้ของสถานการณ์ที่คงไม่เกิดขึ้น และถ้ามันเกิดขึ้นจริง มีดราคา 600 บาทก็ใช้ได้ดีพอๆกับเล่มราคา 9,000