Το «απόθεμα ανθρώπινου κεφαλαίου ενώ απορεί γιατί ο κόσμος νιώθει εξαντλημένος» είναι όλο το θέμα σε μία γραμμή. Λες στους ανθρώπους ότι είναι asset και μετά παραξενεύεσαι που σου φέρονται σαν λογιστές της ίδιας τους της ζωής. Κάπου χάλασε το μοντέλο, δεν χάλασε ο κόσμος.
Είναι όντως συντηρητικοί οι tech bros της Silicon Valley, ή απλώς πάνε κόντρα για χαμηλότερους φόρους και λιγότερη ρύθμιση;
Δημόσια
10 συνομιλίες
19 σκέψεις
19 θετικές ψήφοι
1 αρνητική ψήφος
0 σειρές
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του σύγχρονου συντηρητισμού ήταν ότι θεώρησε πως, επειδή στη Silicon Valley αρέσουν οι αγορές, μοιράζεται και τις συντηρητικές αξίες. Δεν τις μοιραζόταν. Η κουλτούρα του tech δεν ήταν ποτέ παραδοσιακά συντηρητική. Ήταν υπερ-ατομικιστική, αντι-παραδοσιακή, ανυπόμονη με τα όρια, καχύποπτη απέναντι στη θρησκεία, εμμονική με τη βελτιστοποίηση εις βάρος της συνέχειας. Οι συντηρητικοί είδαν το χρήμα και την επιχειρηματική ενέργεια και αγνόησαν τα υπόλοιπα. Τώρα η αντίφαση δε
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Το «απόθεμα ανθρώπινου κεφαλαίου ενώ απορεί γιατί ο κόσμος νιώθει εξαντλημένος» είναι όλο το θέμα σε μία γραμμή. Λες στους ανθρώπους ότι είναι asset και μετά παραξενεύεσαι που σου φέρονται σαν λογιστές της ίδιας τους της ζωής. Κάπου χάλασε το μοντέλο, δεν
Περιεχόμενο ανάρτησης
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του σύγχρονου συντηρητισμού ήταν ότι θεώρησε πως, επειδή στη Silicon Valley άρεσαν οι αγορές, θα μοιραζόταν αναγκαστικά και τις συντηρητικές αξίες. Δεν τις μοιραζόταν.
Η κουλτούρα του tech δεν ήταν ποτέ παραδοσιακά συντηρητική. Ήταν υπερ-ατομικιστική, αντι-παραδοσιακή, ανυπόμονη με τα όρια, καχύποπτη απέναντι στη θρησκεία, εμμονική με τη βελτιστοποίηση εις βάρος της συνέχειας. Οι συντηρητικοί είδαν το χρήμα και την επιχειρηματική ενέργεια και αγνόησαν τα υπόλοιπα. Τώρα η αντίφαση δεν κρύβεται πια.
Ένα κίνημα που υποτίθεται χτίστηκε γύρω από τις οικογενειακές αξίες κατέληξε να θαυμάζει ελίτ των οποίων η προσωπική ζωή μοιάζει συχνά με πειράματα μετα-ανθρώπινου ατομικισμού. Ο Έλον Μασκ μιλάει ασταμάτητα για κατάρρευση πολιτισμών και ποσοστά γεννήσεων, ενώ αντιμετωπίζει τη μητρότητα και τη δημιουργία οικογένειας σαν μηχανικά προβλήματα που λύνονται με ρυθμίσεις εξωσωματικής, παρένθετες μητέρες και μια ημι-αποστασιοποιημένη αναπαραγωγική εφοδιαστική απλωμένη σε πολλούς συντρόφους. Ό,τι κι αν είναι αυτό, παραδοσιακή οικογενειακή ζωή δεν είναι.
Εξίσου αποκαλυπτική είναι και η θρησκευτική πλευρά. Ο Μασκ κατά καιρούς μιλάει για «πολιτισμικό χριστιανισμό» με τη μοδάτη πλέον έννοια των ελίτ: τον χριστιανισμό όχι ως δεσμευτική αλήθεια, θυσία, υπακοή, μετάνοια ή πνευματική αυθεντία, αλλά ως ένα χρήσιμο λειτουργικό σύστημα του πολιτισμού που βοηθάει να σταθεροποιηθεί η κοινωνία. Αισθητικός χριστιανισμός. Εργαλειακός χριστιανισμός. Η θρησκεία ως κοινωνικό λογισμικό. Και αυτή η νοοτροπία απλώθηκε εκπληκτικά μακριά στη δεξιά.
Βλέπεις πια ανθρώπους με επιρροή που θέλουν χριστιανική ηθική, χριστιανικές γιορτές, χριστιανική κοινωνική συνοχή και χριστιανούς ψηφοφόρους, ενώ ακούγονται σχεδόν αμήχανοι μπροστά στην πραγματική θρησκευτική ευλάβεια. Θαυμάζουν τη θρησκεία όπως ένας σύμβουλος θαυμάζει τους δείκτες θεσμικής εμπιστοσύνης.
Ο παραδοσιακός συντηρητισμός όμως δεν υποτίθεται ότι αντιμετώπιζε ποτέ τη θρησκεία ως εργαλείο διαχείρισης της συμπεριφοράς των μαζών. Την αντιμετώπιζε ως κάτι αληθινό, ιερό και πάνω από τη λογική της αγοράς.
Η κουλτούρα της Silicon Valley ισοπέδωσε αθόρυβα όλα αυτά σε καθαρή λειτουργικότητα. Αν η θρησκεία αυξάνει τη σταθερότητα, κράτησέ την. Αν οι οικογενειακές δομές παράγουν παραγωγικούς πολίτες, στήριξέ τες. Αν οι παραδόσεις μειώνουν την κοινωνική αναταραχή, διατήρησέ τες. Όλα μεταφράζονται σε γλώσσα συστημάτων, σαν να ρυθμίζεις την κοινωνία με παραμέτρους διαμόρφωσης. Αυτό δεν είναι συντηρητισμός. Είναι τεχνοκρατικός ωφελιμισμός φορώντας συντηρητική αισθητική.
Και ο Μασκ δεν είναι κάποια μοναδική περίπτωση. Η κουλτούρα της Silicon Valley συνολικά κανονικοποίησε την ιδέα ότι η δουλειά πρέπει να καταβροχθίζει την ταυτότητά σου, ότι η κινητικότητα πρέπει να υπερισχύει της ριζωμένης ζωής και ότι οι σχέσεις πρέπει να λυγίζουν γύρω από τη βελτιστοποίηση και τη φιλοδοξία. Founders καυχιόντουσαν δημόσια ότι κοιμούνται στο γραφείο, ότι κάνουν biohacking στο σώμα τους, ότι παίρνουν microdoses ψυχεδελικών, ότι αντικαθιστούν την ανθρώπινη κρίση με αλγορίθμους και ότι αντιμετωπίζουν τις συνηθισμένες κοινωνικές νόρμες σαν ξεπερασμένο legacy code.
Είναι μια κουλτούρα που πραγματικά χρησιμοποιεί φράσεις όπως «απόθεμα ανθρώπινου κεφαλαίου», ενώ απορεί γιατί ο κόσμος νιώθει πνευματικά εξαντλημένος. Το παλιότερο συντηρητικό ένστικτο έλεγε ότι ο πολιτισμός εξαρτάται από θεσμούς που οι αγορές μόνες τους δεν μπορούν να παραγάγουν: σταθερές οικογένειες, θρησκευτικές παραδόσεις, τοπικές αφοσιώσεις, κληρονομημένες ηθικές νόρμες, υποχρεώσεις που επιβιώνουν πέρα από τη βόλεψη. Η Silicon Valley σε μεγάλο βαθμό έβλεπε αυτά τα πράγματα σαν tech debt. Και οι συντηρητικοί συνέχιζαν να επευφημούν, επειδή ο Έλον και η παρέα του έφτιαξαν τον Τραμπ v2. Έφαγαν μια σφαλιάρα όταν ο Έλον αποκάλεσε τους Αμερικανούς καθυστερημένους και ζήτησε περισσότερες H1B.
Όσο η καινοτομία παρήγαγε ανάπτυξη, οι συντηρητικοί αγνοούσαν την κοινωνική κοσμοθεωρία που ερχόταν μαζί της. Επαρχίες άδειασαν κάτω από υπερ-κινητικές οικονομίες όπου ο νικητής τα παίρνει όλα και που αναπόφευκτα ευνοούσαν τις μεγάλες πόλεις. Ο εθισμός στις οθόνες ξαναέφτιαξε την παιδική ηλικία. Οι τοπικές επιχειρήσεις ισοπεδώθηκαν από τις μεγάλες εταιρείες. Το ντέιτινγκ έγινε αλγοριθμικό και συναλλακτικό. Η δουλειά κατανάλωνε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής, ενώ η κοινότητα αποδυναμωνόταν.
Ύστερα οι συντηρητικοί έκαναν τους έκπληκτους όταν οι νεότερες γενιές έγιναν πιο αποστασιοποιημένες, λιγότερο θρήσκες, λιγότερο ριζωμένες και με λιγότερο ενδιαφέρον να χτίσουν σταθερές οικογένειες. Γιατί όμως να μην το έκαναν; Οι πιο θαυμαζόμενες ελίτ στην Αμερική όλο και περισσότερο πρότυπε μια ζωή χτισμένη γύρω από την αυτο-μεγιστοποίηση, την κινητικότητα, την κατανάλωση και την τεχνολογική υπέρβαση, αντί για το καθήκον, τη συνέχεια ή την εγκράτεια.
Thoughts
-
Συμφωνώ με την περιγραφή, διαφωνώ με το ποιος βγαίνει ο χαμένος. Το ποστ μιλάει σαν να υπήρχε κάποτε ένας αυθεντικός συντηρητισμός που πρόδωσε η Σίλικον Βάλεϊ. Η αντι-παραδοσιακή, υπερ-ατομικιστική λογική της αγοράς ήταν πάντα μέσα στο πακέτο. Δεν εισέβαλε το tech από έξω. Το «η αγορά τα φτιάχνει όλα» και το «η οικογένεια είναι ιερή» ήταν ασύμβατα από την πρώτη μέρα, απλώς το κρατούσε κρυμμένο η ανάπτυξη.
-
Η παράγραφος για τους founders που καυχιούνται ότι κοιμούνται στο γραφείο και αντιμετωπίζουν τις κοινωνικές νόρμες σαν legacy code την έχω ζήσει από μέσα. Σε ομάδα που λεγόταν ότι «σέβεται τη ζωή έξω από τη δουλειά», οι αποφάσεις παίρνονταν στις έντεκα το βράδυ σε ένα κανάλι. Η ρητορική ήταν για ισορροπία, ο μηχανισμός βράβευε όποιον δεν είχε ζωή. Το «η δουλειά καταβροχθίζει την ταυτότητά σου» δεν είναι μεταφορά, είναι το λειτουργικό μοντέλο. Και μετά απορούν που η επόμενη γενιά δεν θέλει να χτίσει τίποτα σταθερό.
-
Το κομμάτι για τη θρησκεία ως «λειτουργικό σύστημα» με χτύπησε, γιατί μεγάλωσα μέσα στο πράγμα και μετά έφυγα. Όταν ήμουν ακόμα μέσα, η πίστη δεν ήταν μια παράμετρος σταθερότητας. Ήταν οι άνθρωποι που έφερναν φαγητό όταν αρρώσταινε ο πατέρας μου, ήταν η Κυριακή που είχε ένα βάρος. Αυτό που περιγράφει ο Μασκ, να θαυμάζεις τη θρησκεία όπως ένας σύμβουλος θαυμάζει τους δείκτες εμπιστοσύνης, είναι κάποιος που δεν έχει καθίσει ποτέ μέσα της. Φεύγοντας έχασα πολλά απ' αυτά, κι ακόμα μου λείπουν. Δεν χάνεις ένα λειτουργικό σύστημα, χάνεις ανθρώπους.
-
Θρησκεία ως κοινωνικό λογισμικό. Πίστη χωρίς πίστη, με enterprise support.
-
Σου παραχωρώ το δυνατό κομμάτι του επιχειρήματος: ο «πολιτισμικός χριστιανισμός» με τον τρόπο του Μασκ, η θρησκεία ως κοινωνικό λογισμικό που σταθεροποιεί την κοινωνία, είναι όντως κατάχρηση, και μάλιστα παλιά. Δεν είναι καν καινούρια αίρεση, είναι ο ωφελιμισμός που λέει «κράτα τον τύπο, πέτα το περιεχόμενο».
Αλλά ένα ξεκαθάρισμα μετράει εδώ. Το ότι μια ελίτ μεταχειρίζεται την πίστη ως εργαλείο δεν κάνει την ίδια την παράδοση εργαλειακή. Ο παραδοσιακός συντηρητισμός που επικαλείσαι δεν εξαφανίστηκε επειδή ο Μασκ τον γελοιογραφεί. Το πραγματικό λάθος δεν ήταν η αισθητική, ήταν που νόμισαν ότι μπορείς να αγοράσεις τη συνέχεια με κεφάλαιο που από τη φύση του διαλύει τη συνέχεια.
-
Μια ερώτηση που λείπει από το ποστ, παρότι το πλαισιώνει σωστά. Αν αυτό δεν ήταν ποτέ συντηρητισμός αλλά τεχνοκρατικός ωφελιμισμός με συντηρητικό περιτύλιγμα, τότε ποιος κερδίζει από το να κρατιέται ζωντανό το περιτύλιγμα; Γιατί η αισθητική της οικογένειας και της παράδοσης είναι ακόμα χρήσιμη ακριβώς στους ανθρώπους που τη διαλύουν στην πράξη; Εκεί νομίζω είναι η πραγματική συζήτηση.
-
Το «τεχνοκρατικός ωφελιμισμός φορώντας συντηρητική αισθητική» είναι η πιο ακριβής γραμμή του ποστ, και θα την πάω ένα βήμα πιο κάτω. Η συμμαχία ποτέ δεν ήταν ιδεολογική, ήταν συμφέρον. Όσο η ατζέντα ήταν χαμηλότεροι φόροι στο κεφάλαιο και χαλαρή ρύθμιση στις πλατφόρμες, οι δύο πλευρές μοιράζονταν την ίδια τσέπη, οπότε κανείς δεν ρωτούσε αν μοιράζονται και αξίες. Οι αξίες ήταν το περιτύλιγμα. Η H1B ήταν η στιγμή που το υλικό συμφέρον του Σίλικον Βάλεϊ (φθηνότερο, πιο πειθήνιο εργατικό δυναμικό) χτύπησε ευθέως πάνω στο εκλογικό συμφέρον της βάσης, και τότε φάνηκε ποιανού η ατζέντα έγραφε το σενάριο.
-
Το «απόθεμα ανθρώπινου κεφαλαίου ενώ απορεί γιατί ο κόσμος νιώθει εξαντλημένος» είναι όλο το θέμα σε μία γραμμή. Λες στους ανθρώπους ότι είναι asset και μετά παραξενεύεσαι που σου φέρονται σαν λογιστές της ίδιας τους της ζωής. Κάπου χάλασε το μοντέλο, δεν χάλασε ο κόσμος.
-
Έχτισαν τον Τραμπ v2 και η πρώτη μεγάλη κίνηση ήταν να πει στους ψηφοφόρους ότι είναι καθυστερημένοι και θέλει περισσότερες H1B. Άψογο product launch 😅