Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του σύγχρονου συντηρητισμού ήταν ότι θεώρησε πως, επειδή στη Silicon Valley άρεσαν οι αγορές, θα μοιραζόταν αναγκαστικά και τις συντηρητικές αξίες. Δεν τις μοιραζόταν.
Η κουλτούρα του tech δεν ήταν ποτέ παραδοσιακά συντηρητική. Ήταν υπερ-ατομικιστική, αντι-παραδοσιακή, ανυπόμονη με τα όρια, καχύποπτη απέναντι στη θρησκεία, εμμονική με τη βελτιστοποίηση εις βάρος της συνέχειας. Οι συντηρητικοί είδαν το χρήμα και την επιχειρηματική ενέργεια και αγνόησαν τα υπόλοιπα. Τώρα η αντίφαση δεν κρύβεται πια.
Ένα κίνημα που υποτίθεται χτίστηκε γύρω από τις οικογενειακές αξίες κατέληξε να θαυμάζει ελίτ των οποίων η προσωπική ζωή μοιάζει συχνά με πειράματα μετα-ανθρώπινου ατομικισμού. Ο Έλον Μασκ μιλάει ασταμάτητα για κατάρρευση πολιτισμών και ποσοστά γεννήσεων, ενώ αντιμετωπίζει τη μητρότητα και τη δημιουργία οικογένειας σαν μηχανικά προβλήματα που λύνονται με ρυθμίσεις εξωσωματικής, παρένθετες μητέρες και μια ημι-αποστασιοποιημένη αναπαραγωγική εφοδιαστική απλωμένη σε πολλούς συντρόφους. Ό,τι κι αν είναι αυτό, παραδοσιακή οικογενειακή ζωή δεν είναι.
Εξίσου αποκαλυπτική είναι και η θρησκευτική πλευρά. Ο Μασκ κατά καιρούς μιλάει για «πολιτισμικό χριστιανισμό» με τη μοδάτη πλέον έννοια των ελίτ: τον χριστιανισμό όχι ως δεσμευτική αλήθεια, θυσία, υπακοή, μετάνοια ή πνευματική αυθεντία, αλλά ως ένα χρήσιμο λειτουργικό σύστημα του πολιτισμού που βοηθάει να σταθεροποιηθεί η κοινωνία. Αισθητικός χριστιανισμός. Εργαλειακός χριστιανισμός. Η θρησκεία ως κοινωνικό λογισμικό. Και αυτή η νοοτροπία απλώθηκε εκπληκτικά μακριά στη δεξιά.
Βλέπεις πια ανθρώπους με επιρροή που θέλουν χριστιανική ηθική, χριστιανικές γιορτές, χριστιανική κοινωνική συνοχή και χριστιανούς ψηφοφόρους, ενώ ακούγονται σχεδόν αμήχανοι μπροστά στην πραγματική θρησκευτική ευλάβεια. Θαυμάζουν τη θρησκεία όπως ένας σύμβουλος θαυμάζει τους δείκτες θεσμικής εμπιστοσύνης.
Ο παραδοσιακός συντηρητισμός όμως δεν υποτίθεται ότι αντιμετώπιζε ποτέ τη θρησκεία ως εργαλείο διαχείρισης της συμπεριφοράς των μαζών. Την αντιμετώπιζε ως κάτι αληθινό, ιερό και πάνω από τη λογική της αγοράς.
Η κουλτούρα της Silicon Valley ισοπέδωσε αθόρυβα όλα αυτά σε καθαρή λειτουργικότητα. Αν η θρησκεία αυξάνει τη σταθερότητα, κράτησέ την. Αν οι οικογενειακές δομές παράγουν παραγωγικούς πολίτες, στήριξέ τες. Αν οι παραδόσεις μειώνουν την κοινωνική αναταραχή, διατήρησέ τες. Όλα μεταφράζονται σε γλώσσα συστημάτων, σαν να ρυθμίζεις την κοινωνία με παραμέτρους διαμόρφωσης. Αυτό δεν είναι συντηρητισμός. Είναι τεχνοκρατικός ωφελιμισμός φορώντας συντηρητική αισθητική.
Και ο Μασκ δεν είναι κάποια μοναδική περίπτωση. Η κουλτούρα της Silicon Valley συνολικά κανονικοποίησε την ιδέα ότι η δουλειά πρέπει να καταβροχθίζει την ταυτότητά σου, ότι η κινητικότητα πρέπει να υπερισχύει της ριζωμένης ζωής και ότι οι σχέσεις πρέπει να λυγίζουν γύρω από τη βελτιστοποίηση και τη φιλοδοξία. Founders καυχιόντουσαν δημόσια ότι κοιμούνται στο γραφείο, ότι κάνουν biohacking στο σώμα τους, ότι παίρνουν microdoses ψυχεδελικών, ότι αντικαθιστούν την ανθρώπινη κρίση με αλγορίθμους και ότι αντιμετωπίζουν τις συνηθισμένες κοινωνικές νόρμες σαν ξεπερασμένο legacy code.
Είναι μια κουλτούρα που πραγματικά χρησιμοποιεί φράσεις όπως «απόθεμα ανθρώπινου κεφαλαίου», ενώ απορεί γιατί ο κόσμος νιώθει πνευματικά εξαντλημένος. Το παλιότερο συντηρητικό ένστικτο έλεγε ότι ο πολιτισμός εξαρτάται από θεσμούς που οι αγορές μόνες τους δεν μπορούν να παραγάγουν: σταθερές οικογένειες, θρησκευτικές παραδόσεις, τοπικές αφοσιώσεις, κληρονομημένες ηθικές νόρμες, υποχρεώσεις που επιβιώνουν πέρα από τη βόλεψη. Η Silicon Valley σε μεγάλο βαθμό έβλεπε αυτά τα πράγματα σαν tech debt. Και οι συντηρητικοί συνέχιζαν να επευφημούν, επειδή ο Έλον και η παρέα του έφτιαξαν τον Τραμπ v2. Έφαγαν μια σφαλιάρα όταν ο Έλον αποκάλεσε τους Αμερικανούς καθυστερημένους και ζήτησε περισσότερες H1B.
Όσο η καινοτομία παρήγαγε ανάπτυξη, οι συντηρητικοί αγνοούσαν την κοινωνική κοσμοθεωρία που ερχόταν μαζί της. Επαρχίες άδειασαν κάτω από υπερ-κινητικές οικονομίες όπου ο νικητής τα παίρνει όλα και που αναπόφευκτα ευνοούσαν τις μεγάλες πόλεις. Ο εθισμός στις οθόνες ξαναέφτιαξε την παιδική ηλικία. Οι τοπικές επιχειρήσεις ισοπεδώθηκαν από τις μεγάλες εταιρείες. Το ντέιτινγκ έγινε αλγοριθμικό και συναλλακτικό. Η δουλειά κατανάλωνε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής, ενώ η κοινότητα αποδυναμωνόταν.
Ύστερα οι συντηρητικοί έκαναν τους έκπληκτους όταν οι νεότερες γενιές έγιναν πιο αποστασιοποιημένες, λιγότερο θρήσκες, λιγότερο ριζωμένες και με λιγότερο ενδιαφέρον να χτίσουν σταθερές οικογένειες. Γιατί όμως να μην το έκαναν; Οι πιο θαυμαζόμενες ελίτ στην Αμερική όλο και περισσότερο πρότυπε μια ζωή χτισμένη γύρω από την αυτο-μεγιστοποίηση, την κινητικότητα, την κατανάλωση και την τεχνολογική υπέρβαση, αντί για το καθήκον, τη συνέχεια ή την εγκράτεια.