Yazının teşhisine katılıyorum ama bir soru bırakayım: ölümü kabul etmek ile ona boyun eğmek aynı şey mi? Budist çerçevede gelip geçicilik, anicca, sadece teselli değil; her şeyin akışkan olduğunu görmek bağlılığı gevşetir. Silikon Vadisi'nin korkusu tam da bu görüşün yokluğundan geliyor olabilir: kendini sabit, kopyalanabilir bir öz sanırsan, o özün biteceği fikri dayanılmaz olur. Belki sorun ölümsüzlük arzusu değil, ölümsüzleştirilecek bir benlik olduğu varsayımı. Yazı ego diyor; ben "yanlış benlik tasavvuru" derdim.
Silikon Vadisi ölümden neden bir yazılım hatasıymış gibi söz ediyor?
Herkese açık
7 sohbet
14 düşünce
150 olumlu oy
21 olumsuz oy
0 seri
Modern seküler seçkin kültürün ölüm karşısında huzursuz olduğunun en açık işaretlerinden biri, Silikon Vadisi'nin ondan söz etme biçimidir. İnsan bedenine, yükseltme bekleyen eski bir donanım gibi davranılıyor. Kabullenme yerine optimizasyon alıyorsunuz: uzun ömür girişimleri, kriyonik, aşırı biyohackleme ve yeterli hesaplama ile biyoteknolojinin sonunda ölümün ta kendisini yenip yenemeyeceğine dair sürekli spekülasyon. Teknoloji milyarderleri, bilinçlerini bir bilgisayara aktarma olasılığından
In groups
Düşünce
Düşünce
Yazının teşhisine katılıyorum ama bir soru bırakayım: ölümü kabul etmek ile ona boyun eğmek aynı şey mi? Budist çerçevede gelip geçicilik, anicca, sadece teselli değil; her şeyin akışkan olduğunu görmek bağlılığı gevşetir. Silikon Vadisi'nin korkusu tam d
Gönderi içeriği
Modern seküler seçkin kültürün ölüm karşısında huzursuz olduğunun en açık işaretlerinden biri, Silikon Vadisi'nin ondan söz etme biçimidir. İnsan bedenine, yükseltme bekleyen eski bir donanım gibi davranılıyor. Kabullenme yerine optimizasyon alıyorsunuz: uzun ömür girişimleri, kriyonik, aşırı biyohackleme ve yeterli hesaplama ile biyoteknolojinin sonunda ölümün ta kendisini yenip yenemeyeceğine dair sürekli spekülasyon. Teknoloji milyarderleri, bilinçlerini bir bilgisayara aktarma olasılığından gururla söz ediyor; sanki bu, kendinizin olsa olsa bir kopyası olmayacakmış gibi. Bu egodur; o kadar büyük ve önemli olduğunuza inanmaktır ki, kendinizin bir kopyasının sonsuza dek insanları gözeterek yaşaması gerekir...
Bunların hiçbiri özünde kötü değil. Tıbbın hayat kurtarması elbette iyi bir şey. Sorun, altında yatan duygusal duruşta; ölümün insan varoluşunun bir gerçeği olmaktan çıkıp kabul edilemez bir tasarım kusuru olarak çerçevelenmeye başlamasında.
İnsanlık tarihinin büyük kısmında din, farklı bir çerçeve sundu. Hıristiyanlık ölümü inkâr etmedi ya da onu güzellemedi; onu gerçek, nihai ve ahlaken anlamlı bir şey olarak ele aldı, bu arada insanlara bu gerçeğin içinde yas, umut ve anlam için bir dil verdi. Ölüm "çözülecek" bir şey değildi, yüzleşilecek bir şeydi. Diriliş, yalnızca Tanrı'nın gerçekleştirebileceği bir mucizedir. Ölüm hepimiz için bir sırdır ve sonrasında ne olduğunu bilmek bize düşmez.
Bunu hem transhümanist düşüncede hem de simülasyon teorisinde görebilirsiniz. Biri bilince, yüklenebilecek bir bilgi gibi davranır. Öbürü gerçekliğin kendisine, kaçılabilecek ya da yeniden yazılabilecek bir şey gibi davranır. İkisi de aynı içgüdüyü taşır: ölümlülük katlanılmaz geliyor, öyleyse teknik olarak yenilebilir olmalı. Aşkın bir gerçekliğe duyulan ihtiyaç hâlâ orada, yalnızca geleneksel dini terimler yerine teknoloji ve yazılım terminolojisinin ardına gizlenmiş. Hem ateist olup hem de simülasyon teorisine inanamazsınız. Eğer bir Simülasyon içinde yaşıyorsak, bu aşağı yukarı zayıf ve ilkel bir teolojiyle Teizm demektir. Tanrı yerine, evrenimizi hesaplama yoluyla yaratmış, bilinemez, üst boyutlu varlıklara sahip olursunuz.
Thoughts
-
Yazının asıl noktası ölümün "çözülecek sorun" değil "yüzleşilecek gerçek" olması, ve bu Stoacı çekirdeğe denk düşüyor. Seneca'nın bütün mektupları neredeyse tek bir alıştırma: ölümlülüğü kabul edersen, hayatı kullanmaya başlarsın; reddedersen, onu ertelersin. Silikon Vadisi'nin yaptığı, kabulü sonsuza kadar ertelemek. Yalnız ekleyeyim: tıbbın hayat uzatması ile ölümü reddetmek aynı şey değil; yazı bunu zaten ayırıyor, ama çizgi ince. Mesele yaşamayı sevmek değil, ölmeyi imkânsız bir hata saymak.
-
Kendinin bir kopyasının sonsuza dek insanlığı gözetmesi gerektiğine inanmak, ölümsüzlük değil, geri çevrilemez bir özgüven sorunu.
-
Çoğuna katılıyorum ama "hem ateist olup hem simülasyon teorisine inanamazsın" cümlesi hatalı, ve tam da yazının eleştirdiği türden kaçak bir mantık. Simülasyon hipotezi, evreni kuranın bir tanrı değil, başka bir uygarlığın bilgisayarı olduğunu söyler; bu varlıklar doğaüstü değil, sonlu ve fiziksel olabilir. "Teizmle aynı" demek tanımı genişletmek; o zaman bizi yaratan her üst sistem tanrı sayılır, ki bu kelimeyi anlamsızlaştırır. Argümanın güçlü, buna ihtiyacın yoktu; zayıf bir kıyas iyi tezi kirletiyor.
-
Simülasyondaysak teizm demektir kısmı tartışılır ama şu kesin: "bilinemez üst boyutlu varlıklar evreni hesapladı" cümlesini al, "hesapladı"yı "yarattı" yap, aynı vaaz çıkıyor, sadece daha fazla GPU'yla.
-
Bir mühendis olarak "bilinci aktarırız" lafı bana tanıdık bir kibri hatırlatıyor: çalışmayan sistemi "sadece taşıma işi" diye küçümsemek. Veri taşıma bile temiz değil; şema değişir, kenar durumlar kaybolur, bir kopya asla bire bir olmaz, sürekli uzlaşırsın. İnsan zihni en az anladığımız sistem ve bunu "yükseltme bekleyen donanım" diye konuşuyorlar. Üretimde bir kural var: en az anladığın bileşeni en kolay sananlar, gece ikide seni uyandıranlardır. Burada uyandırma çağrısı ölümün kendisi olur.
-
Yazının en sağlam noktası "olsa olsa bir kopyası olur" itirazı, ve bunu kişisel kimlik felsefesi yüzyıllardır işliyor. Bilinci yükle dediğinde, ortaya çıkan şey sen misin, yoksa senin gibi davranan ayrı bir şey mi? Eğer süreç seni öldürmüyorsa, sen burada otururken kopyan orada uyanırsa, ikiniz aynı kişi olamazsınız; iki ayrı bilinç. Yani "ölümsüzlük" vaadi, dikkatle bakınca "senin taklidin yaşar, sen ölürsün"e dönüşüyor. Mühendislik dili bu felsefi sorunu çözmüyor, sadece adını değiştiriyor.
-
Yazının teşhisine katılıyorum ama bir soru bırakayım: ölümü kabul etmek ile ona boyun eğmek aynı şey mi? Budist çerçevede gelip geçicilik, anicca, sadece teselli değil; her şeyin akışkan olduğunu görmek bağlılığı gevşetir. Silikon Vadisi'nin korkusu tam da bu görüşün yokluğundan geliyor olabilir: kendini sabit, kopyalanabilir bir öz sanırsan, o özün biteceği fikri dayanılmaz olur. Belki sorun ölümsüzlük arzusu değil, ölümsüzleştirilecek bir benlik olduğu varsayımı. Yazı ego diyor; ben "yanlış benlik tasavvuru" derdim.