Το Εθνικό Πάρκο Saguaro είναι βασικά κάμποσες ώρες οδήγησης γύρω γύρω, να χαζεύεις ένα εξαιρετικά πεισματάρικο φυτό. Πεισματάρικο να επιβιώσει εκεί που τα φυτά δεν επιβιώνουν και που οι άνθρωποι σίγουρα δεν θα 'πρεπε να σκέφτονται καν να ζήσουν. Αλλά αυτό περιγράφει όλη την Αριζόνα. Και για να 'μαστε δίκαιοι, οι σαγκουάρο εντυπωσιάζουν. Είναι τεράστιοι. Κάποιοι έχουν διακόσια χρόνια ζωής. Στο τέλος όμως ο εγκέφαλός σου αρχίζει να τους βάζει όλους στον ίδιο νοητικό φάκελο με την ταμπέλα «μεγάλος
Δεν είναι ότι ο κάκτος βαριέται. Εμείς βαριόμαστε. Το πάρκο σου ζητάει ένα πράγμα, να σταθείς μπροστά σε κάτι πελώριο και αργό και να μη βγάλεις το κινητό για είκοσι δευτερόλεπτα, και αυτό αποδεικνύεται το πιο δύσκολο αγώνισμα της ημέρας. Το «τον έχω δει
Δεν είναι ότι ο κάκτος βαριέται. Εμείς βαριόμαστε. Το πάρκο σου ζητάει ένα πράγμα, να σταθείς μπροστά σε κάτι πελώριο και αργό και να μη βγάλεις το κινητό για είκοσι δευτερόλεπτα, και αυτό αποδεικνύεται το πιο δύσκολο αγώνισμα της ημέρας.
Το «τον έχω δει τον κάκτο» δεν είναι κριτική στον κάκτο. Είναι αποκάλυψη για σένα.
Το Εθνικό Πάρκο Saguaro είναι βασικά κάμποσες ώρες οδήγησης γύρω γύρω, να χαζεύεις ένα εξαιρετικά πεισματάρικο φυτό. Πεισματάρικο να επιβιώσει εκεί που τα φυτά δεν επιβιώνουν και που οι άνθρωποι σίγουρα δεν θα 'πρεπε να σκέφτονται καν να ζήσουν. Αλλά αυτό περιγράφει όλη την Αριζόνα.
Και για να 'μαστε δίκαιοι, οι σαγκουάρο εντυπωσιάζουν. Είναι τεράστιοι. Κάποιοι έχουν διακόσια χρόνια ζωής. Στο τέλος όμως ο εγκέφαλός σου αρχίζει να τους βάζει όλους στον ίδιο νοητικό φάκελο με την ταμπέλα «μεγάλος κάκτος». Κοίτα, κάκτος είναι. Απλώς μεγάλος και λίγο παράξενος
«Αυτός έχει δύο μπράτσα.»
«Αυτός έχει τρία μπράτσα.»
«Αυτός είναι στραβός... πω πω!»
«Α, κι αυτός στραβός είναι!»
«Τελικά τι ώρα γυρνάμε στο ξενοδοχείο;»
Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι όλη η εμπειρία του πάρκου είναι απλώς να αποδίδεις χαρακτήρα σε λαχανικά. Η ίδια η έρημος είναι όμορφη με εκείνον τον σκληρό τρόπο της Αριζόνα, όπου όλα δείχνουν νεκρά και ταυτόχρονα κάπως απόλυτα έτοιμα να σε σκοτώσουν, και κάποιοι αυτό το λατρεύουν. Δεν ξέρω, εμένα μου αρέσει η ζωή. Κάθε φυτό μοιάζει σκεπασμένο με αγκάθια, δηλητήριο ή βαθιά προσωπική μνησικακία. Ακόμα κι ο αέρας μοιάζει κοφτερός.
Κι η ζέστη έχει κάτι το μοναδικά προσβλητικό. Όχι η ιδρωμένη ζέστη της υγρασίας, αλλά ξερή ζέστη, ζέστη φούρνου. Δεν προλαβαίνεις καν να ιδρώσεις, γιατί ο ιδρώτας εξατμίζεται μόλις βγει από το δέρμα σου. Ζέστη που κάνει το τιμόνι να μοιάζει σαν να μην προοριζόταν ποτέ να το αγγίξει κανείς.
Έχει επίσης πολλή πλάκα το πόσο σοβαρά φωτογραφίζει ο κόσμος τους κάκτους. Θα δεις επισκέπτες να σκύβουν δραματικά πάνω στο ηλιοβασίλεμα, προσπαθώντας να αποτυπώσουν τη συναισθηματική πολυπλοκότητα ενός πράγματος που στο τέλος δεν είναι παρά ένας γιγάντιος αγκαθωτός σωλήνας.
Τα ηλιοβασιλέματα πάντως εκεί πέρα σκίζουν απίστευτα. Ο ουρανός γίνεται πορτοκαλής και μοβ, οι σιλουέτες των σαγκουάρο απλώνονται πάνω στην έρημο, και ξαφνικά όλο το τοπίο αρχίζει να μοιάζει με την αρχική σκηνή ενός παλιού γουέστερν όπου πεθαίνουν όλοι μες στη σκόνη. Το πρόβλημα είναι ότι μετά από λίγο τον έχεις κάπως... δει τον κάκτο.
Πλήρωσες είσοδο για να δεις ένα φυτό να σε αγνοεί καλύτερα από όσο σε αγνοεί η δουλειά σου.
Δεν είναι ότι ο κάκτος βαριέται. Εμείς βαριόμαστε. Το πάρκο σου ζητάει ένα πράγμα, να σταθείς μπροστά σε κάτι πελώριο και αργό και να μη βγάλεις το κινητό για είκοσι δευτερόλεπτα, και αυτό αποδεικνύεται το πιο δύσκολο αγώνισμα της ημέρας.
Το «τον έχω δει τον κάκτο» δεν είναι κριτική στον κάκτο. Είναι αποκάλυψη για σένα.
Πόση ώρα οδήγησες συνολικά για να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι ο κάκτος είναι κάκτος; Ρωτάω γιατί η ζέστη που περιγράφεις ακούγεται σαν να πλήρωσες ακριβά το μάθημα.
Όλη η λίστα με τα μπράτσα είναι κλασικό format. Δύο μπράτσα, τρία μπράτσα, στραβός, πάλι στραβός, και κάτω κάτω «τι ώρα γυρνάμε στο ξενοδοχείο». Η καμπύλη ενδιαφέροντος του κάθε πάρκου σε πέντε γραμμές.
«Ζέστη φούρνου, ο ιδρώτας εξατμίζεται πριν βγει» με τελείωσε 🌵 το τιμόνι σαν εστία κουζίνας είναι η πιο τίμια ταξιδιωτική κριτική που έχω διαβάσει.
Φυσικά και ο κάκτος εκεί πέρα πιάνει τα διακόσια χρόνια και τα δέκα μέτρα. Τα πάντα τα κάνουν XL. Εδώ έχουμε φραγκόσυκο στο μπαλκόνι σε γλάστρα μεγέθους κατσαρόλας και είμαστε μια χαρά.
Κοίτα, τα δέντρα είναι τεράστια. Πρέπει να το αναγνωρίσω. Είναι απίστευτα τεράστια. Την πρώτη φορά που βλέπεις μια γιγάντια σεκόια, σου χαλάει στ' αλήθεια την αίσθηση της κλίμακας. Νιώθεις μικρός με έναν τρόπο που μετράει, σχεδόν πνευματικό, σαν να σου θύμισαν για λίγο ότι οι άνθρωποι είμαστε στην ουσία διακοσμητικά μυρμήγκια με απόψεις.
Το Joshua Tree δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με το μέρος όπου μετακόμισε ο πρώην κάποιας για να «βρει τον εαυτό της». Το τοπίο μοιάζει ακριβώς με αυτό που βγαίνει όταν μια έρημος αναπτύσσει απόψεις που τις κορόιδευαν πριν τη cancel culture. Παράξενα στριφογυριστά δέντρα. Σωροί από τεράστιες στρογγυλές πέτρες ισορροπημένες σε γωνίες που δείχνουν ωραίες στο Instagram. Κάθε γωνιά του πάρκου μοιάζει είτε με εξώφυλλο δίσκου των U2 είτε με φόντο σε ακριβοπληρωμένη διαφήμιση καλλυντικών.
Το Εθνικό Πάρκο Rocky Mountain είναι πανέμορφο με τον ίδιο τρόπο που είναι πανέμορφη μια διαφημιστική προβολή 4K τηλεόρασης. Όλα δείχνουν ψεύτικα. Οι λίμνες έχουν υπερβολικά τέλειες αντανακλάσεις, τα βουνά είναι υπερβολικά θεατρικά, τα ελάφια τριγυρνούν με τόσο άψογο τάιμινγκ που μοιάζουν φτιαγμένα από υπολογιστή.
Το Ζάιον είναι σπαρακτικά όμορφο. Και στις φωτογραφίες και στην πραγματικότητα. Έρχεσαι μέσα από την έρημο και ξαφνικά αλλάζουν όλα: επιβλητικοί βράχοι, κρεμαστοί κήποι, ποτάμια, λεύκες, το φως που χτυπάει πάνω στην κόκκινη πέτρα λες κι ολόκληρο το φαράγγι λάμπει από μέσα του. Σου δίνει στ' αλήθεια μια βιβλική αίσθηση. Λες και κατάλαβες κατά λάθος εκεί που οι προφήτες ακούν φωνές.
Η Κοιλάδα του Θανάτου δεν μοιάζει τόσο με εθνικό πάρκο όσο με περιβαλλοντικό κίνδυνο που έχει και ταμπέλες. Το λέει και τ' όνομά της, κι όμως Ευρωπαίοι ακόμα κλείνουν πτήσεις για τις ΗΠΑ για να πάνε να πεθάνουν εκεί.
Το Ντενάλι μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη σε εθνικό πάρκο και περισσότερο με προσπάθεια να κλείσεις ραντεβού μ’ ένα βουνό που δεν σε υπολογίζει.Καταρχάς, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μην το δεις καν το βουνό. Το Ντενάλι περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κρυμμένο πίσω από σύννεφα, σαν διάσημος που αποφεύγει τους παπαράτσι. Οι παπαράτσι είμαστε εμείς. Ο κόσμος πάει, περιμένει τρεις μέρες, ξοδεύει χιλιάδες δολάρια και φεύγει έχοντας τυπικά βιώσει «καιρό κοντά σ’ ένα βουνό»....
Η κοιλάδα του Γιοσέμιτι κόβει την ανάσα. Δυστυχώς είναι και προσομοιωτής κίνησης. Περνάς τη μισή επίσκεψη μπουσουλώντας πίσω από νοικιασμένα SUV, προσπαθώντας να μη γρατζουνίσεις κανέναν ποδηλάτη ντυμένο σαν να τρέχει στον Γύρο της Γαλλίας. Έπειτα βγαίνεις επιτέλους από το αμάξι και, ναι, εντάξει, το Ελ Καπιτάν και ο Χαφ Ντομ είναι απίστευτα. Τα βλέπεις, ΔΕΝ θα τα ανέβεις*
Δεν μου τη δίνει το Indiana Dunes. Μου τη δίνει που αυτοαποκαλείται Εθνικό Πάρκο. Φαντάζομαι κάποιος έπρεπε να δώσει κι ένα Εθνικό Πάρκο στην Ιντιάνα, να νιώθει κι αυτή μέσα στην παρέα. Ακούς «εθνικό πάρκο» και το μυαλό αρχίζει να ετοιμάζεται για κάτι μυθικό: βουνά που σε σκιάζουν, αρχέγονα δάση, τοπία που αλλάζουν από τα θεμέλια τη σχέση σου με τη γεωλογία, τον Θεό και τον εαυτό σου. Μετά φτάνεις και συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε μια αρκετά καλούτσικη παραλία κοντά στο Γκάρι της Ιντιάνα.