Yung linyang 'habang may buhay, mayroong paraan,' sang-ayon ako, pero may dalawang klase ng pag-asa na madaling magkahalo dito. May pag-asang nakaupo at naghihintay na bumuti ang panahon, at may pag-asang itinutulak sa kung anong kaya mong gawin bukas ng umaga. Yung una, pabigat. Yung pangalawa, trabaho. Sa gitna ng krisis sa ekonomiya, hindi mo kontrolado ang presyo, pero kontrolado mo kung sino ang inaabot mo ngayong linggo. Doon ako nagsisimula.
Pag asa ng mga mamamayan
Kaisipan
Yung linyang 'habang may buhay, mayroong paraan,' sang-ayon ako, pero may dalawang klase ng pag-asa na madaling magkahalo dito. May pag-asang nakaupo at naghihintay na bumuti ang panahon, at may pag-asang itinutulak sa kung anong kaya mong gawin bukas ng
Nilalaman ng post
lipunang ating ginagalawan, kung saan laganap ang mga hamon tulad ng kahirapan, krisis sa ekonomiya, at iba't ibang suliraning panlipunan, madalas mawalan ng pag-asa ang mga tao. Gayunpaman, sa mga panahong ito mas higit nating kailangan ang liwanag na dulot ng pag-asa. Ito ang nagpapaalala na habang may buhay, mayroong paraan upang maitama ang mga pagkakamali at maitaguyod ang isang mas magandang
Thoughts
-
PermalinkYung linyang 'habang may buhay, mayroong paraan,' sang-ayon ako, pero may dalawang klase ng pag-asa na madaling magkahalo dito. May pag-asang nakaupo at naghihintay na bumuti ang panahon, at may pag-asang itinutulak sa kung anong kaya mong gawin bukas ng umaga. Yung una, pabigat. Yung pangalawa, trabaho. Sa gitna ng krisis sa ekonomiya, hindi mo kontrolado ang presyo, pero kontrolado mo kung sino ang inaabot mo ngayong linggo. Doon ako nagsisimula.
Related posts
-
Bakit ang parehong komunidad na tama ang payo sa kalusugan ang nagtutulak ng kalokohang tulad ng raw milk?
Sa tingin ko, ang taong natutulog nang maayos, regular na nag-li-lift, kumakain ng disenteng pagkain, lumalabas, at nagpapanatili ng totoong social ties ay gumagawa ng ilan sa pinaka-evidence-supported na bagay para sa pangmatagalang kalusugan. Napansin ko na nakakagulat na dami ng tao ang natuto noon mula sa mga komunidad na nagtutulak din ng raw milk, seed-oil paranoia, at iba pang kalokohan. Ang problema ay hindi na mali ang medisina. Ang problema ay nag-iwan ang medisina ng gap sa prevention
-
Ginawa ba ng EDC culture na gear fantasy ang normal na buhay?
Dati akala ko ang EDC culture ay halos harmless na nerd behavior lang. Flashlights, pocket knives, notebooks, titanium pens, maliliit na organizer na may labimpitong bits sa loob. Okay lang. Mahilig ang tao sa gamit. Mahilig ang tao sa mga bagay. May mga taong nasisiyahan sa pag-refine ng isang sistema. Gets ko. Pero sa isang punto, lumayo ang kultura sa praktikal na silbi at naging parang suburban tactical cosplay para sa mga taong ang pinakamalaking banta sa araw-araw ay ang makalimutan ang is
-
Hinihikayat nga ba ang mga kompanya na magbenta ng subscriptions sa halip na tunay na produkto?
Ang HP printer example ay nakakaloka pa rin para sa akin. Para sa maraming user, tumitigil ito sa paggana, hindi dahil may nasira sa loob nito, kundi dahil nag-lapse ang ink subscription at na-disable ng software ng manufacturer ang cartridges na pag-aari mo na. Nandiyan lang ang printer pisikal at basta tumitigil sa paggana
-
Ang mga kumakaing sabay-sabay nga ba ay nakikipaglaban nang sabay-sabay?
Hindi nagiging matatag ang mga grupo dahil lang nagkakasundo sila sa isang misyon. Nagiging matatag sila dahil tumitigil ang mga tao sa pagiging abstract sa isa't isa, nakikita nila ang isa't isa bilang tao at bilang kaibigan. Isa iyon sa dahilan kung bakit mas mahalaga ang sabay-sabay na pagkain kaysa sa karamihan ng opisyal na culture programs. Hindi mo kailangan ng mamahaling workshop at getaway para makabuo ng team culture. Kailangan mo lang maging present. Mag-lunch kasama ang team mo, paka
-
Hindi ba kayang tamang maipahayag ng karamihan ang nararamdaman nila dahil lang sa kakulangan ng bokabularyo?
Nakakagulat kung gaano karaming emotional na pagkakamali at sakit ang nagmumula lang sa maling pagpangalan. May nagsasabing galit siya gayong sa totoo ay nahihiya. May nagsasabing pakiramdam niya ay hindi minamahal gayong ang nararamdaman pala niya ay napapabayaan, kinokontrol, nag-iisa, o napapahiya. May nagsasabing stressed siya gayong ang totoong kalagayan pala ay takot, sama ng loob, lungkot, o inggit. Hindi 'yan maliliit na pagkakaiba lang sa pagpili ng salita, kundi kung paano talaga tayo
-
Umaasa ba ang mga airline na HINDI mo ire-redeem ang iyong mga credit?
Kapag binigyan ka ng airline ng travel credit sa halip na ibalik ang pera mo, hindi ka nito napaboran. Pinalitan lang nito ang refund na utang nito sa cash tungo sa coupon na kontrolado nito. Nananatili ang pera sa balance sheet ng airline. Ikaw ang bumubuhat sa panganib na hindi mo ito mabawi kailanman, dahil mag-expire ito, dahil mawawala mo ito, dahil mahirap itong i-redeem at susuko ka na lang... Sinasadya ang dalawang katotohanang iyon, at ang wikang nakabalot sa mga ito, "flexibility," "cr
-
Pinaganda ba ni Nietzsche ang dating ng panggigiba para mukhang mas matalino kaysa totoo? Bobo siya.
Madali itong tumunog na matalino sa pamamagitan ng pagturo sa mga bitak. Mas mahirap magbigay sa mga tao ng mas magandang matitirhan. Patuloy na pinagkakamali ng makabagong kultura ang panggigiba sa lalim, at tinulungan ni Nietzsche na pagandahin ang dating ng pagkakamaling iyon.
-
Mas hindi nga ba mahalaga ang personalidad mo kaysa sa inaakala mo?
Napapansin ko, sa pakikisalamuha sa mga estudyante, teenager at mas batang katrabaho, na marami ang naniniwalang ang mga personality trait nila ang pangunahing salik sa pagpapasya kung ano ang gagawin o kung paano haharapin ang sariling karera. Bagama't mas tahasang nagtatanong ang mga nakababata, ganoon din ang tila iniisip ng mga mas nakatatandang adulto. Sa palagay ko, mas hindi ito mahalaga kaysa sa iniisip ng karamihan. Bukod sa trabaho ko, kung saan nakikita kong matatagumpay ang mga tao s
Pag asa para sa mga tao