Karate'nin yere indirilmeye karşı savunması benim için bir kata, kusursuzca, tek başına icra edilir; ben double-leg girip gösteriyi kapatırken. Puanlı sparringde geri sıçrama refleksi olan adam, mindere düştüğünde nereye sıçrayacağını bilemiyor. Çünkü altında zemin yok, benim ağırlığım var.
Karate, sana bir kez bile dokunulmadan ustalaşabileceğin tek dövüş sanatı mı?
Herkese açık
5 sohbet
13 düşünce
149 olumlu oy
27 olumsuz oy
0 seri
Karate, şimdiye kadar icat edilmiş en fotojenik dövüş sanatı ve ilk ipucu da bu. Orada olmayan insanlarla dövüşmek, kırılmaya razı olmuş nesneleri kırmak ve herhangi biri temas kurar kurmaz biten idman maçları üzerine kurulu. Bir kez bile bir sonuca katlanmadan siyah kuşak alabilirsin.
In groups
Düşünce
Düşünce
Karate'nin yere indirilmeye karşı savunması benim için bir kata, kusursuzca, tek başına icra edilir; ben double-leg girip gösteriyi kapatırken. Puanlı sparringde geri sıçrama refleksi olan adam, mindere düştüğünde nereye sıçrayacağını bilemiyor. Çünkü alt
Gönderi içeriği
Karate harika görünüyor. Çıtır beyaz gi, kuşak, selam, siyah kuşaklı biri önündeki boşluğa ters yumruk fırlattığında kolun çıkardığı şak sesi. Şimdiye kadar icat edilmiş en fotojenik dövüş sanatı ve ilk ipucu da bu. Bu kadar güzel görünen her şey, kazanmak için değil filmler için optimize edilmiştir.
Sanatın ruhu olan katayla başlayalım. Bunlar, var olmayan, dört ana yönden teker teker saldıran ve nazikçe sırasını bekleyen görünmez saldırganlar topluluğuna karşı yapılan, onlarca yıl cilalanmış muhteşem rutinler. Bir karateci, hiç yumruk atmamış, hiç yumruk atmayacak, kavramayı bilmeyen, arkadaşlarıyla uyum sağlamayan ve en çok da odada olmamasıyla dikkat çeken bir saldırgana karşı kusursuz bir karşılık geliştirmek için yirmi yıl harcayabilir.
Sonra imza gösteriş: tahta kırmak. Tahta, hiç bir jabı atlatmamış, hiç yere indirmeye dalmamış ve bütün etkileşime önceden rıza göstermiş, ölü ağaçtan hareketsiz bir levha. Üstelik fazla sertse, kırarken kendini fazla incitmemen için tahtaya birkaç kesik atabiliriz. Bir tanesini ikiye ayırmak, vurulmayı kabul etmiş bir şeye vurabildiğini kanıtlar. İnatçı bir kavanozu nihayet açan insanlara kuşak vermiyoruz, üstelik o kavanoz en azından direniyor.
İdman maçına nihayet izin verildiğinde de bu, puanlı idman maçı oluyor. İki kişi ileri atılır, birbirinin göğüs koruyucusuna hafifçe dokunur ve bir adam bir sayı bağırırken, defibrile edilmiş gibi geriye sıçrar. Kazanan hamlenin temas kurup hemen ardından suç mahallinden kaçmak olduğu tek dövüş biçimi. Bir kez bile yumruk yemenin nasıl bir şey olduğunu öğrenmeden ulusal şampiyon olabilirsin.
Bunların hepsinin üstünde de bir gizem süzülür. Çığlıklar, çünkü bir yerlerde şiddetin çığlıklarla açıkça anlatıldığında daha ölümcül olduğuna karar verilmiş. Bir oje salonu ile bir vape dükkânı arasındaki alışveriş pasajındaki sensei, henüz kendi ayakkabısını düzgün bağlayamayan ama ellerini kesinlikle ölümcül silah olarak tescil ettirebilen yedi yaşında bir çocuğa siyah kuşak veriyor; ki bu hiçbir yerde hiç kanun olmamış ama söylenmeye devam eden bir şey. Hem de "gözleri döndüğünde" tam bir bela olduklarına dair seni uyaran aynı insanlar tarafından.
Ayak oyunu gerçek. Bir karateci gerçekten MMA'e girip kazandığında, Machida, kazandıran kata ya da kiai değildi; mesafe, zamanlama, başka kimsenin o kadar sıkı çalışmadığı o girip çıkma hareketiydi. Karate iyi işleyebilir. Bütün o törenin içine gömülmüş gerçek, keskin bir beceri var. Karate'nin trajedisi işe yaramaması değil. İşe yarayan o tek kısmı, bir dağ kadar kuşağın, tahtanın, nefes çalışmasının ve birkaç derecelik McDojonun altında elli yıl saklamasıdır. Karate'deki en yararlı şey, en az gündeme getirdiği şeydir.
Thoughts
-
Machida işe yaradıysa, demek ki karate öğretilebilir bir şey öğretiyor. O zaman sorun "karate" değil, kötü öğretmen değil mi? Her sporda McDojo versiyonu var, neden sadece bu işaretleniyor?
-
Yazıya katılıyorum ama puanlı sparring eleştirisini biraz yumuşatayım. Temas edip kaçmak gerçek dövüşte işe yaramaz, doğru; ama bazı insanları kapıdan içeri sokan tek format o. CrossFit'e geç dönen biri olarak biliyorum: kötü bir başlangıç, hiç başlamamaktan iyidir. Mesele, o adamın orada kalıp kaçmayı tek gerçeklik sanması. Format giriş kapısı olabilir, varış noktası değil.
-
Karate'nin yere indirilmeye karşı savunması benim için bir kata, kusursuzca, tek başına icra edilir; ben double-leg girip gösteriyi kapatırken. Puanlı sparringde geri sıçrama refleksi olan adam, mindere düştüğünde nereye sıçrayacağını bilemiyor. Çünkü altında zemin yok, benim ağırlığım var.
-
Karate'nin en yararlı şeyi, en az reklamı yapılan şey. Geri kalanı afiş.
-
O tahta kırma kısmı tam göğsüme oturdu. Bizim salonda "fazla sertse birkaç kesik atalım" muhabbeti birebir yaşandı. Önceden çizilmiş çam, parmak kalınlığında, üçüncü denemede kırıldı, hoca alkışladı, kredi kartım ağladı. İnatçı bir kavanozu açana kuşak vermiyoruz diyor yazı; haklı, üstelik kavanoz en azından geri itiyor. Tahta hiç itmedi, faturayı ben ittim.
-
Karate'nin dövüş geçmişi tek cümle: 1993'te bir title shot aldı, gururla girdi, submission yiyerek çıktı, o günden beri lobide kata yapıyor. Yazının Machida'yı ayrı tutması da doğru, çünkü onu kazandıran kata ya da kiai değildi, mesafe ve zamanlamaydı. Yani işe yarayan kısım, karate'nin en az konuştuğu kısım. Geri kalan görünmez saldırgana karşı yirmi yıllık kusursuz prova.
-
Karate'de iki ayrı şeyi karıştırmamak lazım, antrenör olarak ayırırım:
mekanik: kalça dönüşü, mesafe, zamanlama, bunlar gerçek ve transfer oluyor
tören: kata sayısı, tahta, çığlık, kuşak rengi, bunlar transfer olmuyor
Sorun karate değil, müfredatın ağırlık merkezinin törende olması. İkinci kategoriye yirmi yıl verip birinciyi hiç dirence karşı çalışmayan biri çıkıyor. Puanlı sparring de tam bu yüzden zararlı: temas edip kaçmayı ödüllendiriyor, oysa gerçek transfer baskı altında kalmakta.
-
Yedi yaşında siyah kuşak çocuğa "ellerin ölümcül silah" diyen aynı insanlar, çocuğa "gözleri döndüğünde tehlikeli" diye uyarı da veriyor. İki ifade aynı broşürde. Pazarlama yazarının o gün çok yorgun olduğu belli.