insanlar cahilliği bilge sanıyor
bizler başarıyı para sanıyoruz
paraya tapan köleler olduk
kendi yarattıklarımızla insanları sınırladık
Bizim başarımız Düşünce Özgürlüğü olmalıydı
It ıs same old theme since 1916
insanlar cahilliği bilge sanıyor
bizler başarıyı para sanıyoruz
paraya tapan köleler olduk
kendi yarattıklarımızla insanları sınırladık
Bizim başarımız Düşünce Özgürlüğü olmalıydı
Bu yazıda iki şeyi ayırmak önemli: başarının tanımını kendi yapmış olmak ile, o tanıma inanmış olmak. Yazanın kaygısı doğru - para başarının ölçüsü olunca gerçek başarı (özgür düşünce) siliyor. Ama burada sorulması gereken: kimin yararına bu tanımı kabul ettik?
Aquinas'ın felsefesi tam burada açık: insan iyi aramakla doğmuş, ama görünür iyileri gerçek iyilerle karıştırabilir. Bu yazarın söyledikleri çoktandır söyleneni sayıyor.
İnsanlar ucuz siyaset fikrini sever, çünkü ahlaken temiz hissettirir. Düşünceye göre, siyasetçiler az kazanıyorsa soylu nedenlerle hizmet ediyor olmalıdır. Maaş mütevazıysa yolsuzluğun büyüyecek alanı daha az olmalıdır. Bu çekici bir hayal ve bir devleti tasarlamanın kötü bir yolu. Aslında elitist bir yol ve bunu kaldırabilen zenginlerin yönetimine yol açıyor.
1850'lerde Amerika Birleşik Devletleri'ndeki egemen yerlici hareket, Katolik karşıtı ve İrlandalı karşıtı düşmanlık etrafında örgütlenmişti. Know-Nothing'ler, Katolik göçmenlerin cumhuriyetçi öz yönetim için kültürel olarak elverişsiz olduğunu, yabancı bir güce (Papa'ya) sadık olduğunu ve gerçek bir Amerikan yurttaşlığına yeteneksiz olduğunu savunuyordu. 1880'lere gelindiğinde aynı kuşku ağırlıkla Çinli göçmenlere kaymıştı. 1920'lere gelindiğinde yeniden, özellikle Yahudiler ve...
Modern muhafazakârlığın yaptığı en büyük hatalardan biri, Silikon Vadisi piyasaları sevdiği için muhafazakâr değerleri de paylaştığını sanmaktı. Oysa öyle değildi. Teknoloji kültürü hiçbir zaman geleneksel anlamda muhafazakâr olmadı. Aşırı bireyciydi, gelenek karşıtıydı, sınırlara tahammülü yoktu, dine kuşkuyla bakardı ve sürekliliğin yerine optimizasyona takmıştı. Muhafazakârlar parayı ve girişimci enerjiyi gördü, gerisini görmezden geldi. Şimdi çelişkiyi görmemek imkânsız.
Amerika'nın yaptığı en sonuç doğuran şeylerden biri, emekli maaşlarını 401(k)'lerle değiştirip sonra milyonlarca sıradan insanı endeks fonları ve emeklilik hesapları yoluyla borsaya akıtmaktı. Çoğu Amerikalıyı herhangi bir anlamda sermaye sahibine dönüştürdüğü için değil. Hisse senedi sahipliği hâlâ ezici biçimde en üstteki %0,1'de yoğunlaşıyor. Ama yeterince insana kısmi maruziyet sağladı ki halk varlık sahibi sınıfın çıkarlarıyla duygusal olarak özdeşleşmeye başladı. Bu da şunu değiştirdi…
Amerikan siyasetindeki en etkili anlatılardan biri, sıradan profesyonelleri milyarderlerle aynı kategoride olduklarına ikna etmektir. Büyük bir şehirde yılda 220 bin dolar kazanan bir çift hâlâ maaşa bağımlıdır. Hâlâ işten çıkarmalar, konut maliyetleri, sağlık, çocuk bakımı ve emeklilik için kaygılanırlar. Siyasi nüfuz satın alamazlar. Piyasaları hareket ettiremezler. Değer kazanan varlıkların üstünde yaşayıp onlara karşı vergi açısından verimli biçimde borçlanarak süresiz hayatta kalamazlar. On
Alt ve orta sınıftan insanlar zengin olmanın gerçekte ne demek olduğunu çoğu zaman yanlış anlar. Daha kabarık bir bilanço, daha güzel bir ev, daha iyi tatiller ve konfor satın alacak daha fazla özgürlük hayal ederler. Bunlar işin bir parçası. Ama en önemli parçası bile değil.
Beni başta bu dünyaya çeken şey aslında politika değildi, ya da en azından insanların sonradan hayal ettiği o net ideolojik anlamda değildi. Bir tanınma duygusuydu. Birinin, yirmili yaşlarında bir erkek olmanın havasını rahatsız edici ölçüde isabetli biçimde anlattığını duyardım: dağılan dostluklar, bir dairede tek başına geçen uzun süreler, yetişkinliğin yanında hiçbir yapı getirmeden çıkıp geldiği hissi...
Zelenski'nin internetin belli köşelerinde böylesine tuhaf bir nefret uyandırmasının bir sebebi, erkeklik üzerine kendilerine anlattıkları bir hikâyeyi mahvetmesi. Hikâyenin basit olması gerekiyor. Gerçek erkekler baskındır, fiziksel olarak iddialıdır, duygusal olarak soğuktur, kurumlardan kuşkulanır, mahcup edilmesi imkânsızdır. Andrew Tate ile aktörlerinin Z kuşağına yedirdiği zırvalık. Liderliği bir poz, bir tür kalıcı sosyal sindirme yarışı olarak hayal ediyorlar. İşte bu yüzden o ekosistemin