Amerika'nın yaptığı en sonuç doğuran şeylerden biri, emekli maaşlarını 401(k)'lerle değiştirip sonra milyonlarca sıradan insanı endeks fonları ve emeklilik hesapları yoluyla borsaya akıtmaktı.
Çoğu Amerikalıyı herhangi bir anlamda sermaye sahibine dönüştürdüğü için değil. Hisse senedi sahipliği hâlâ ezici biçimde en üstteki %0,1'de yoğunlaşıyor. Ama yeterince insana kısmi maruziyet sağladı ki halk varlık sahibi sınıfın çıkarlarıyla duygusal olarak özdeşleşmeye başladı. Bu da orta sınıfın çıkarını kendi aleyhine çevirdi.
Artık yükselen bir borsa, ülkenin büyük bölümleri için yaşam giderek daha karşılanamaz, daha istikrarsız ve içinde gelecek kurmak daha zor hale gelse bile ulusal sağlığın kanıtı sayılıyor. Konut maliyetleri patlıyor, genç çalışanlar aile kurmayı erteliyor, borç artıyor, ücretler varlık enflasyonunun gerisinde kalıyor, ama emeklilik hesapları tırmandığı sürece sistem halkın büyük bir kesimine hâlâ işliyor gibi geliyor. Giderek azalan iş güvencesi borsa için harika; şirketlerin keyfince işten çıkarması için harika, ama halk için çok kötü. Ne var ki tüm birikiminiz borsadayken birden o kadar da umurunuzda olmuyor...
İşte gerçek K-biçimli ekonomi bu. Değer kazanan varlıkları olan insanlar yukarı çıkarken, esas olarak ücretlere bağımlı insanlar geride kalıyor. Ve artık çok sayıda Amerikalının emeklilikte en azından bir miktar hisse senedi maruziyeti olduğu için, sonunda ezici biçimde milyarderlere, büyük yatırımcılara ve büyük varlık sahiplerine yarayan aynı piyasa dinamiklerini siyaseten savunuyorlar.
Ucuz para hisseleri şişiriyor mu? 401(k)'niz için iyi. İşten çıkarmalar marjları iyileştiriyor mu? Piyasa için iyi. Konut kıtlığı emlak değerlerini yükseltiyor mu? Mevcut sahipler kazanır. Teknoloji tekelleri daha da birleşiyor mu? Endeks tırmanır. Halk mali ve psikolojik olarak varlık enflasyonunun ta kendisine bağlandı.
Ve bu olduğunda borsa, birçok gösterge arasında bir gösterge olmaktan çıkıp Amerikan ekonomik hayatının duygusal merkezi haline geldi. Politika yapıcılar piyasa düşüşlerine uzun vadeli toplumsal bozulmadan daha hızlı tepki veriyor; çünkü emeklilik güvencesi, siyasi güven ve elit servet artık aynı sistemin içinde birbirine kaynamış durumda.
Sonuç, altında normal hayat daha pahalı ve kırılgan hale gelirken piyasanın patlama yapabildiği bir ülke. Amerikalılara geniş piyasa katılımının refahı demokratikleştireceği söylendi. Çoğunlukla yaptığı şey, en büyük kazançların hâlâ tepede yoğunlaştığı bir sistemi savunmaktan milyonlarca insanı sorumlu hissettirmek oldu.