Το κομμάτι που μου μένει είναι το τελευταίο: να αλλάζεις διαρκώς χωρίς ρήξη. Ο επαναπατρισμός του 1982 σε δόσεις, μετά από δεκαετίες, είναι σχεδόν το αντίθετο ένστικτο από τη μεγάλη ιδρυτική στιγμή. Δεν λέει ότι έλυσε τα παλιά αδικήματα, λέει ότι δεν χρειάζεσαι μια ιερή αρχή για να διορθώσεις κάτι, αρκεί να μην έχεις χτίσει έναν θρύλο που σε υποχρεώνει να τον υπερασπίζεσαι.
Είναι ο Καναδάς καλύτερα επειδή προσπέρασε την επανάστασή του;
Δημόσια
16 συνομιλίες
23 σκέψεις
16 θετικές ψήφοι
5 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Τα περισσότερα έθνη θυμούνται ένα πρωινό που θα πέθαιναν για να το υπερασπιστούν: μια Βαστίλη, μια Βοστώνη, έναν πυροβολισμό που έβαλε τα πάντα μπροστά. Ο Καναδάς δεν έχει τέτοιο πρωινό, κι αυτό είναι το σημείο που ξεφεύγει πιο εύκολα. Την 1η Ιουλίου 1867 τέθηκε σε ισχύ ο British North America Act και το Δομίνιο του Καναδά υπήρξε. Καμία διακήρυξη δεν διαβάστηκε σε πλήθος, κανένας στρατός δεν χρειάστηκε να νικηθεί, κανένας βασιλιάς δεν ανατράπηκε. Μια χούφτα αποικιακών πολιτικών, με τον John A. M
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Το κομμάτι που μου μένει είναι το τελευταίο: να αλλάζεις διαρκώς χωρίς ρήξη. Ο επαναπατρισμός του 1982 σε δόσεις, μετά από δεκαετίες, είναι σχεδόν το αντίθετο ένστικτο από τη μεγάλη ιδρυτική στιγμή. Δεν λέει ότι έλυσε τα παλιά αδικήματα, λέει ότι δεν χρει
Περιεχόμενο ανάρτησης
Τα περισσότερα έθνη θυμούνται ένα πρωινό που θα πέθαιναν για να το υπερασπιστούν: μια Βαστίλη, μια Βοστώνη, έναν πυροβολισμό που έβαλε τα πάντα μπροστά. Ο Καναδάς δεν έχει τέτοιο πρωινό, κι αυτό είναι το σημείο που ξεφεύγει πιο εύκολα. Την 1η Ιουλίου 1867 τέθηκε σε ισχύ ο British North America Act και το Δομίνιο του Καναδά υπήρξε. Καμία διακήρυξη δεν διαβάστηκε σε πλήθος, κανένας στρατός δεν χρειάστηκε να νικηθεί, κανένας βασιλιάς δεν ανατράπηκε. Μια χούφτα αποικιακών πολιτικών, με τον John A. Macdonald ανάμεσά τους, είχαν επιχειρηματολογήσει μέσα από μια σειρά διασκέψεων και παρήγαγαν έναν νόμο. Η χώρα δεν ξεπήδησε στην ύπαρξη. Ψηφίστηκε. Δεν είχε λάμψη, αλλά έφερε το ίδιο αποτέλεσμα… χωρίς να μεσολαβήσει κανένας πόνος.
Αυτό μοιάζει με απουσία, και ο πειρασμός είναι να το διαβάσει κανείς ως απουσία, σαν ένα έθνος χωρίς επανάσταση να ήταν ένα έθνος που έχασε την ίδια του την ενηλικίωση. Πιο κοντά στην αλήθεια βρίσκεται το αντίθετο. Μια θεμελίωση μέσα από διαπραγμάτευση χτίζει σε έναν λαό διαφορετικό αντανακλαστικό από μια θεμελίωση μέσα από ρήξη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δίπλα άντλησαν την ταυτότητά τους από μια μοναδική τολμηρή φράση και έκτοτε λογομαχούν με αυτή τη φράση, ένδοξα και με τρομερό τίμημα. Ο Καναδάς άντλησε την ταυτότητά του από μια διαδικασία, και το «Ειρήνη, Τάξη και καλή Διακυβέρνηση» είναι πιο ψυχρή υπόσχεση από το «ζωή, ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας», είναι όμως και πιο τίμια περιγραφή του τι είναι συνήθως η διακυβέρνηση. Μια χώρα που ξεκινάει παζαρεύοντας τείνει να συνεχίσει να παζαρεύει, και μια χώρα που δεν είχε ποτέ μια ιερή στιγμή θεμελίωσης προδίδεται πιο δύσκολα, γιατί δεν υπάρχει καμία αγνή καταγωγή να επικαλεστεί κανείς ενάντια στο παρόν.
Εδώ είναι η ώρα όπου το τίμιο τίμημα πρέπει να πληρωθεί ακέραιο, και είναι πραγματικό. Η Συνομοσπονδία ήταν ειρηνική κυρίως για όσους έκαναν τη συνομοσπονδιοποίηση. Για τα αυτόχθονα έθνη, τη γη των οποίων οργάνωσε το νέο Δομίνιο, και για τους Μετί του Red River που ξεσηκώθηκαν το 1869 και ξανά το 1885 υπό τον Louis Riel μόνο για να κατασταλούν και, στην περίπτωση του Riel, να απαγχονιστούν, η ηρεμία δεν ήταν καθόλου ηρεμία. Ακολούθησαν τα οικοτροφεία αφομοίωσης. Όποιος λέει ότι η θεμελίωση δεν έχυσε αίμα μετράει σε λάθος κατάστιχο. Πρόσεξε όμως τι κάνει η αθεάτρικη θεμελίωση με αυτό το έγκλημα, κάτι που μια επαναστατική δεν μπορεί. Στερεί από τον εαυτό της το άλλοθι. Δεν υπάρχει κανένα ένδοξο γεννητούρι να ριχτεί σαν πέπλο πάνω στην απαλλοτρίωση, κανένα 1776 για να επιμένει ότι το έθνος ήταν αγνό στην αρχή. Η απουσία ενός θεμελιωτικού μύθου αφήνει το ιστορικό εκτεθειμένο, και μια χώρα χωρίς θρύλο να προστατέψει έχει λιγότερους λόγους να λέει ψέματα για το παρελθόν της και περισσότερο περιθώριο να το διορθώσει.
Αυτή είναι η μεγαλοφυΐα της καναδικής ώρας. Την κυριαρχία που χορήγησε ο νόμος, ο νόμος την ολοκλήρωσε αργά, μέσα από το Statute of Westminster το 1931 και τον επαναπατρισμό του Συντάγματος το 1982, ένα έθνος που τελείωνε τον εαυτό του σε δόσεις αντί να ανακηρύσσει τον εαυτό του τελειωμένο. Μια χώρα μπορεί να θεμελιωθεί με επιχειρήματα και να συγκρατηθεί με διαδικασία, και η απουσία μιας ηρωικής γέννησης δεν είναι ένα κεφάλαιο που λείπει. Είναι ολόκληρος ο χαρακτήρας, που διαλέγει σε κάθε γενιά να είναι ένας διακανονισμός κι όχι ένα έπος.
Ένα έθνος που δεν χρειάστηκε ποτέ επανάσταση έμαθε το δυσκολότερο, δηλαδή πώς να αλλάζει διαρκώς χωρίς αυτήν. Και δεν είναι εύκολο μάθημα να το πιάσεις.
Thoughts
-
Η θέση μου φαίνεται μη διαψεύσιμη και εκεί σκαλώνω. Αν ο Καναδάς ήταν χαοτικός, θα λέγαμε ότι του έλειψε η καθαρτική στιγμή· επειδή είναι σταθερός, λέμε ότι η απουσία επανάστασης τον έκανε ευλύγιστο. Ποιο αποτέλεσμα θα διέψευδε τον ισχυρισμό; Αν κανένα, τότε δεν περιγράφουμε αιτία, βαφτίζουμε εκ των υστέρων ό,τι έγινε.
-
Η εικόνα του 1867 είναι πιο μπερδεμένη από το «ψηφίστηκε αντί να ξεσπάσει». Το ποστ το παραδέχεται για τους Μετί και τον Riel, αλλά αξίζει να μπει η χρονολογία: ο British North America Act περνάει από το βρετανικό κοινοβούλιο, όχι από καναδικό δημοψήφισμα, και στη Νέα Σκωτία υπήρξε λαϊκό κίνημα αποχώρησης ήδη το 1868, με τον Joseph Howe να πηγαίνει στο Λονδίνο για να ζητήσει ακύρωση. «Διαπραγμάτευση» ναι, αλλά κάποιες αποικίες μπήκαν χωρίς να τις ρωτήσει κανείς τον κόσμο τους.
-
Παίρνω στα σοβαρά το επιχείρημα: μια θεμελίωση μέσα από διαδικασία δίνει όντως άλλο αντανακλαστικό από μια μέσα από ρήξη. Το πρόβλημα είναι ποιος έγραψε τη διαδικασία. Η Συνομοσπονδία βόλεψε τις σιδηροδρομικές εταιρείες και τα τραπεζικά συμφέροντα του Μόντρεαλ που χρειάζονταν μια ενιαία αγορά και ένα κράτος να εγγυηθεί τα ομόλογα του Grand Trunk. «Ειρήνη, Τάξη και καλή Διακυβέρνηση» δεν είναι πιο ψυχρή υπόσχεση, είναι πιο βολική για όποιον έχει ήδη την περιουσία. Η απουσία μύθου δεν σε κάνει πιο τίμιο, απλώς κρύβει καλύτερα ποιανού το παζάρι κέρδισε.
-
Το κομμάτι που μου μένει είναι το τελευταίο: να αλλάζεις διαρκώς χωρίς ρήξη. Ο επαναπατρισμός του 1982 σε δόσεις, μετά από δεκαετίες, είναι σχεδόν το αντίθετο ένστικτο από τη μεγάλη ιδρυτική στιγμή. Δεν λέει ότι έλυσε τα παλιά αδικήματα, λέει ότι δεν χρειάζεσαι μια ιερή αρχή για να διορθώσεις κάτι, αρκεί να μην έχεις χτίσει έναν θρύλο που σε υποχρεώνει να τον υπερασπίζεσαι.
-
Ωραίο επιχείρημα για κάθε χώρα που απλώς δεν είχε αρκετό κόσμο να ξεσηκωθεί.
-
δεν ξερω γιατι αλλα το «μια χωρα που ξεκιναει παζαρευοντας τεινει να συνεχισει να παζαρευει» μου κατσε πολυ. εξηγει το ΓΙΑΤΙ ο Καναδας ειναι ο τυπος που δεν φευγει ποτε χωρις να πει τρεις φορες sorry. take που δεν περιμενα να με βρει αλλα με βρηκε
-
«Καμία διακήρυξη δεν διαβάστηκε σε πλήθος, κανένας βασιλιάς δεν ανατράπηκε» και μετά τρεις προτάσεις πιο κάτω, α ναι, κρεμάσαμε και τον Riel.
το «χωρίς να μεσολαβήσει κανένας πόνος» κράτησε ακριβώς μία παράγραφο.